حضور استاد فارسی در عروسی دانشجوی کلمبیایی

خوش تر از این در جهان، خود چه بوَد کار؟
 ابتدا به خانۀ شاه‌داماد و همراه با خانوادۀ ایشان به کلیسا رفتیم که قرار بود مراسم عقد در آنجا برگزار شود. کلیسایی بزرگ و لبریز از مردمی مهربان و ساده‌دل که آمده بودند در این شادی شیرین، شریک شوند و برای پدرامی و نیک‌فرجامی این دو کبوتر عاشق دعا کنند.
منت خاک درت، بر بصری نیست که نیست
باغ ها را گرچه دیوار و در است
از هواشان، راه با یکدیگر است
تمام مردم حاضر در کلیسا یکدیگر را برادر و خواهر می‌دانستند و برادر و خواهر صدا می‌زدند. به ما می‌گفتند هرچند دین و آیین ما با یکدیگر تفاوت دارد، اما دل همۀ ما برای خوبی و پاکی و صلح و برادری در تمام جهان می‌تپد.
به لبخند آیینه‌ای تشنه‌ام
به آغوش بی‌کینه‌ای تشنه‌ام
بیا تا به لبخند، عادت کنیم
به این راز پیوند، عادت کنیم
کسانی که از عشق، دم می‌زنند
چرا بین ما را به هم می‌زنند؟
آیشل که سال‌ها پیش، از نعمت وجود پدر محروم شده‌است، مرا پدر ایرانی خود صدا می‌زد و آن شب خوشحال بود که من جای پدرش با مردم سخن بگویم. او حتی قصد داشت در مراسم کلیسا، من و همسرم را پدرخوانده و مادرخواندۀ خود معرفی کند اما چون این کار، مراسم ویژه‌ای داشت، به همین حضور ما اکتفا و دل خوش کرده‌بود. وقتی با تور زیبای عروسی وارد سالن شد و پرتو لبخند معصومانه‌اش را بر من تاباند، اشک در چشم و بغض در گلویم خیمه زد. دخترکم داشت به خانه‌ی بخت می‌رفت و وداع سخت و نفس‌گیر بود.
راست چون سوسن و گل، بر اثر صحبت پاک
بر زبان بود مرا، آنچه تو را در دل بود
عشق، شادی است؛ عشق، آزادی است