بيانيه اعتراضي‌ همکلاسي‌هاي نصرت‌الله تاجيک

مدتي است، نصرت‌الله تاجيک به بهانه واهي در انگليس تحت نظر است. به او GPS وصل کرده‌اند و محدوديت رفت‌وآمد و بازگشت به ايران دارد؛ آزادي و حقوق او گرفته شده؛ او يک تبعه ايراني در بند است و همه مي‌دانند که بيگناه است؛ چه آنها که او را در بند کشيده‌اند، چه آنها که نگران بيماري، وضع روحي و جسماني او هستند و چه آنان که از کنار مسأله به راحتي مي‌گذرند. حال از آنان که مسئوليت دارند و موظفند، مي‌خواهبم تا از شهروندان ايراني در خارج از کشور دفاع کنند.

اما براي من جاي بسي پرسش است که اگر ايشان با برخي افراد نزديکي و قرابت داشت، هنوز در بند بود؟ مثلا اگر ده سال ديرتر از دانشگاه فارغ‌التحصيل شده بود و با بسياري از افراد که دستي به جايي دارند، در کنار آنان بود و يا در يک صف بودند، هنوز هم در بند بود؟
در اين باره بايد افزود که هم انگليس مي‌داند او در کشور انگلستان گناهي مرتکب نشده و هم آمريکايي‌هايي که برايش دام چيدند مي‌دانند او را گناهي نيست.

اين مرد بيمار است. قلبش آن‌گونه که بايد کار نمي‌کند و توان تحمل حصر خانگي، ولو در کنار سفارت ايران يا در رزيدانس سفارت را ندارد. او آثار شکنجه‌هاي طاغوت را در بدن دارد. تاجيک چند سال پيش، فرزندش را از دست داده است که تحملش براي هيچ کس ساده نيست.
هرچند اين مرد، خود اسطوره‌اي از مقاومت در برابر سختي‌هاست، ولي بدانيم، تحمل انسان‌ها اندازه و مرزي دارد.

دولت آمريکا عوض شده، هرچند سياست‌هاي اساسي استکبار تغيير نکرده، ولي شايد گاه آن رسيده است که براي اثبات پايبندي به حقوق بشر آبکي آمريکا، دست از سر اين ايراني بردارند. همچنين دولت انگليس هم به خوبي مي‌داند که همه چيز را با نمايشي بي‌پايه آغاز کرده‌اند؛ پس به خود بيايد و اين گونه از سياست ديگران دنباله‌روي نکند.

اين کمترين انتظار ماست که بتوانيم چهره اين ايراني اصلي را آزاد در کنار خانواده‌اش ببينيم و نيز کمترين انتظار است که وزارت امور خارجه که تاکنون پيگير اين روند هم بوده است، با تلاشي دوچندان، موضوع آزادي تاجيک را پيگيري کند. البته اين‌که موفق شده‌اند از بازگرداندن او به آمريکا جلوگيري کنند، ارزشمند است، ولي آزادي او محدود است و عملا در بند بيگانگان است. ما همدوره‌اي‌هاي دانشگاه، آزادي کامل او را به انتظار نشسته‌ايم.