نگاهی به فیلم "قسم می خورم" ؛ از انزوا تا قهرمانی!

به گزارش تابناک،  این نقطه شروع فیلم درام زندگی‌نامه‌ای «قسم می‌خورم» به کارگردانی و نویسندگی کرک جونز است؛ فیلمی که نه تنها روایت یک زندگی پرچالش است، بلکه جشن پیروزی روح انسانی بر ناآگاهی و تبعیض، و یادآوری قدرتمندی از تأثیر مهربانی واقعی. فیلم بر پایه داستان واقعی جان دیویدسون ساخته شده، که در ۱۶ سالگی سوژه مستند معروف BBC به نام John's Not Mad (۱۹۸۹) شد – مستندی که برای اولین بار سندرم تورت را به عموم بریتانیا معرفی کرد و حتی در نظرسنجی‌های عمومی به عنوان یکی از ۵۰ مستند برتر تاریخ انتخاب شد. 

 

 

سندرم تورت یک اختلال نورولوژیکی-رشدی است که با تیک‌های حرکتی و صوتی تکراری، ناگهانی و غیرارادی مشخص می‌شود. تیک‌ها حرکات یا صدا‌هایی هستند که فرد نمی‌تواند به طور کامل کنترل کند و اغلب با یک حس پیش‌تیک (urge پیش از وقوع) همراه‌اند. این اختلال معمولاً در کودکی (بین سنین ۵ تا ۱۰ سال، میانگین ۶ سال) شروع می‌شود و در بسیاری از موارد، شدت آن در نوجوانی کاهش می‌یابد یا حتی ناپدید می‌شود. برخلاف تصور رایج در رسانه‌ها (مانند گفتن فحش‌های غیرارادی یا کوپرولالیا)، این علامت تنها در حدود ۱۰٪ موارد رخ می‌دهد و برای تشخیص ضروری نیست. تکرار کلمات دیگران (اکولالیا) نیز نادر است.

 

جان، که در ۲۰۱۹ مدال MBE (عضو امپراتوری بریتانیا) را از ملکه الیزابت دریافت کرد (و در لحظه‌ای تاریخی، به طور ناخواسته فریاد زد!) , امروز یکی از برجسته‌ترین فعالان تورت در بریتانیا است: برگزارکننده کارگاه‌های آموزشی برای پلیس، معلمان و پزشکان، و کمپ‌های تابستانی برای جوانان مبتلا به این سندرم. رابرت آرامایو (شناخته‌شده از نقش الروند در ارباب حلقه‌ها: حلقه‌های قدرت) در نقش جان بزرگسال، عملکردی خیره‌کننده ارائه می‌دهد.

 

 او تیک‌ها را نه به عنوان عنصری کمدی، بلکه بخشی طبیعی، دردناک و گاهی طنزآمیز از وجود شخصیت نشان می‌دهد. آرامایو، که پیش از فیلمبرداری ماه‌ها با جان واقعی وقت گذرانده، هوش پنهان، طنز تلخ و عمق عاطفی او را با ظرافتی بی‌نظیر بیرون می‌کشد – به طوری که منتقدان Variety و Guardian آن را «بی‌نقص» و «ستاره‌ساز» توصیف کرده‌اند. اما قلب فیلم در روابط مکمل نهفته است. مکسین پیک در نقش داتی (مادری مهربان که خود با سرطان کبد دست‌وپنجه نرم می‌کند)، یکی از درخشان‌ترین اجرا‌های سال را دارد. داتی با پذیرش بی‌قیدوشرط تیک‌های جان، به او پناه می‌دهد و جمله‌ای طلایی می‌گوید: «مشکل اصلی بیماری نیست، ناآگاهی مردم است. برو و به آنها آموزش بده.» این لحظه، نقطه عطف واقعی زندگی جان است و مرگ داتی را به انگیزه‌ای ابدی تبدیل می‌کند.

 

 پیتر مولان (که جالب است بدانید، پیش‌تر با آرامایو در حلقه‌های قدرت همبازی بوده) در نقش تامی، نگهبان ساده و پدرانه مرکز جامعه، گرمی و حمایت بی‌چشمداشتی ارائه می‌دهد که جان را نجات می‌دهد. این روابط انسانی، همراه با حضور شرلی هندرسون در نقش مادر جان، فیلم را به اثری گرم و تأثیرگذار تبدیل کرده‌اند.

 

«قسم می‌خورم» با طنز طبیعی موقعیت‌ها (بدون تمسخر شرط)، لحظه‌های احساسی عمیق، و پایانی امیدبخش – شامل تصاویر واقعی از جان دیویدسون امروزی و دریافت  جایزه اش  – پیش می‌رود. جالب است که در ساخت فیلم، بیش از ۳۰ نفر از ۹۰ بازیگر نقش‌های فرعی، خود مبتلا به تورت بوده‌اند تا اصالت حداکثری حفظ شود. پیام فیلم روشن و ضروری است: در دنیایی که بیش از ۳۰۰ هزار نفر در بریتانیا با تورت زندگی می‌کنند، آموزش جامعه کلیدی است. اگر معلمان، پلیس و پزشکان درک کنند، افراد نورودیورجنت نه تنها زنده می‌مانند، بلکه می‌درخشند.

 

 در سال ۲۰۲۵ پر از بلاک‌باستر‌های پرزرق‌وبرق، «قسم می‌خورم» مانند نسیمی تازه و انسانی می‌ماند: صادقانه، آموزشی، خنده‌دار و چشم‌گشا. فیلمی که پس از تماشا، شما را مهربان‌تر می‌کند و انگیزه می‌دهد جهان را کمی بهتر کنید. یکی از بهترین‌های سال – با گرم‌ترین توصیه: حتما ببینید و به دیگران پیشنهاد کنید!/ منیره رقابی