ناهار امروز سازمان ملل چیه؟ / پشت صحنه میزبانی ۱۹۳ کشور در نیویورک
به گزارش سرویس اجتماعی تابناک، اگر قرار باشد هفته مجمع عمومی سازمان ملل را فقط از قاب تلویزیون ببینیم، تصویر ساده است: پرچمها، سران کشورها، چند سخنرانی، دست دادنهای رسمی و صفی از خودروهای تشریفاتی که یکی پس از دیگری وارد محوطه سازمان ملل میشوند. اما در فاصله چند خیابان آنطرفتر، داستان دیگری جریان دارد. شهری بزرگ در ایالات متحده که برای اهداف سیاسی هم که شده باید هزینههای هنگفت کند تا همچنان سیطره خود را بر بخش عمدهای از کشورها حفظ کند.
نیویورک، شهری که باید برای چند روز خود را با حضور صدها هیأت خارجی، هزاران دیپلمات و خبرنگار، برنامههای امنیتی گسترده و دهها نشست و مراسم جانبی هماهنگ کند. این در حالیست که سران همین کشور در آن سوی جهان، آتشهای بسیاری را برافروختند مردمان بسیاری را به کام نیستی کشاندند.
هشتاد و یکمین نشست مجمع عمومی سازمان ملل از ۱۸ سپتامبر آغاز شده و هفته سطح بالای آن از ۲۲ سپتامبر ادامه دارد. مناظره عمومی سران تا ۲۶ سپتامبر و سپس ۲۸ سپتامبر برگزار میشود و در کنار آن چند نشست سطح بالا درباره تغییرات اقلیمی، پیشگیری از همهگیریها، توسعه و دیگر موضوعات برگزار میشود.
ترافیک یا تعطیلی؟!
اما برای نیویورکیها، آغاز این هفته بیشتر از آنکه با سیاست خارجی شناخته شود، با یک کلمه تعریف میشود: ترافیک.
نیویورک در هفته سازمان ملل تعطیل نمیشود؛ ادارهها، فروشگاهها، رستورانها، مدارس و سامانه حملونقل به فعالیت ادامه میدهند. اما زندگی روزمره در بخشهایی از منهتن شکل دیگری پیدا میکند.
اداره حملونقل شهر نیویورک روزهای ۲۱ تا ۲۵ سپتامبر را «روزهای هشدار قفل ترافیکی» اعلام کرده و هشدار داده است که سرعت متوسط خودروها در مرکز منهتن در هفته مجمع عمومی به طور تاریخی به کمتر از چهار مایل در ساعت میرسد؛ در حالی که سرعت معمول در این محدوده حدود چهار تا شش مایل در ساعت است. به همین دلیل مقامهای شهری از مردم خواستهاند تا حد امکان از مترو، قطار، اتوبوس، دوچرخه و پیادهروی استفاده کنند.
در اطراف مقر سازمان ملل، محدودیتها محسوستر است. بخشهایی از خیابان اول، خیابانهای ۴۲ تا ۴۷ و برخی دسترسیهای بزرگراه «افدیآر» در ساعات مختلف بسته میشوند و هنگام عبور کاروانها نیز بستهشدنهای مقطعی در نقاط دیگر شهر اتفاق میافتد. رسانه محلی «پچ» گزارش کرده است که تقریباً ۲۰۰ هیأت بینالمللی در این روزها در منهتن رفتوآمد خواهند داشت و محدودیتها تنها به اطراف سازمان ملل محدود نمیشود.
مترو به جای همه
برای یک نیویورکی، این یعنی ممکن است مسیر همیشگی رفتن به محل کار عوض شود، اتوبوس دیر برسد یا سفر کوتاهی در منهتن چند برابر زمان معمول طول بکشد.
مترو در چنین هفتهای اهمیت بیشتری پیدا میکند. گزارش رسانه محلی «ایامنیویورک» میگوید مقامهای شهری، با توجه به بستهشدن خیابانها، قطار را یکی از مطمئنترین راههای جابهجایی در منهتن میدانند و قطارهای خطوط شرق منهتن در ساعات پرتردد با فاصلههای چند دقیقهای حرکت میکنند.
همزمان با حضور سران کشورها، هزاران مأمور پلیس و نیروهای امنیتی نیز در شهر مستقر میشوند. شهرداری نیویورک اعلام کرده است که پلیس شهر با سرویس مخفی آمریکا، واحد امنیت دیپلماتیک وزارت خارجه و دیگر نهادهای فدرال برای حفاظت از هیأتها همکاری میکند. در کنار نیروهای زمینی، واحدهای هوایی و دریایی پلیس نیز در برنامه امنیتی حضور دارند.
در نتیجه، شرق منهتن در این روزها فقط محل رفتوآمد دیپلماتها نیست؛ به فضایی تبدیل میشود که حضور نیروهای امنیتی، خودروهای رسمی و موانع موقت بخشی از منظره روزانه آن است.
خیابانهای اعتراض
در عین حال، خیابانهای اطراف سازمان ملل فقط میزبان سیاستمداران نیستند. تجمعها و اعتراضهای مختلف نیز همزمان با اجلاس برگزار میشوند و مقامهای شهری از برگزاری تجمعهای متعدد در طول هفته خبر دادهاند.
بنابراین نیویورک در این چند روز همزمان میزبان دیپلماتها، خبرنگاران، معترضان، فعالان مدنی و شهروندانی است که صرفاً میخواهند به محل کار یا خانهشان برسند.
پشت درهای هتل چه خبر است؟
بخش مهمی از زندگی اجلاس اصلاً در ساختمان سازمان ملل اتفاق نمیافتد؛ در هتلهاست.
هر هیأت فقط یک رئیسجمهور یا نخستوزیر نیست. همراهان سیاسی، دیپلماتها، مشاوران، کارکنان رسانهای، مترجمان و نیروهای پشتیبانی نیز باید جایی اقامت کنند. یعنی برای چند روز، بخشی از هتلهای منهتن عملاً به اقامتگاه هیأتهای خارجی تبدیل میشوند.
کارکنان هتل در این مدت با مهمانانی روبهرو هستند که برنامهشان دقیقهای است؛ صبحانه، خروج از هتل، حرکت به سمت محل نشست، بازگشت، ملاقاتهای جانبی و گاهی شامهای رسمی.
در چنین شرایطی، کارکنان خانهداری، پذیرش، رستوران، خدمات اتاق، حملونقل و خدمات لباس هم وارد زنجیره پشتیبانی اجلاس میشوند. قانون کار نیویورک نیز برای کارکنان هتل حقوق مشخصی در زمینه دستمزد، ایمنی و شرایط کار تعیین کرده است. برای کارکنان مشمول قوانین اضافهکاری، کار بیش از ۴۰ ساعت در هفته میتواند مشمول پرداخت یکونیم برابر دستمزد عادی شود.
جایی که ساعت کاری بعضیها با اجلاس تنظیم میشود
در خود سازمان ملل نیز هفته سطح بالا یک هفته معمولی نیست. مقررات کارکنان سازمان ملل صراحتاً اجازه میدهد در صورت نیاز خدمت، کارکنان بیش از ساعات عادی کار کنند.
طبق مقررات سازمان ملل، کارکنان بخش خدمات عمومی، امنیت، فنی و برخی گروههای دیگر که بیش از ساعات عادی کار کنند، بسته به شرایط میتوانند مشمول دریافت اضافهکاری یا مرخصی جبرانی شوند. برای برخی گروههای شغلی دیگر نیز در صورت انجام اضافهکاری قابل توجه یا مکرر، امکان مرخصی جبرانی پیشبینی شده است.
این موضوع فقط روی کاغذ هم نیست؛ واحد مالیاتی سازمان ملل در فهرست درآمدهای کارکنان، «اضافهکاری، زمان جبرانی و فوقالعاده کار شبانه» را به عنوان اقلام پرداختی مشخص کرده است. البته این به معنای آن نیست که همه کارکنان سازمان ملل در هفته مجمع عمومی الزاماً اضافهکاری میکنند؛ میزان کار و نوع جبران آن به شغل، برنامه کاری و نیاز واحد مربوط بستگی دارد.
آشپزخانههایی که باید با ذائقه جهان کنار بیایند
یکی از کمتر دیدهشدهترین بخشهای اجلاس، غذاست. در مقر سازمان ملل چند مرکز پذیرایی فعالیت میکند؛ از کافه وین و کافه بازدیدکنندگان تا کافه لابی، کافه کنار رودخانه و سالنهای ویژه هیأتها. اداره پشتیبانی عملیاتی سازمان ملل مسئول مدیریت قراردادهای پذیرایی، خدمات کافهها و برنامههای غذایی و مراسم پذیرایی در سالن غذاخوری هیأتهاست.
سالن غذاخوری هیأتها در طبقه چهارم ساختمان کنفرانس قرار دارد و فضایی برای برگزاری برنامههای مختلف پذیرایی است. سازمان ملل این فضا را برای مراسم و رویدادهایی با اندازههای متفاوت در نظر گرفته و منوی آن بر غذاهای بینالمللی، مواد تازه و محصولات محلی، ارگانیک یا پایدار تأکید دارد.
در هفته سطح بالا حتی برنامه کافهها نیز متناسب با حجم حضور افراد تنظیم میشود. امسال سازمان ملل برای خبرنگاران یک کافه موقت در مرکز رسانهای در نظر گرفته و برای چند کافه و فضای غذاخوری ساعات ویژه تعیین کرده است.
قیمت خدمات غذایی نیز از ماه مه امسال تغییر کرده و سازمان ملل اعلام کرده قیمت کافهها به طور متوسط حدود پنج درصد افزایش یافته و برخی اقلام، از جمله نوشابه، کیک، بلغور جو دوسر، شیرینی و سوپ، تا ۲۰ درصد گرانتر شدهاند.
کتوشلوار، اتو و صنعت نامرئی تشریفات
یکی دیگر از بخشهای کمتر دیدهشده، لباس است. رئیس دولت ممکن است در یک روز چند برنامه رسمی داشته باشد و برای هرکدام لباس مناسب لازم باشد. کتوشلوار، پیراهن، کراوات، کفش و در بسیاری از موارد لباس ملی باید مرتب، تمیز و آماده باشد.
در چنین شرایطی، هتلها، خشکشوییها، اتوشوییها و خیاطها به بخشی از زنجیره خدمات هیأتها تبدیل میشوند. خود سازمان ملل نیز برای لباس فرم کارکنانش خدمات شستوشو، خشکشویی و اصلاح لباس پیشبینی کرده است.
خبرنگارها هم یک شهر کوچک میسازند
این حجم از حضور سیاسی بدون رسانه ممکن نیست. سازمان ملل برای هفته سطح بالا، روند جداگانهای برای صدور کارت رسانه، کنترل تجهیزات و ورود خبرنگاران در نظر گرفته است.
حتی برای غذا خوردن خبرنگاران نیز برنامه جداگانه وجود دارد: کافه اصلی، فضای غذاخوری باغ جنوبی، کافه بازدیدکنندگان و یک کافه موقت در مرکز رسانهای با ساعات مشخص در هفته اجلاس فعال هستند.
از طرف دیگر، خبرنگاران آزادی فیلمبرداری در همه جای ساختمان را ندارند. تصویربرداری در برخی فضاها، کافهها و بخشهای خاص نیازمند مجوز است و فیلمبرداری از سامانههای امنیتی نیز ممنوع است.
شهری که همزمان چند اجلاس دارد
یک نکته جالب این است که هفته سازمان ملل فقط «هفته سازمان ملل» نیست.
همزمان با حضور سران، «هفته اقلیم نیویورک» نیز برگزار میشود و امسال برگزارکنندگان انتظار حضور بیش از ۱۰۰ هزار نفر را در مجموعه رویدادهای آن دارند؛ فعالان اقلیمی، مدیران شرکتها، پژوهشگران، سیاستمداران و سازمانهای مدنی در برنامههایی که در نقاط مختلف شهر برگزار میشود شرکت میکنند.
به این ترتیب، شهر در یک هفته فقط میزبان سیاستمداران نیست؛ نوعی فصل فشرده از کنفرانسها، نشستهای تجاری، رویدادهای اجتماعی، برنامههای مدنی و تجمعهای خیابانی شکل میگیرد.
نیویورک بعد از رفتن سران چه میکند؟
شاید جالبترین بخش ماجرا این باشد که شهر باید تمام این فشار را تحمل کند و در عین حال زندگی معمول خود را ادامه دهد.
مغازهها بازند، رستورانها مشتری دارند، مترو کار میکند، مردم سر کار میروند و خانوادهها برنامه روزانه خود را دنبال میکنند؛ اما در همان خیابانها ممکن است ناگهان عبور یک کاروان، مسیر حرکت را برای چند دقیقه تغییر دهد.
برای چند روز، نیویورک شبیه شهری میشود که دو زندگی همزمان دارد: یک زندگی عادی برای میلیونها نفر و یک زندگی فوقالعاده فشرده برای مهمانانی که از سراسر جهان آمدهاند.
در طبقهای از ساختمان سازمان ملل، رهبران درباره آینده جهان سخن میگویند؛ در طبقهای دیگر، کسی میز ناهار را آماده میکند. بیرون ساختمان، پلیس مسیر را کنترل میکند و رانندهای منتظر عبور کاروان است. در هتلی در چند خیابان آنطرفتر، کارمند خانهداری اتاق یک هیأت را آماده میکند و احتمالاً کارگر خدمات لباس در حال مرتبکردن کتوشلوار فردی است که چند ساعت بعد مقابل دوربینها قرار میگیرد. و آن طرفتر، یک نیویورکی معمولی در مترو نشسته تا از ترافیک فرار کند.
***
منابع گزارش: سایت سازمان ملل متحد، اداره حملونقل و دفتر شهردار نیویورک و منابع رسانهای محلی و بینالمللی از جمله رویترز، «پچ» و «ایامنیویورک».
آخرش نفهمیدیم نهارشون چیه 
| 
هر چی باشه عمرا به ناهار سربازی پادگانما برسه .