روزی که نام کشورمان «ایران» شد
در روز ۶ دی ۱۳۱۳ شمسی دولت ایران طی اعلامیهای رسمی از کشورهای خارجی خواست در مکاتبات رسمی خود از واژههای پرشیا، پرس و پرسه به جای واژه ایران استفاده نکنند.
به گزارش تاریخ ایرانی، تا اوایل قرن بیستم، مردم جهان کشور ما را با عنوان رسمی پارس یا پرشین میشناختند اما در دوران سلطنت رضاشاه که بحث رجعت به ایران باستان و تاکید بر ایران پیش از اسلام قوت گرفته بود، حلقهای از روشنفکران باستانگرا مانند سعید نفیسی، محمدعلی فروغی و سیدحسن تقیزاده در حکومت پهلوی اول با حمایت مستقیم رضاشاه گردهم آمدند که به این منظور اقداماتی را انجام دادند.
سعید نفیسی از مشاوران نزدیک رضاشاه به وی پیشنهاد کرد نام کشور رسما به «ایران» تغییر یابد. این پیشنهاد در دیماه ۱۳۱۳ شمسی رنگ واقعیت به خود گرفت. این تصمیم بعد از ۷۶ سال هنوز هم محل مناقشه است. مخالفان این تغییر معتقدند که ایران نمیتواند آن بار معنایی، فرهنگی و تمدنیای را که در اصطلاح «پرشیا» نهفته است و غیر ایرانیان از دیرباز با آن آشنایی دارند، منتقل کند.
گروهی معتقدند که رضاشاه فقط به دلیل سیاسی برای تثبیت حکومت اقتدارگرایانه خود چنین تصمیمی گرفته است. این دسته از تحلیلگران میگویند اصل اقدام را باید متوجه جمعی از نخبگان فرهنگی و سیاسی آن دوره از جمله افراد ذکرشده دانست که در اقتدار حکومت رضاخانی منافع خاص خود را نیز جستجو میکردند.
از اشعار فردوسی که بگذریم،در تمام نوشته ها و کتیبه های ساسانیان ،در هزار و هشتصد سال پیش نام این کشور ایران بوده . البته قبل از اون هم نام ایران پیج در اوستا آمده
مي دانيد كه كلمه منگل به بيماري سندرم دان اطلاق مي شود و از آنجا كه مردم مغول قيافه اي اين چنيني دارند وجه تسميه اين كشور شده است
خلیج پارس
چو ایران نباشد تن من مباد
برین بوم و بر زنده یک تن مباد
پس ایران از قدیم نام این کشور بوده است
اگر دولت وقت این کار رو نمیکرد الآن ایران تجزیه شده بود
هر چیزی جای خودش
چون اسارتگه دلیران است
یک طرف زاهدان ودزدآب است
یک طرف مرز باجگیران است
یک طرف نفت شهر وبازرگان
یک طرف کومه فقیران است
خانه دشمنش چراغانی
خانه دوست پاک ویران است!








