معادلاتي كه با سفر احمدي نژاد به لبنان، دستخوش تغيير مي شود

سرويس بين الملل ـ در سه ماهه اخیر، لبنان شاهد تحولات داخلی پیچیده ای بوده که سرخط آن، «دادگاه بین المللی رفیق حریری» است؛ دادگاهی که مرزهای تأثیرگذار و تأثر پذیری اش از مرزهای لبنان فراتر است و می تواند، پیامدهای غیر منتظره ای برای این کشور و منطقه خاورمیانه داشته باشد.
 
به گزارش «تابناك»، «علي منتظري»، كارشناس مسائل خاورميانه در يادداشتي نوشت: پس از آن که موضوع «شاهدان دروغین» پرونده ترور حریری آشکار و روشن شد که اتهام زنی به سوریه و دستگیری افسران چهارگانه عالی رتبه لبنانی در چهار سال، مبنایی قضایی نداشته و برگرفته از «شاهدان دروغین» و فشارهای سیاسی آمریکا و اروپا در قالب «شورای امنیت سازمان ملل» بوده است، این پرونده راه جدیدی پیدا نمود.
 
در همین راستا، سوریه ـ هم پیمان استراتژیک ایران در خاورمیانه ـ اقدام به گشودن پرونده ای از نوع «دادگاه بین المللی رفیق حریری» در دادگاهی در دمشق کرد تا بنا بر آن، بیش از سی نفر از مرتبطان با پرونده ترور حریری و «شاهدان دروغین» را به دادگاه احضار کند که در این بین، بسیاری از نیروهای سیاسی نزدیک به سعد حریری و جریان 14 مارس و مسئولین قضایی دادگاه بین المللی حریری را نیز شامل شد.

بنابراین، با این کار سوریه، همگان دریافتند که سوریه به شدت با اتهام زنی به عناصر «حزب الله لبنان» درباره دخالت در ترور حریری، که گفته می شود احتمالا به زودی از سوی دادگاه بین المللی حریری اعلام خواهد شد، مخالف است و آن را اتهامی غیرواقعی و سیاسی می داند و با هر وسیله ممکن، در برابر آن خواهد ایستاد.
 
همچنین سوریه در حالی با این موضع سنگین و ثابت پای به میدان گذاشته که همین دادگاه و جریان 14 مارس لبنان به رهبری سعد حریری، پیش از آن، دمشق و شخص رییس جمهوری سوریه، «بشار اسد» را مسئول اصلی ترور نخست وزیر فقید لبنان «رفیق حریری» معرفی کرده بودند.

تشکیل دادگاه رسیدگی به «شهادت های دروغین در پرونده ترور رفیق حریری» در دمشق، بیانگر آن است که رهبری سوریه، بیش از هر هنگام دیگری، به حساسیت اوضاع سیاسی و امنیتی لبنان آگاه است و می داند، گرفتن انگشت اتهام به سوی حزب الله لبنان، برای سرکوب مقاومت اسلامی و راه اندازی جنگ طایفه ای در این کشور است.

همین امر باعث شد تا بنا بر شکایت یکی از افسران بلندپایه لبنانی، «جمیل السید» که چهار سال را بدون ادله متقن و به اتهام دخالت در ترور حریری در زندان گذرانده بود، دادگاهی در دمشق، اقدام به گشودن پرونده ای کند که حیرت طرف های غربی در رابطه با دادگاه بین المللی رفیق حریری از جمله آمریکا و فرانسه را برانگیزد.
 
 این همه پس از آن بود که سید حسن نصرالله، دبیر کل حزب الله لبنان، بیش از سه ماه با ارایه ادله متفاوت و بسیار قابل اعتنا نشان داد که اسرائیل، یکی از گزینه های اصلی متهمان ترور رفیق حریری است؛ اما هنگامی که این ادله و شواهد با گوش های ناشنوا در بیروت و نیز تلاش های حزب الله با سکوت معنادار سعد حریری، نخست وزیر لبنان، روبه رو شد و درخواست طرف های سوری برای باز کردن «پرونده ای ویژه» برای «شاهدان دروغین» و « متهم ساختن اسرائیل در عاملیت ترور رفیق حریری» در لبنان و از سوی قوه قضائیه این کشور به جایی نرسید، آنگاه قوه قضائیه سوریه با اشاره رهبری این کشور وارد عمل شد و یکجانبه آنچنان توفانی در قضیه ترور حریری راه انداخت که بسیاری از طرف های بین المللی، بناچار اعتراف کردند که یک دادگاه موازی با دادگاه بین المللی ترور رفیق حریری ایجاد شده است که این بار، به جای متهم ساختن حزب الله و سوریه، طرف های اسرائیلی و هم پیمانان آمریکا در لبنان را با انگشت اتهام نشانه رفته است.
 
از سوی دیگر، همزمانی سفر رئیس جمهور ایران به لبنان، با توقف مذاکرات صلح فلسطینی – اسرائیلی، نگرانی های طرف صهیونیستی را از این سفر و پیامدهای آن برانگیخته است، به گونه ای که گفته می شود، اسرائیل به دنبال بهانه ای است تا دستور کار و اهداف این سفر را بر هم زند. بر همین اساس است که مدتی است اسرائیل با مخاطب قرار دادن کشورهای عربی، لبنان را مرزهای ایران در شمال فلسطین اشغالی نامگذاری کرده تا باعث تحریک احساسات دولت های عربی علیه تهران شود .

همزمان با این ادعاها، ارتش رژیم صهیونیستی با تحرکات غیر عادی در نزدیکی روستاهایی از لبنان که شاهد اوج «جنگ 33 روزه» بوده اند ، تلاش دارد تا بر حضور عالی ترین مقام اجرایی جمهوری اسلامی ایران در جنوب لبنان تأثیرگذاری کرده و به شکلی سیاسی ـ امنیتی پارازیت های هدف دار بفرستد.

تحولات لبنان و نقش آن در رویارویی با زیاده خواهی های آمریکا در خاورمیانه و نیز مقاومت این کشور در برابر تجاوزات ارتش رژیم صهیونیستی، نشان می دهد که سیاست خارجی ایران در سه دهه اخیر، ـ به رغم فراز و نشیب های آن ـ راهی استراتژیک و موفق بوده است که یکی از مظاهر بارز آن، همبستگی همیشگی مردم مقاوم این کشور با انقلاب اسلامی ایران بوده است؛ این مسیر راهبردی با روابطی مستحکم تر با دمشق، معنایی دوچندان یافته که هیچ نیروی نظامی ـ سیاسی در منطقه خاورمیانه و عرصه بین الملل هرگز نمی تواند «نقش فعال و کارساز» آن را انکار کند.