بن بستهای موجود کشور، حاکی از نبود پارلمان است!
تأسیس نهاد پارلمان برای خودش شأنیت دارد. بنا نبوده برای ایجاد حاکمیت مردم، چند نهاد در ساختار سیاسی تشکیل و دیگر کار تمام شود! قرار نبوده که مردم رئیس و رؤسای نهادهای انتخابی را انتخاب کرده و آنان برای خود، گعده های خودمانی برگزار کنند!حتی قرار نبوده که مثلا در نهادی مثل پارلمان، فراکسیون های مختلف، به نفع خود بازی گروکشی منافع ملت را به راه بیندازند!
به گزارش «تابناک»؛ پارلمان ظاهرا مظهر اراده عمومی برای نظارت بر دولتی است که مظهر اقتدار و حاکمیت در کشور است! منتها در ایران، دولت مظهر اقتدار و حاکمیت هست، اما مجلس مظهر اراده عمومی برای نظارت نیست. پارلمان در ایران می کوشد به جای اینکه مظهر اراده عمومی بر اقتدار مطلق دولت باشد، می کوشد بخشی از این اقتدار و قدرت باشد. تمام تقلای برخی اعضای پارلمان این است که دولت، آنان را در این اقتدار سهیم کند و به طرق مختلف، بخشی از این اقتدار باشند؛ وقتی پارلمان خود بخشی از اقتدار دولتی بخواهد باشد، مظهر بودن اراده عمومی برای نظارت بر اقتدار را از دست می دهد و آن قدرتی که مانند اژدهایی هفت سر در اختیار دولت قرار گرفته است، مطلق العنان می شود.
مدت هاست در پارلمان کنونی ایران با همه معضلات و مشکلاتی که دولت دارد، سؤال و استیضاح و تحقیق و تفحصی به نتیجه نمی رسد. آش آنقدر شور شده که رئیس پارلمان تذکر می دهد که استیضاح بدون حساب و کتاب که رأی نمی آورد را مطرح نکنید؛ اما رئیس مجلس از این نکته غافل است که اتفاقا استیضاح ها درست و حسابی مطرح شده اند، ولی این پارلمان است که در جای درست و حسابی قرار ندارد و خود بخشی از دولت شده است.
جالب است وزیری در هنگام دفاع از خودش در مجلس، می گوید که فلان نماینده گله کرده که چرا آدم فلان نماینده دیگر را منصوب کرده ای و گزینه من را منصوب نکرده اید! بدین ترتیب نماینده ای که منصوبانش در دولت گروه گرفته شده اند، زبانش برای نظارت در دهانش نمی چرخد. اژدهای هفت سر دولت در چنین شرایطی به هر کجا که می خواهد سرک می کشد و هر جا را که بخواهد نابود می کند و مدام قدرتمندتر هم می شود، زیرا قوه ای وجود ندارد که او را به مسیر درست هدایت کند؛ بنابراین، از مسیر اشتباه حرکت می کند و از روی مردم و زندگی آنان می گذرد. شرایط کنونی کشور، تقریبا این گونه است. دولت سنگین و ناتوان بوده و از پاسخگویی و مسئولیت پذیری گریزان است و پارلمان هم به دلایل ذکر شده، ناتوان از نظارت بر دولت بر حل مشکلات است.
حال ممکن است گفته شود، طاقت و توان این پارلمان بیش از این نیست. شاید گفته شود سرمایه های واقعی این مردم به نحوی از انحا از حضور در پارلمان منع شده اند و به هر دلیلی پارلمانی تشکیل شده که توان نظارت ندارد و البته شاید انگیزه اش را هم نداشته باشد. شاید اگر پارلمان را افراد مستقل تری که پذیرفته باشند آنان مظهر اراده عمومی مردم بر دولت هستند تشکیل می داد، به این بن بستی که اکنون گرفتار آن هستیم، گرفتار نمی آمدیم. شاید اگر روند رد صلاحیت گسترده ای که از انتخابات مجلس هفتم شکل گرفت و تا همه انتخابات تا امروز ادامه یافته، کمی کارشناسی تر و فارغ از حب و بغض های جناحی شکل می گرفت، اکنون بن بستی در کار نبود! همه این شایدها ممکن است درست باشد! اما اکنون و در شرایط کنونی و مجلس حاضر، پارلمان این حس را به مردم القا نکرده که مظهر اراده عمومی آنان برای نظارت بر اقتدار دولت و حاکمیت است! دولت که به نظر می رسد تقریبا خیالش از پارلمان راحت است و گویی پارلمانی وجود ندارد؛ این را می توان در تمایل مردم برای تغییر و تحول در رویکرد و افراد دولت دید. هر چقدر دولت به مطالبه مردم برای تحرکی که امیدواری ایجاد کند، بی تفاوت است، پارلمان از دولت بی تفاوت تر است.
شأن تشکیل پارلمان، تجسم اراده عمومی برای نظارت بر قدرتی است که مردم در اختیار دولت ها قرار داده اند. شأن پارلمان این نیست که مظهر بودن اراده عمومی را کنار گذارد و خود بخواهد بخشی از قدرت باشد؛ بن بست های موجود کشور، در بخشی، حاکی از نبود پارلمان است!
تحلیل درست است و این مجلس یک مجلس دولتی شده و گوش به فرمان دولت که نتیجه اش همین میشود که شده. 
| 
نه دوست عزیز افراد کار بلد و شایسته در مجلس قحط است و باید دلیلش را از شورای نگهبان پرسید
| این تحلیلهای درگوشی و بلا اثر چه دردی از مردم دوا میکنه تو رو خدا از مقامات بخاهید پاسخگو باشن اخه این چه وضعیه ی دست جهیزیه تو ی هفته 25 ملیون گرون شده خدایا بفریادمون برس اخه کجای این شرایط اسلامیه همه چیو انداختن گردن دشمن بابا دشمنای داخلی رو دریابید دیگه بریدم بخدا تو خرج یومیه خودم موندم چه برسه به تهیه جهیزیه | مسئله اساسی خود روحانی و خصلت دولتش است که با استیضاح وزرای اقتصادی هم تغییری ایجاد نمیشود مگر مجلس جرات پیداکند روحانی را عزل کند که اگر بشود تمام ایران جشن و پایکوبی میشود و تب دلار و سکه تا حدود زیادی فروکش میکند | یعنی میخواهی بگی مجلسی که آزادسازی قیمت ها و یارنه را تصویب کرد از این کاراتر بوده؟ | تکرار می کنم | جای آقا تهرانی ها احمد توکلی ها زاکانی ها رسایی ها خالی الان دور دور مطهری ها لاریجانیها و امیدی هاست دیگه | جمع بندی: دولت درمانده و مجلس درمانده تر. دقیقا همون حکایت من مست و تو دیوانه ما را که برد خانه از وقتی رفیق آقای لاریجانی رییس جمهور شد مجلس شده بله قربان گوی دولتواقعا اقای لاریجانی بابت 12 سال ریاست مجلس و یک دوره ریاست شورای عالی امنیت ملی و سه قطعنامه شورای امنیت جایی برای عذرخواهی گذاشته؟
وضعیت کنونی کشور متاثر از مدیریت ضعیف ایشون هست.
حامی روحانیم | باش تا اموراتت بگذرد!! تشت رسوایی این دولت از بام افتاده! شما شاید خود روحانی باشی!!!! | پس بدان پای تو هم سر پل صراط گیره . خدا به دادت برسه
| تا 1200 با روحانی 
وضعیت شرم آور جلوگیری از سوال از رئیس جمهور مدعی آزادی و عدم استیضاح وزرای بی سواد و ناکارآمد از ثمرات مجلس فرمایشی و دولتی است این مجلس هیچ شماتاکنون مجلسی رانمونه بیاورید که تحقیق وتفحص هایش به نتیجه رسیده باشد عملا نظارت مجلس صفراست 
مجلسی که با رد صلاحیت گسترده روبرو میشه آخر عاقبتش همین میشه . البته افراد مجلس به فکر خودشونن نه مردم 
دکتر صادقی به درستی نمایندگان رو عصاره شورای نگهبان نامید. | او هم وکیل الدوله ایست برای خودش | و نظر کسی که خودش عصاره شورای نگهبان هست به درد نمیخوره!!! | احسنت، هر چه خواستن چیزی بگویم بهتر از این نمی شد. نماینده ای که از شورای نگهبان بترسه سری بعد رد صلاحیت بشه از دولت بترسه طرحهای حوزه انتخابیش به تعویق نیفته و تازه باید دم اسپانسرها و فامیل و غیره رو هم ببینه این نماینده بخواهد هم نمیتونه مستقل و بر اساس منافع ملت عمل کنه مشکل اساسی نبود حزب مستقل و کارا در عالم سیاست ایران هست حزبی که وابسته به حکومت نباشه و قدرتش را از احاد ملت گرفته باشه