سیاسی

در ظاهر، جنگ‌ها با موشک و جنگنده تعریف می‌شوند، اما در تنگه هرمز، بازی جای دیگری جریان دارد. زیر سطح آب، جایی که هیچ راداری نمی‌بیند و هیچ خبرنگاری تصویرش را مخابره نمی‌کند، سلاحی خوابیده که می‌تواند بدون هشدار، مسیر ۲۰ درصد نفت جهان را ببندد. مین دریایی، همان کابوس قدیمی که حالا دوباره به مرکز معادلات برگشته. در شرایطی که تهدید‌های دونالد ترامپ برای باز کردن تنگه هرمز به اوج رسیده و حتی بحث محاصره دریایی ایران مطرح شده، سؤال اصلی این نیست که آیا جنگ می‌شود یا نه؛ سؤال این است که اگر ایران تصمیم بگیرد، چقدر طول می‌کشد تا این گلوگاه حیاتی را به یک منطقه مرگ تبدیل کند.

عضو کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس، با اشاره به تحرکات اخیر آمریکا همزمان با مذاکرات اسلام‌آباد، این اقدامات را مصداق «نقض آتش بس» دانست و تاکید کرد: در برابر چنین رفتارهایی، اقدام پیش دستانه برای رفع فتنه یک ضرورت قطعی است.

در همان روزهایی که آسمان جنوب ایران زیر رفت‌وآمد جنگنده‌های پنهان‌کار و پرنده‌های پشتیبانی آمریکا و اسرائیل نفس می‌کشید، یک سؤال آرام اما جدی بین تحلیل‌گرها می‌چرخید؛ اگر ایران چیزی داشت که بتواند این آسمان را به چالش بکشد چه می‌شد؟ نه در حد نمایش، نه در حد رهگیری‌های پراکنده، بلکه در حد یک نیروی منسجم. سناریویی که از دل همین سؤال بیرون می‌آید، ساده نیست، اما اگر بخواهیم واقع‌بینانه نگاه کنیم، داشتن دو اسکادران جنگنده J-10C می‌توانست شکل این جنگ را تغییر بدهد، نه به‌صورت کامل، اما به اندازه‌ای که معادله دیگر یک‌طرفه نباشد.

فرمانده پیشین نیروی دریایی سپاه پاسداران معتقد است که امریکایی‌ها برای ساخت پایگاه‌های متعدد خود در منطقه هزینه‌های هنگفتی را متحمل شدند و ایران در جنگ ۴۰ روزه خسارات سنگینی به پایگاه‌های این کشور وارد کرد که به احتمال زیاد آنها را مجبور به برنامه ریزی برای خروج از خاورمیانه خواهد کرد.

علاءالدین بروجردی، عضو کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس شورای اسلامی، با اشاره به اظهارات وزیر خارجه پاکستان پس از مذاکرات اخیر، احتمال تغییر در ترکیب هیئت مذاکره‌کننده آمریکا را نشانه‌ای از تمایل این کشور به ادامه مسیر توافق دانست.

در فضای پساجنگ، اولین اشتباهی که می‌تواند یک کشور را دوباره وارد چرخه درگیری کند، اتکا به پاسخ‌های قابل پیش‌بینی است؛ همان چیزی که طرف مقابل برایش برنامه‌ریزی کرده. اگر قرار باشد در مواجهه بعدی با ایالات متحده آمریکا یا اسرائیل، صرفاً همان الگوی «حمله در برابر حمله» تکرار شود، نتیجه چیزی جز تکرار هزینه‌ها نخواهد بود. بازدارندگی واقعی، جایی شروع می‌شود که طرف مقابل دیگر نتواند رفتار تو را مدل‌سازی کند.

در به روایت جنگ (فلاشر) به آنچه در این دفاع مقدس سوم یعنی جنگ رمضان، جنگی که در ۹ اسفند ۱۴۰۴ تا فروردین ۱۴۰۵ ادامه داشت و در ۱۸ فروردین ۱۴۰۵ و در آتش بسی موقت و شکننده به پایان موقت رسید؛ می پردازیم.

نماینده سابق مردم تهران در مجلس شورای اسلامی معتقد است تنگه هرمز گلوگاه بسیار مهمی است که در اختیار ایران قرار دارد تا در مواقع ضروری از آن به عنوان اهرم فشار بر آمریکا و رژیم صهیونسیتی و کشورهای متخاصم استفاده کند.

مذاکرات اخیر میان ایران و آمریکا در پاکستان، بیش از آنکه تلاشی واقعی برای پایان دادن به یک جنگ پیچیده باشد، صحنه‌ای بود از بازتولید همان الگوی قدیمی؛ الگویی که در آن ایالات متحده آمریکا ابتدا با ابزار نظامی معادلات را به هم می‌ریزد و سپس در قامت یک مذاکره‌کننده، با دست بالا و مطالبات حداکثری وارد میدان می‌شود. آنچه در اسلام‌آباد رخ داد، نه صرفاً یک گفت‌وگوی نافرجام، بلکه تصویری فشرده از منطق امنیتی آمریکاست؛ منطقی که همزمان جنگ را آغاز می‌کند و در میز مذاکره نیز از موضع فشار، امتیاز می‌طلبد

حالا مثلا آتش بس شده ، مثلا آمریکا و شگ وفادارش اسرائیل به ایران حمله ای نمی کنند ، اما همین الان وقت سر بندی و حال خوب شدن نیروهای فرماندهی مرکزی است ، مغز های متفکری که در عمق جنگ بوده ، خسته و زخم خورده اند اما آنچنان ضربه ای به دشمن وارد آوردند که حتی فکرش را هم نمی کرد.

هیچ جنگنده‌ای دیده نمی‌شود. رادارها هم چیزی نشان نمی‌دهند که نزدیک باشد. اما چند دقیقه بعد، یک نقطه دقیق روی زمین از بین می‌رود. نه یک محدوده، نه یک منطقه؛ فقط همان نقطه. سؤال از همین‌جا شروع می‌شود؛ اگر کسی در آسمان نیست، پس این ضربه‌ها از کجا می‌آید؟

دریای انسانی که برای تجدید بیعت با آرمان‌های ولایت به میدان آمد در چهلمین روز شهادت رهبر انقلاب، ایران اسلامی بار دیگر شاهد خلق صحنه‌هایی از جنس ایمان، وفاداری و وحدت ملی بود.

جنگ اعصاب ، جنگ امواج ، جاسوسی و رصد جنگی که هیچ گاه تمام نمی شود ، لایه ای از جنگ که همه حتی در صلح 100% هم آنرا رها نمی کنند چه برسد در وضعیت آتش بس شکننده .

جمهوری اسلامی ایران در جریان حملات اخیر آمریکا و رژیم صهیونیستی، یکی از برجسته‌ترین دیپلمات‌های خود را از دست داد. شهید دکتر سید کمال (علینقی) خرازی، رئیس شورای راهبردی روابط خارجی و مشاور ارشد رهبر معظم انقلاب، روز ۲۱ فروردین ۱۴۰۵ پس از جراحات ناشی ازحمله تروریستی به اقامتگاه شخصی‌اش درتهران به شهادت رسید.

در این جنگ ( جنگ رمضان ) ، هیچ چیز سر جای خودش نبود. آنچه همیشه نماد قدرت بود، عقب نشست و آنچه کمتر دیده می‌شد، به خط مقدم آمد. آسمان دیگر امن نبود، و زمین، با تمام سنگینی‌اش، تبدیل شد به پناه و سلاح.

پیام حضرت آیت‌الله سیدمجتبی حسینی خامنه‌ای رهبر معظّم انقلاب اسلامی به‌مناسبت چهلمین روز شهادت رهبر عظیم‌الشأن انقلاب (قدّس الله نفسه الزکیه) و مسائل مهم مربوط به جنگ تحمیلی سوم منتشر شد.