شمرخوانی برای رئیسجمهور از پشت تریبون عاشورا
به گزارش تابناک، در هر کشور و نظام سیاسی، تصمیمات کلان در حوزه سیاست خارجی و مذاکرات بینالمللی از مسیرهای مشخص قانونی و در چارچوب نهادهای رسمی اتخاذ میشود. در ایران نیز هیچ توافق یا تفاهم مهمی بدون بررسی در سطوح عالی تصمیمگیری، از شورای عالی امنیت ملی گرفته تا سایر نهادهای ذیربط، پیش نمیرود. حال پرسش اینجاست که یک مداح دقیقاً با چه جایگاه حقوقی، سیاسی یا کارشناسی برای رئیسجمهور منتخب مردم خط و نشان میکشد و از «تیغ و حلقوم» سخن میگوید؟
اگر قرار باشد هر فردی صرفاً با تکیه بر یک تریبون، خود را فراتر از سازوکارهای قانونی کشور بداند و برای عالیترین مقام اجرایی کشور تهدید صادر کند، اساساً فلسفه وجودی نهادهای رسمی چیست؟ در چنین منطقی دیگر نه دولت معنا دارد، نه مجلس، نه شورای عالی امنیت ملی و نه هیچ سازوکار قانونی دیگری. هرکس بلندتر فریاد زد، باید جای قانون و تصمیمگیری ملی را بگیرد.
نکته تأسفبارتر این است که برخی افراد حتی شأن و جایگاه تریبونی را که در اختیار دارند نیز فراموش کردهاند. مداحی صرفاً بلند کردن صدا و شورآفرینی نیست؛ مداحی قبل از هر چیز مکتب ادب، اخلاق، معرفت و درس گرفتن از عاشوراست. کسی که ماهها و سالها از مصیبت امام حسین(ع) میگوید و مردم را به لعن یزید و شمر دعوت میکند، چگونه به خود اجازه میدهد از ادبیاتی استفاده کند که بوی تهدید و خشونت میدهد؟ مگر نه اینکه بزرگترین جنایت تاریخ عاشورا، ریختن خون و بریدن سر فرزند پیامبر(ص) بود؟ چگونه میشود از یک سو بر قاتلان کربلا لعنت فرستاد و از سوی دیگر برای رئیسجمهور یک کشور از «تیغ» و «حلقوم» سخن گفت؟
واقعیت این است که مداحی نیز مانند هر عرصه دیگری آداب، دانش و مسئولیت دارد. همانطور که هرکس صرفاً با پوشیدن روپوش پزشک نمیشود، هر صدای بلندی هم مداح آگاه و اثرگذار نخواهد بود. تریبون اهلبیت(ع) جای ترویج اخلاق، عقلانیت و وحدت است، نه محلی برای تهدید، دو قطبیسازی و حمله به مسئولانی که در چارچوب قانون و ساختار رسمی کشور فعالیت میکنند.
شاید امروز بیش از هر زمان دیگری لازم باشد میان «مداحی حسینی» و «ادبیات شمری» تفاوت قائل شویم. عاشورا به ما آموخت که قدرت بدون اخلاق به فاجعه ختم میشود. اگر کسی از پشت تریبون امام حسین(ع) برای حذف و تهدید رقیب سیاسی سخن بگوید، پیش از آنکه دیگران را متهم کند، باید از خود بپرسد به سیره کدام جبهه نزدیکتر شده است؛ جبهه امام حسین(ع) یا منطق کسانی که با شمشیر و تهدید، راه گفتگو و تدبیر را بستند.
انصافا مداح رو چه به سیاست!!! 
| 
توروچه به سیاست بی هنر | همینو بگو بهتره به تخصص خودش بپردازه | اینها فقط مداح نیستند رسانه جناحی هم هستند | تا حالا نه مداحی گوش کردم و نه توی جلساتشون شرکت میکنم،پس زمینه ی صدای سین سین را ازشون بگیری هیچ چیزی برای عرضه ندارن | اگر ریاست محترم جمهوری قیمتها را به آغازدولت خود برمیگرداند کسی جرات بی حرمتی نمیکرد الان آقای قوه قضاییه و مدعی العموم کجا تشریف دارند!؟ | قوه قضاییه در اینگونه موضع گیریها چون بنا به برخورد نداره میگه باید پروسه قضائی انجام شه ولی در موارد دیگه سریع اقدام میکنه | جالبه که تابناک برای این موضوع دو بار مقاله گذاشته و تیتر زدهحالا یه مداحی که اصلا معلوم نیست کی هست یه جایی چیزی گفته و اجتماعی هم همراهیش نکردن،حتما باهاش برخورد هم میشه
شماها چه خبرتونه
این سوال است که چرا مدعی العموم با این فرد برخورد نمی کند؟ چرا مدعی العموم با شتاب با روزنامه نگاران و سلبریتی ها با سرعت برخورد می کند. | مداح با عموم فرق داره. مدعی العموم مدعی عموم است نه مدعی مداحان | این مثلا مداح اول از همه یک مجرم است لذا مدعی العموم وظیفه دارد این مجرم خدانشناس را تحت پیگرد قراردهد. وای به حال آینده مملکتی که تهدید به مرگ اینطور در آن عادی شده است..... هر کجای دیگر از کره زمین رئیس جمهورش تهید به مرگ بشه کل خاندانش رو نابود می کنن | رئیس جمهور ماکه هرجامیره دخترودامادش رو همراهش میبره | شاید به سنت نخوره قبلی با کل فک و فامیل اش رفت نیویورک،احمدی نژاد هم کل ایل و تبارش را میبرد،این بدبخت فقط دختر و دامادش و میبره حالا تا یک ماه مملکت رو ول کنید و بچسبید به حرفای یک مداح ناشناخته که هیچ کس اسمش رو هم تا حالا نشنیده بود. برید ازش شکایت کنید بعدش برسید به مشکلات مملکت | والا...انگار حالا خیلی مهمه مداحی دینی مورد قبول مردم است. اما مداحی سیاسی و جناحی سو استفاده از تریبون است. کاش در مورد تهدید به ترور مسئولانمون توسط دشمن خارجی هم همینقدر سریع واکنش نشون میدادیم و مقاله می نوشتیم! | چه بی ربط | آفرین، اینها همه واکنش هاشونم جهت داره