اقتصادی

حالا مثلا آتش بس شده ، مثلا آمریکا و شگ وفادارش اسرائیل به ایران حمله ای نمی کنند ، اما همین الان وقت سر بندی و حال خوب شدن نیروهای فرماندهی مرکزی است ، مغز های متفکری که در عمق جنگ بوده ، خسته و زخم خورده اند اما آنچنان ضربه ای به دشمن وارد آوردند که حتی فکرش را هم نمی کرد.

نگرانی‌ها درباره افزایش تورم جهانی رو به افزایش است؛ صندوق بین‌المللی پول انتظار دارد به دلیل جهش قیمت نفت و اختلال در زنجیره‌های تأمین، نرخ تورم جهانی در ماه‌های آینده افزایش یابد.

روی نقشه‌ها سکوت افتاده، اما زمین هنوز زنده است. آتش‌بس اعلام شده، اما در دل پایگاه‌ها، در جاده‌های فرعی و در سایه کوه‌ها، چیزی در حال حرکت است؛ موشک‌هایی که شلیک نشده‌اند، اما سرنوشت دور بعدی جنگ احتمالی را تعیین خواهند کرد.

تهدید عملیات زمینی را اگر کسی فقط یک جمله سیاسی بداند، یعنی هنوز جنگ را از دور نگاه می‌کند. زمین، جای شعار نیست. جایی است که فاصله‌ها کوتاه می‌شود، صدا‌ها واضح‌تر شنیده می‌شود و دیگر چیزی پشت دود و تصویر پنهان نمی‌ماند. وقتی حرف از ورود زمینی زده می‌شود، یعنی قرار است کسانی پا روی خاک بگذارند که یا برمی‌گردند یا همان‌جا می‌مانند. در این نقطه، دیگر موشک‌ها تعیین‌کننده نیستند، این آدم‌ها هستند که مسیر را عوض می‌کنند؛ و در سمت ایران، آنهایی که برای چنین لحظه‌ای ساخته شده‌اند، نه در خط مقدم دیده می‌شوند و نه در قاب رسمی خبرها؛ اما همیشه چند قدم جلوتر از جنگ حرکت می‌کنند.

جنگ‌ها همیشه با قدرت آتش آغاز نمی‌شوند و با کمبود مهمات هم به پایان نمی‌رسند؛ بسیاری از نبردهای بزرگ تاریخ، پیش از آنکه در میدان نظامی شکست بخورند، در اتاق‌های تحلیل اطلاعاتی فرو می‌ریزند. تجربه لشکرکشی‌های آمریکا از ویتنام تا افغانستان نشان می‌دهد که شکست‌های پرهزینه، بیش از آنکه ناشی از ضعف تسلیحاتی باشد، نتیجه خطاهای عمیق در برآورد اطلاعات میدانی، شناخت بافت اجتماعی، درک جغرافیای عملیاتی و تحلیل شبکه‌های بومی بوده است؛ خطاهایی که به‌مرور، محاسبات نظامی را از واقعیت میدان جدا و تصمیم‌سازی راهبردی را دچار انحراف ساختاری کرد.

اولین مواجهه با لکسوس LX600 شبیه دیدن یک شاسی‌بلند معمولی لوکس نیست؛ بیشتر شبیه مواجهه با یک سازه مهندسی سنگین است که آگاهانه آرام طراحی شده. بدنه‌ای بزرگ، ابهتی کنترل‌شده و حرکتی که به‌جای نمایش قدرت، آن را پنهان می‌کند. این خودرو فریاد نمی‌زند، اما وقتی شروع به حرکت می‌کند، وزن، گشتاور، شاسی و منطق مهندسی‌اش به‌وضوح نشان می‌دهد با یک محصول نمایشی طرف نیستیم، بلکه با نسخه‌ای بازتعریف‌شده از یک پلتفرم نظامی‌ـ‌مهندسی که لباس لوکس پوشیده و برای بازار قدرت ساخته شده است.

اگر قرن نوزدهم عصر تولد خودرو بود، اوایل قرن بیستم زمان بلوغ آن است؛ دوره‌ای که ماشین از یک اختراع جسورانه به محصولی صنعتی تبدیل شد و برای نخستین‌بار پایش به زندگی روزمره مردم باز شد.

تانک ۵۰۰ در بازار جهانی نهایتاً یک SUV چینی با قیمت حدود ۴۵ تا ۷۵ هزار دلار است. این یعنی رقمی عینی، قابل محاسبه و نه چندان عجیب در بازار بین‌المللی خودرو. اما وقتی همین خودرو قدم به ایران گذاشت، به یک پدیده اقتصادی متفاوت تبدیل شد؛ کالایی که نه فقط یک وسیله نقلیه، بلکه یک پروژه قیمت‌گذاری عجیب و غریب است—در حالی که خدمات پس از فروش مطمئن و ردپای رسمی کارخانه در ایران وجود ندارد. این گزارش سعی دارد بررسی کند چگونه یک خودرو با قیمت جهانی متوسط، در بازار ایران به عددهای میلیاردی می‌رسد، و این که شتاب‌ران خودرو—واردکننده این محصول—در این میان با چه معیار و هدفی قیمت‌گذاری انجام می‌دهد.

در حالی که تانک 500 هنوز جای پایش را در بازار ایران محکم نکرده، حالا تانک 700 در راه است؛ شاسی‌بلندی عظیم، پرقدرت و تکنولوژیک که آمده تعریف تازه‌ای از SUVهای چینی ارائه دهد، اما سؤال اصلی اینجاست: آیا این غول سه‌تنی، با قیمتی که احتمالاً فراتر از انتظار خواهد بود، واقعاً ارزش خرید دارد؟

قرار بوده با ایجاد این انحصار برای یک مجموعه خصوصی، خودرو با کیفیت، جدید و با قیمت مناسب و اقتصادی به دست مردم برسد که اکنون با این شرایط تقریبا هیچ کدام از این خواسته ها محقق نشده است. لذا می شود با این استدلال که «جلوی ضرر را از هر جایی بگیریم، منفعت است» از این تجربه ناخوشایند و اشتباه عقب نشسته و مسیر بهتری برای این نوع واگذاری تعیین کرد.