اگر تهران نفس بكشد

جام جم آنلاين: همه ما از زلزله‌اي كه تهران را «كن فيكون» خواهد كرد ، خبر داريم و اتفاقا گله داشتيم كه چرا اين دغدغه در مسوولان ما وجود ندارد، اما اين روز‌ها كه اتفاقا مانور زلزله برگزار مي‌شود و حتي صحبت از زلزله احتمالي موضوع مورد توجه بالاترين رده‌‌هاي كشور قرار گرفته ، موضوع كمي رنگ عوض مي‌كند.

اما هشدار زلزله تكرار مكررات است ؛ بويژه وقتي كه پشت بندش از مهاجرت بگوييم.

تهران بي‌شك در حال حاضر بيشتر از توانش مهمان دارد، آلودگي و ترافيك و در مجموع مشكلاتش به جايي رسيده كه بن‌بست است و بهتر است راه آمده را برگرديم و براي سلامت و آرامش خودمان و تهران يا به ديار خودمان برگرديم يا ديار ديگري را انتخاب كنيم.

اما اين‌ كه موضوع مهاجرت را با مقوله زلزله يا برعكس عجين كنيم، چندان رغبتي در ساكنان اين شهر براي مهاجرت برنمي‌انگيزاند.

زلزله رودبار، بم، زرند و... در شهر‌هايي با كمتر از يك ميليون جمعيت رخ داده و اگر به خاطر ترس از زلزله به ساير شهر‌هاپناه ببريم، چندان تعقلي به خرج نداده‌ايم، وقتي كه70 درصد از مساحت ايران در معرض خطر زلزله است.

به همين دليل، به نظر مي‌رسد اگر صحبت از زلزله در ادبيات مسوولان كشور با عملكرد‌ها همراه شود، نه تنها افزايش دلهره و رواج شايعات را در جامعه به دنبال نخواهد داشت بلكه تداعي‌كننده خدمت بيشتر به مردم نيز مي‌شود.

هشدارها همچنين اگر به صورت تدريجي اعلام شود، هم حساسيت موضوع حفظ مي‌شود و هم تاثيرگذاري بيشتري را به دنبال خواهد داشت.
در حال حاضر، متاسفانه حتي در شهر‌هايي كه سابقه زلزله داشته‌اند ساخت و سازها همچنان مانند گذشته و بدون در نظر گرفتن ايمني‌هاي لازم و مقاوم‌سازي صورت مي‌گيرد، چه رسد به تهران كه سهم كلاني در ساخت و ساز‌هاي غيراصولي دارد و به دليل قرار گرفتن روي گسل بيشتر از شهرهاي ديگر در معرض زمين لرزه است.


بر همين اساس، موضوع مهاجرت معكوس از كلانشهر‌ها به شهر‌هاي كوچك با در نظر گرفتن انگيزه‌هايي مانند تسهيلات و وام بهتر است با برنامه‌ريزي دقيق و عملي اجرا شود تا شايد تهران و پس از آن ساكنانش نفسي بكشند.