تابوت تيم ملي را از دوش کريمي برداريد

قدس؛ 1 ) بزرگترين «نعمت»ها هم اگر مورد استفاده صحيح قرار نگيرند، مي توانند به «معضل» تبديل شوند. اين همان اصل کليدي و مهمي است که اين روزها به سهولت مي توان در فوتبال ملي ايران تماشايش کرد و حسرت خورد. وقتي پس از حذف ايران از جام جهاني 2010 آفريقاي جنوبي، براي اولين بار نام علي کريمي را در فهرست دعوت شدگان به تيم ملي ديديم، گمان کرديم موضوع تنها مربوط به اختلاف جادوگر با علي دايي است و پاسخ مثبت و غيرمنتظره شماره هشت به اين دعوت عجيب، تنها فاز جديدي از دعواي اين دو اسطوره محسوب مي شود که خيلي هم زود به پايان مي رسد. با اين حال، هرچه جلوتر رفتيم، کار بيشتر بيخ پيدا کرد.

دعوت هاي پياپي قطبي از علي کريمي که با استقبال او نيز مواجه مي شد، آشکارا مشخص کرد تکنيکي ترين فوتباليست تاريخ ايران که حالا در دوران سالخوردگي حرفه اش نيز به سر مي برد، قرار است ستوني مهم در تفکرات تاکتيکي افشين قطبي باشد و اين، همان چيزي است که حتي تصورش هم مي توان هوادار دو آتشه فوتبال ايران را ديوانه کند! آيا واقعاً براي اين فوتبال، زمان عبور از «کريمي»ها فرا نرسيده است.


2 ) علي کريمي بازيکن بسيار جذابي است که نمي توان او را دوست نداشت. شايد به همين استناد هم باشد که افشين قطبي با متزلزل ترين پايگاه اجتماعي ممکن، دست به دامان وي شده تا ميانگين دوست داشتني بودن تيمش را بالا ببرد. براي او، دعوت از کريمي يک تير است با چند نشان؛ هم محبوبيت آقاي امپراتور(! ) را تضمين مي کند، هم باعث هراس رقباي آسيايي از تيم ملي مي شود و هم مي تواند خلاهاي بي شمار فني تيم او را تا حدي پوشش بدهد.

بويژه وقتي قطبي به ياد مي آورد که اختلاف کريمي و دايي مي تواند انبار باروت انگيزه هاي جادوگر را شعله ور کند، بيشتر سر ذوق مي آيد. بنابراين هيچ بعيد نيست که او تيمش را حول محور کريمي به آسيا ببرد و همه برنامه هايش را براساس آقاي شماره هشت بچيند. اين آيا، همان قدر که به نفع قطبي است، به سود فوتبال ايران هم به شمار مي رود؟ هرگز!


3 ) جام ملتهاي آسيا، دقيقاً فصل پوست انداختن است. حتي 14 سال پيش که اين تورنمنت بارها معتبرتر از امروز بود و قدرتهاي آسيا با تمام وجود در آن حاضر مي شدند، باز يکي مثل محمد مايلي کهن از آن به عنوان فرجه اي براي «نسل سازي» در فوتبال ملي ايران استفاده کرد و از دل چنين رقابتهايي، تيمي رؤيايي با حضور ستارگاني جوان نظير باقري، مجيدي، موسوي، عزيزي و ديگران ساخت که با کسب تجربه در جام ملتها، آمادگي صعودي دشوار و حماسي به جام جهاني را پيدا کردند. اين حکايت 15 سال پيش است، چه برسد به حالاکه اين بازي ها براي همه آسيا- حتي تيمهاي درجه دو و سه- حکم «مشق شب» را پيدا کرده که با تمرين آن، همگي آماده «امتحان نهايي» در مسابقات مقدماتي و نهايي جام جهاني مي شوند!

حالا آيا، نبايد حيرت کرد از رويه آقاي افشين قطبي که خود خواهانه و منفعت طلبانه، فرصت آماده سازي نسل بعد تيم ملي را از فوتبال ايران مي گيرد تا با استفاده از کريمي احتمال کاميابي «خودش» در جام ملتها را افزايش بدهد؟ اعتقاد داريم بايد از ستاره هاي بزرگ فوتبال مملکت تا آنجا که امکان دارد استفاده کرد و شايد براساس همين تئوري اگر در آستانه مراحل مقدماتي يا نهايي جام جهاني بوديم، از حضور کريمي در تيم ملي استقبال هم مي کرديم، اما باور کنيد استمرار حضور جادوگر در مجموعه کنوني به بهانه موفقيت آماري در جام افول کرده ملتهاي آسيا، فقط ظلمي است که در ميان مدت و بلند مدت به فوتبال ايران و نسل بعدي تيم ملي روا داشته باشد. فقط همين!

4 ) تابوت فوتبال ملي را از روي دوش کريمي برداريد. تيم ملي ما بايد براي قدرتنمايي دوباره، جوان شود، جسور شود. بايد زمين بخورد تا راه رفتن ياد بگيرد و کجا براي شکست خوردن بهتر از تورنمنت کم مايه اي مثل جام ملتهاي آسيا؟ آيا قرار است ما با اتکا به آخرين سرمايه هاي اين فوتبال، همه زورمان را خرج بازيهاي بي ارزش قاره کنيم تا در ويترين دنيا - جام جهاني- دوباره مشغول آزمون و خطا شويم؟ اگر چنين است، حاشا اين مديريت بي کفايت و ناکارآمد فوتبال ايران!