واقعیت های تلخ شهر من

محمدرضا نیکوکلام: اگرچه این ناهنجاری ها شامل همه نمی شود ولی متاسفانه در برخی موارد چنان پر رنگ شده اند که به وضوح در این شهر دیده می شوند.

در شهر من راننده تاکسی هایی پیدا می شوند که دل بخواهی مسافر سوار می کنند، در ماشین سیگار می کشند، بر سر مسافر سوار کردن دعوا راه می اندازند، ادب را رعایت نمی کنند و با مسافر به مانند یک طلبکار برخورد می کنند.

در این شهر اگر به حقوقت تعدی شود ترجیح می دهی اسیر هزارتوی کلانتری و دادگاه نشوی و از کنار آن بگذری.

در شهر من دروغ، منفعت طلبی و کم فروشی عادی شده است.

در این شهر برج های سر به فلک کشیده یکی پس از دیگری بالا می روند همانطور که فاصله طبقاتی بین مردمانش افزایش می یابد.

این شهر جولانگاه دلالان است و صاحبان دسترنج کم ترین سهم را می برند.

اینجا پر از دکتر و مهندس است ولی حوزه های کسب و کار با کمبود متخصص مواجه هستند.
اینجا همه حجاب دارند ولی چه حجابی!

در این شهر علم شده مدرک، پول شده شخصیت، دورویی شده مصلحت و در کل رذیلت شده فضیلت.

در این شهر فاصله ی بین حرف تا عمل مردمانش به وسعت کهکشان هاست.

بازار شایعه پراکنی همیشه داغ است و کمتر کسی در مورد جملاتی که می خواهد نقل کند فکر می کند.

نه در پیاده رو امنیتی هست و نه بر روی خط عابر، اینجا ماشین ها و موتورسواران یکه تازی می کنند.

تلویزیون شهر من برای برنامه های آموزنده وقت کم می آورد ولی برای تبلیغ پفک نمکی همیشه زمان هست.

به نظر شما این شهر کجاست؟