نامه رباب صدر خطاب به امام موسي صدر

کد خبر: ۱۶۸۶۹

تاریخ: ۰۹ شهريور ۱۳۸۷ - ۲۳:۲۳

سرور من اي امام موسي صدر؛

تنها اين نامه بود که سنگفرش راه را نقش زد، مقصودش رسيدن به تو بود... و زمزمه زخم‌هاي ما را با خود داشت... و در پي گرمايي بود که از چين و لاي عباي تو مي‌تراويد.
بر روي پاکت نامه خيل انبوه چشمانمان بود... و چون دستان تو آن را لمس کرد، از بيم از دست رفتن، آن دستان رؤياها و مژگان ما را در خود گرفت.

سرور من... نامه ما را باز کن و بخوان... هنوز حروف الفبا در ساحل صور پژواک گام‌هاي تو را جمع مي‌کند... تا مگر گنجايش انبوه اشتياق در پس ساليان سال را پيدا کند. و تو بر آه تب زخم ما گل سرخ و خنکا بيفشان.

اي همه روزهاي رنج گواه باشيد... که ما بر پشت توسن جراحتي نشستيم که آنان گمان مي‌کردند که ما را از پاي درخواهد آورد... و ما همچنان در بيابان‌هاي اين هستي مي‌گرديم، و تو را مي‌جوييم اي سرور من... و سواران از اسب پياده نخواهند شد مگر آنکه تو بازگردي و پراکندگان را جمع کني، و در احساس خفتگان شيريني شب‌زنده‌داري را بيدار کني، در شب‌نشينيي که جز با طلوع صبح و بازگشت هياهوي ميدان پايان نمي‌پذيرد.

اي سرور من... وقتي که با هدف اصلاح گام در راه نهادي، ميراث‌دار جدّ خويش بودي... و ما همچنان از عهده نيک‌ خواندن کتاب‌هايي بر مي‌آييم که جانيان بر وسعت کربلا طعمه آتش ساختند.

اي سرور من... کشت از آن توست، و بار و بر رسيده و خوشگوار است.
ما ساربانان قافله‌اي هستيم که سخت ره مي‌سپارد، هدفش رسيدن به کرانه‌هاي يتيمي است، پاروهاي رهايي در دست دارد و درد قايق‌ها راهبر اوست....

و تفنگ؛ وقتي که آن را زينت مردان خواندي، خرده حاسدان بر تو گرفتند... و رؤياهاي ملّت ما به حقيقت پيوست... و همّت و عزم قهرمانان، فرزندان مدرسه‌اي که تو راهش را نشان دادي، قلعه خيبر را ديگر بار در هم کوبيد... و دوران هزيمت تا ابد رخت بر بست.

اي سرور من... هر که گمان مي‌کند که ما ممکن است فراموش کنيم، به قدر دهر و دوراني به گذشته بازگردد و از خيمه‌هاي سرزمين طفّ (کربلا) باز پرسد، از آنها درباره جان‌هايي بپرسد که ابا دارند از آنها رخت ببندند... و درباره رودي که نه بر وفق مراد و کام طفل شيرخوار جاري شد... و ما آن رود را در جنوب جاري کرديم... ما از اين پس درد تشنگي نخواهيم داشت.

و چون همّت و عزم در ما نشاندي، غل و زنجير را مقهور خواهيم کرد... و تب داغ شوق آزاديخواهي خود را بر او جاري خواهيم ساخت... و سوداي زنجير را آب خواهيم کرد...
آيا رواست که چنان که خواسته‌اند زنجير بر دستان تو باقي بماند؟!

اي همه شيفتگان هواي آزاد، مگذاريد که شيهه اسبان از سُم و سُنبک آنها دريوزگي کند، زين اسبان را فرياد آزادمردان قرار دهيد که وحشت در دل فرمان‌گذار زندانبان مي‌اندازد، تا مگر وجدان غافلان از خواب غفلت برجهد و سپيده موعود ما از روزن غبار به در آيد.

اي سرور من... غيبت به درازا کشيد... ما تو را از ياد نخواهيم برد... و دو برادر و و يار تو (جناب شيخ محمد يعقوب و عباس بدرالدين) را از ياد نخواهيم برد. و همچنان به سوي شما راه خواهيم سپرد، تا آنگاه که به ديدار يکديگر نائل گرديم.
چه مايه کوچکند آنان وقتي که گمان مي‌کنند که ممکن است ما سازش کنيم.