نامه رباب صدر خطاب به امام موسي صدر

سرور من اي امام موسي صدر؛

تنها اين نامه بود که سنگفرش راه را نقش زد، مقصودش رسيدن به تو بود... و زمزمه زخم‌هاي ما را با خود داشت... و در پي گرمايي بود که از چين و لاي عباي تو مي‌تراويد.
بر روي پاکت نامه خيل انبوه چشمانمان بود... و چون دستان تو آن را لمس کرد، از بيم از دست رفتن، آن دستان رؤياها و مژگان ما را در خود گرفت.

سرور من... نامه ما را باز کن و بخوان... هنوز حروف الفبا در ساحل صور پژواک گام‌هاي تو را جمع مي‌کند... تا مگر گنجايش انبوه اشتياق در پس ساليان سال را پيدا کند. و تو بر آه تب زخم ما گل سرخ و خنکا بيفشان.