فاصله گرفتن از استانداردهای جهانی
" خوب " پررنگتری در مقایسه با گذشته بودند . اما آنچه در این بازی هم همچون سایر مسابقات فوتبال، چه در رده ملّی و چه درلیگ برتر دیده می شود افت کیفی بازی در مقایسه با فوتبال سالهای قبل ایران است .
این مساله ، مساله ایست که طی سالهای اخیرو به ویژه در لیگ دهم کاملاًبه چشم می آید و زنگ خطری برای فوتبال ما محسوب می شود ، هر سال می گوییم دریغ از پارسال ، بی آنکه ریشه یابی کنیم و دنبال علت اصلی قضیه بگردیم .
اگر بخواهیم منصفانه و البته واقع بینانه ، نیم نگاهی به لیگ دهم داشته باشیم باید قاطعانه بگوییم که غیر از یکی ، دو تیم ، بقیه تیمها ، توانایی استاندارد و قابل قبولی را در مستطیل سبز به نمایش نمی گذارند و این در حالیست که در فوتبال این مرز و بوم ، آنقدر مربی مدعی داریم که حتی حاضر نیستند اسم مربی خارجی را در مقابلشان به زبان بیاوریم ...
امّا باید گفت که مشکل اصلی فوتبال ما دقیقاً از همان روزی شروع شد که درب فوتبال را بر روی علم و فن آوری روز این ورزش دوست داشتنی جهانی بستیم . یک تابلوی ورود ممنوع هم بر روی آن نصب کردیم تا هیچ مربی خارجی به خود اجازه داخل شدن ندهد !
نیم نگاهی به گذشته خیلی چیزها را ثابت می کند ، سپاهان لوکا ، فولاد فرانچیچ ،پرسپولیس دنیزلی ، استقلال رولند کخ و ... همه و همه گذشته خوش آب و رنگیست که فوتبال ایران به مرز تحول رسیده بود . منصفانه نگاه کنید ، آیا امروز این تیمهابا آن روزشان قابل مقایسه است ؟! حتی اگر امروز هم این تیمها از بهترین های لیگ برتر باشند و جزء معدود تیمهای مدعی لیگ برتر، باز هم بار فنی و تیمیشان قابل مقایسه با گذشته نیست .
شاید اگر مربیان داخلی از فرصت پیش آمده در نبود مربیان خارجی به نحو احسن استفاده کرده بودند و درصدد ارتقاء بار علمی و فنیشان مطابق استانداردهای روز دنیا بر می آمدند ، امروز اوضاع فرق می کرد ، همه از این اتفاق به نیکی یاد می کردند و آن را مسبب پیشرفتهای حاصله می دانستند امّا مربیان داخلی حتی حاضر نشدند از این خلاء موجود به نفع خود بهره برداری کنند و این نژادپرستی بی برنامه در فوتبال نه تنها منشاء خیرو پیشرفت نشد بلکه آخر و عاقبتش شد همین فوتبال امروزی که می بینیم ، مربیان ما فقط از این تیم به آن تیم می روند بی آنکه هیچ ایده و طرح جدید و به روزی داشته باشند و آخر و عاقبت آن موضوع گیری در قبال مربیان خارجی هم همین شده است که می بینیم ...
به تیم ملی نگاه کنید ، بازی با چین که به پیروزی تیم ملی ایران هم ختم شد آیا همان تیم ملی بود که انتظار می رفت ؟! کیفیت این تیم ملی با زمان بلاژ و برانکو قابل مقایسه است ؟ آیا با این سیستمهای کهنه و فسیل شده که تیمهای ما ارائه می دهند در فوتبال روز دنیا می توان به جایی که باید رسید ؟
مطمئن باشید ، اگر همچنان بخواهیم همین راه و روش را ادامه دهیم ، بر اشتباهمان پافشاری کنیم و جلوی ورود علم و تکنولوژی را با عدم روی خوش نشان دادن به مربیان خارجی ببندیم ، با این دیدگاه به هیچ کجا نمی رسیم . نه لیگ برترمان به کیفیت مطلوب می رسد و نه قهرمان آسیا می شویم . شک نکنید .
باید طرحی نو دراندازیم . با دیدی متفاوت به قضیه نگاه کنیم ، ساختاری جدید وارد فوتبالمان کنیم ، نه اینکه با ایجاد حواشی گوناگون برای معدود مربیان خارجی آنچنان رفتاری با آنها داشته باشیم که آنها هم آرزوی موفقیت در لیگ ایران بر دلشان بماند . همچون دنیزلی که در ترکیه تیمش را قهرمان می کند و در پرسپولیس با وجود ارائه بازیهای زیبا راه به جایی نمی برد ، همچون وینگادایی که با عربستان قهرمان آسیا می شود و در ایران راهش با پرسپولیس به ترکستان ختم می شود و همچون بسیاری دیگر که همه جا موفقند الّا اینجا ، در لیگ ایران !
باید باور کنیم ، واقع بینانه به ماجرا نگاه کنیم . فوتبال ما اگر می خواهد پیشرفت کند و بار دیگر خودش را در قله قاره کهن احساس کند به امثال برانکو ، دنیزلی ، استانکو و ... نیاز دارد . ای کاش دست از لجبازی باخودمان بر می داشتیم ، ای کاش کاری می کردیم ...
مربیان د اخلی چه هیزم تری به تو فروخته اند که سنگ خارجی ها را به سینه می زنی