خون فرزندم با خاك اصفهان پيوند خورد

«اوآنا»، نامزد جوليان، خاكي را كه با خود از ايران آورده بود، روي تابوت نامزدش ريخت و پس از آن مادر جوليان گفت: با پاشيده شدن خاک اصفهان، خاك قبر پسرم با خاك ايران براي هميشه آميخته شد، همان گونه كه خون او براي هميشه با خاك اصفهان عجين شد.

سايت «عبرت» با مادر جوليان ون وسبرگ، جوان 24 ساله فرانسوي كه ماه گذشته به دست يك فرد جنايتكار به نام کاظم شفيعي که تحت تعقيب پليس در اصفهان بود، به قتل رسيد، گفت‌وگوي خواندني انجام داده است كه در ادامه تقديم مي‌شود.

از نخستين تماس تلفني که با اين مادر داغديده داشتم، هر لحظه در برابر گفتار و واكنش‌هاي متين و صلح‌آميزش شگفت زده مي‌شدم، اما اين سخنان، آخرين نشانه‌هاي روح بخشنده و انسان دوستانه اين خانواده نبود.

جوليان پسر بزرگ اين خانواده در سن نوزده سالگي با اوآنا، دانشجوي رومانيايي كه در قالب طرح تبادل دانشجوي اروپا به نام اراسموس به فرانسه آمده بود، آشنا شد. پس از پنج سال زندگي مشترك، آنان تصميم گرفتند براي يكي دو سال، ترك كار و زندگي كرده و براي آشنا شدن با فرهنگ‌هاي گوناگون به كشورهاي جهان سفر كنند.

آنان پس از عبور از چند كشور وارد ايران شدند و پس از بازديد و اقامت در اصفهان، به قصد ادامه سفر به پايانه اتوبوسراني «جي» در اصفهان رفتند و در آنجا جوليان با ضرب شليك يك گلوله در سرش به شدت زخمي شد و در راه بيمارستان جان باخت.

اوآنا مي‌گويد: اين خبر را از بيمارستان به خانواده نامزدش كه در شهر فيم در 130 كيلومتري پاريس زندگي مي‌كنند، اطلاع داد و با پيگيري‌هاي که انجام شد، جسد جوليان به پزشكي قانوني تهران منتقل و از آنجا به فرانسه فرستاده شد.

يک ايراني مقيم فرانسوي در اين باره مي‌گويد: خبر قتل جوليان را 48 ساعت پس از حادثه از اينترنت گرفتم. با توجه به حساسيت فعاليت‌هايي كه در زمينه توسعه پايدار و تبادل فرهنگ‌ها دارم، بسيار متأثر شدم. جوليان به رغم همه تبليغات منفي غرب عليه كشورمان به ايران سفر كرد، اما جلوي چشمان نامزدش به قتل رسيد كه اين امر مي‌توانست دستاويزي براي تبليغات منفي بيشتري عليه ايران شود. براي ما ايرانيان خارج از كشور، حسن شهرت و ميهمان‌نوازي هموطنان داخل كشور، بهترين ابزار براي حمايت از كشورمان و مقاومت در برابر سياست‌هاي جنگ‌طلبانه دشمنان ايران است و اتفاقاتي از اين دست، در كارايي حركات صلح‌طلبانه‌مان تأثير منفي مي‌گذارد.

بنا بر اين گزارش، در پي تقاضاي اين مرد ايراني از سفارت فرانسه در ايران براي تماس با خانواده جوليان، مادر او پيش‌قدم شد و تماس گرفت.

اين زن در پاسخ اين جمله‌ام كه كلمه مناسبي براي شريك شدن با اندوه شما ندارم، گفت: «كلمه‌اي نيست، اما با همه اين اندوه جانكاه، تمايلي ندارم كه اين مسأله بر روابط ايران و فرانسه تأثير منفي بگذارد و از مرگ جوليان عليه ايران و ايرانيان استفاده شود.»

او همچنين تأكيد مي‌كند كه نمي‌خواهد اصحاب رسانه در جريان تاريخ ورود جنازه به فرانسه قرار گيرند، چرا كه مي‌خواهند مراسم وداع با جوليان را در فضايي آرام و خانوادگي برگزار كنند، اما منعي براي حضور در كليسا و مراسم تدفين وجود ندارد.

در مراسم وداع كه به صورت شب‌زنده‌داري در اطراف تابوت برگزار مي‌شود، نزديكان مي‌توانند ساعاتي را در كنار تابوت حاوي جسد بگذرانند و همراه با دعا براي آرامش روح عزيزشان اشك بريزند. پس از سفارش دسته گلي مناسب از پاريس به مقصد شهر فيم حركت كردم. در راه رسيدن به محل زندگي جوليان، از ميان مزارع بيكران و دهكده‌هاي قديمي و ديدني گذشتم. در تمام طول راه، چهره جوليان را در رفت و آمد بين اين راه‌ها تجسم مي‌كردم. رأس ساعت دو بعدازظهر به كليساي شهر فيم رسيدم. جلوي در ورودي كليسا، عده‌اي از نزديكان او به مدعوين خوشامد مي‌گفتند و با لبخند از آنان استقبال مي‌كردند؛ دسته گلي كه فرستاده بودم هم جلوي در كليسا بود.

پدر جوليان بازوانش را دور شانه‌هاي عروسش حلقه كرده بود. در داخل كليسا، همه دوستان و نزديكان جوليان از انسان‌دوستي و حساسيت او و علاقه‌اش به فرهنگ‌ها و توسعه پايدار صحبت مي‌كردند. كشيش هم مرتب از تقدير و اين‌كه مرگ بخشي از سفر انسان است، سخن مي‌گفت.
در هيچ زماني، حتي يك كلمه هم از اين‌كه جوليان در ايران و به دست يك ايراني كشته شد، چيزي گفته نشد، اما در عوض از ابراز هم‌دردي و حضور ايرانيان مقيم فرانسه در اين مراسم تشكر كردند. در مراسم تدفين، خاكي را كه اوآنا با خود از ايران آورده بود، روي تابوت ريختند تا براي ابد خاك دو كشور توسط اين دو جوان به هم پيوند بخورد.

دو روز پس از مراسم تدفين، فرصتي پيش آمد تا با نامزد جوليان صحبت كنم و او گفت: «آرزو دارم يك مؤسسه آموزشي به نام جوليان در ايران تأسيس كنم تا فرهنگ توسعه پايدار در آن تدريس شود.» وي همچنين درباره احساسش نسبت به قاتل جوليان گفت: «با مجازات مرگ براي قاتل عزيزترينم مخالف هستم.» او كه مرگ نامزدش را يك حادثه مي‌داند، از نحوه ارسال جسد جوليان به فرانسه ناراحت است و مي‌گويد: بهتر بود پيکر جوليان بر پايه شعاير مذهبي ما به فرانسه فرستاده مي‌شد.