آفتابه لگن هفت دست تاکسیرانی

روزنامه ابتکار در گزارشی نوشت:

این روزها بسیاری از مردم بیش از هر چیز با رانندگان تاکسی سر و کار دارند. اگر برای رفت و آمد وسیله نقلیه شخصی نداشته باشیم، ناخودآگاه مسافر این رانندگان تاکسی می شویم. رانندگانی که با وجود سختی کار در سرما و گرما، شنیدن کنایه مردم برای افزایش کرایه ها حتی درگیری بین خودشان و ... باز به این شغل ادامه می دهند. گاردی که در برابر افزایش کرایه‌ها به خودشان می گیرند، به اندازه کرایه ای هست که از مسافران دریافت می کنند؟ شده است بارها وارد جدال شویم اما پیش آمده است دقایقی را که در تاکسی نشسته ایم، به درددل شان گوش کنیم؟ حتی خودمان از آنها بپرسیم حالمان بدک نیست. بشنویم از حرف این قشر که چه گلایه هایی دارند؟ گلایه های شان از کیست؟

شرکت تاکسیرانی مقصر اصلی

محسن، یکی از تاکسیرانان خطی، با سابقه ای بیش از 15 سال در گفتگو با خبرنگار روزنامه ابتکار می‌گوید: شاید بهتر باشد که بگویم، یکی از مقصران اصلی سازمان تاکسیرانی است. چون نرخی که برای تعمیرگاه های تاکسیرانی مشخص کرده اند، مطابق آنچه با پرداخت ما به تعمیرگاه‌هاست مطابقت ندارد. آن زمان که ما اقدام به تحویل گرفتن ماشین‌ها کردیم، با مشکلات زیادی مواجه شدیم. از جمله اصل نبودن قطعات ماشین که مرا هر چند وقت یک بار مجبور به تعویض قطعات ماشین می‌کرد با این وجود من هیچگاه خودسرانه اقدام به اضافه کردن کرایه ها نکردم. من برای گرانی اجاره خانه و به اجبار این شغل را انتخاب کردم. افزایش اجاره خانه من هر ساله، 20درصد اضافه می‌شود در صورتی که حتی‌المقدور 200 یا 300 تومان کرایه افزایش پیدا می‌کند که همین امر هم موجب نارضایتی مسافران نیز می‌شود. با این شرایط من حتی نمی‌توانم خانواده خود را راضی نگه دارم. وی در پاسخ به این سئوال که آیا رفتار مسافران موجب آزرده خاطر شدن شما نمی‌شود، می‌گوید: واکنش مسافران به قیمت‌ها گاهی اوقات، بسیار زننده است اما اگر از قبل با مسافران بر سر کرایه طی کنیم، مشکلی پیش نخواهد آمد و معمولا هر کسی به فکر منافع خودشان است. مسافران هم تاکسی را انتخاب می‌کنند که نسبت به سایرین کرایه کمتری دریافت کند. این راننده تاکسی با وجود اینکه دو سال از عمر خود را برای خدمت به میهن، در جبهه های جنگ گذرانده اما این روزها هیچ خدمتی از خدمات ارائه شده به ایثارگران را دریافت نمی‌کند. او می‌گوید: در باور کسی نمی‌گنجد که من با وجود دو سال سابقه در جبهه از هیچ خدماتی حتی بیمه بهره‌مند نمی‌شوم. مردم برای هر چیزی حاضر به هزینه کردن هستند جز برای پرداخت کرایه و به این موضوع لحظه‌ای فکر نمی‌کنند که ما رانندگان از کجا مخارج جانبی را تامین کنیم. به این فکر نمی‌کنند که تعمیرگاه‌ها بر اساس نرخ تاکسیرانی عمل نمی‌کنند.

تاکسیرانان و شرکت تاکسیرانی

اکبر، یکی از دیگر رانندگان تاکسی در گفتگو با روزنامه ابتکار می گوید: حق تعریف‌شده‌ای نداریم مثلا ما باید برای گرفتن مرخصی پول پرداخت کنیم ولی اگر بخواهیم کرایه‌ها را افزایش دهیم، مردم گلایه می‌کنند. مردم می‌دانند ما قطعاتی که خریداری می‌کنیم پولش را به دلار پرداخت می‌کنیم؟ با این وضع حتما ما هم باید به دلار کرایه را حساب کنیم که همه اینها از چشم مردم به دور است. این موضوع ناشی از ناآگاهی مردم و بی‌کفایتی شرکت تاکسیرانی است. نکته‌ای که شاید تا به امروز، کمتر کسی از آن آگاهی داشت. تنها خطوط صاف خیابان و تاکسی های رنگ و وارنگ سبز و زرد و نارنجی – البته مربوط به نوستالژی های سال های قبل- از پشت شیشه جلوی تاکسی ها دیده می شود. تا به حال از آنها جز در مورد کرایه تاکسی‌ها پرسیده‌ایم؟ برای بازتر شدن این مسئله به سراغ دیگر تاکسیرانان می‌رویم تا از روند ارائه خدمات تاکسیرانی به تاکسیرانان باخبر شویم.

تاکسی و تاکسی گردی

مجید از دیگر تاکسیرانانی است که به خبرنگار روزنامه ابتکار می‌گوید: تاکسی‌گردی مجبورند به دنبال مسافران دربستی باشند برای اینکه مسافران خیابان کفاف خرج و مخارج آنها را نمی‌دهد بنابراین باید برای این قشر چاره‌ای اندیشید یا در صورت لزوم این تاکسی‌ها از رده خارج شوند و به صورت آژانس دربیایند که البته با این حجم مسافر در سطح شهر این کار امکان‌پذیر نیست. از او در مورد برخورد مسافران می‌پرسیم و ادامه می‌دهد: برخورد مسافران به طور کلی خوب است اما گاهی اوقات برای پرداخت مبلغی کمتر بحث و جدل می‌کنند ما هم که نمی‌توانیم به زور از آنها پول بگیریم و به خودشان واگذار می‌کنیم.

گلایه های تاکسیرانان

او از شرکت تاکسیرانی گلایه فراوانی دارد و می‌گوید: برخورد تاکسیرانی با ما صرفا به خاطر تخلفات‌مان یا وضع قانونی جدید است؛ آیا ما این حق را نداریم که جایی ابراز نظر، گله و شکایتی کنیم؟ زمانی که ماشین‌ها را به ما تحویل دادند، ما می‌توانستیم با همان پول ماشین بخریم و زودتر تحویل بگیریم اما نه تنها در زمان مقرر ماشین‌ها را تحویل ندادند بلکه بعضی قطعات دارای خرابی بودند و الان هم که می‌خواهند بعضی ماشین ها را از رده خارج کنند و ماشین جایگزینی قرار دهند، قیمت بسیار گزافی دارند و از توان ما خارج است. با وجود این شرایط خیر، هیچ حقی برای‌مان قایل نشدند. من اگر به دلیل شرایط بد اقتصادی و نداشتن تحصیلات نبود، هیچ‌گاه این شغل را انتخاب نمی‌کردم. حمید یکی از قدیمی‌ترین تاکسیرانان با بیش از 25 سال سابقه در گوشه‌ای ایستاده است. در روز عرق‌ریزان تابستان. وی در گفتگو با خبرنگار روزنامه ابتکار می‌گوید: تاکسیرانی شغل خوبی نیست. تابستان و زمستان نداریم. سازمان هم هیچ امکاناتی در اختیار ما قرار نمی‌دهد. یک شخص عادی با ما چه فرقی می‌کند؟ ایا این انتظار زیادی است که ماشینی که تحویل‌مان می‌دهند، سالم باشد؟ همه پژوهای تحویل داده شده، دچار مشکل فنی هستند. با این حال سازمان از ما انتظار بیش از اندازه دارد و در ازای این انتظارات هیچ خدماتی ارایه نمی‌دهد؛ به راستی چرا؟

گرایش مردم به سواری شخصی

اکثریت مردم آنقدر که راغب هستند سوار ماشین شخصی شوند، تمایل به سوار شدن تاکسی‌ها ندارند. این را حمید در ادامه صحبت‌هایش می‌گوید. برای اینکه فکر می‌کنند شخصی‌ها کرایه کمتری دریافت می‌کنند. این امر، طبیعی است. وقتی ما برای یک تعمیر جزیی، 100هزار تومان پول قطعه می‌پردازیم، بدون در نظر گرفتن دستمزد و سازمان تاکسیرانی هزینه اش را تقبل نمی‌کند. از طرفی نرخ کرایه‌ها را افزایش نمی‌دهند. این در صورتی است که نرخ مصوب 440 تومان است ولی همه رانندگان ورودی را 1000تومان می‌گیرند.

من، خانواده، درآمد و انتظارات

می‌گوید، برآورده کردن انتظارات خانواده‌ام کاری بسیار دشوار است. از صبح تا شب باید کار کنم و تمام خستگی‌هایم را برای خانواده‌ام ببرم. می گوید، آنها هم از من توقع دارند نیازهای‌شان را برطرف کنم. من 25 سال است که مسافر کشی می‌کنم در حالی که طی چند سال پیش هر سال دو سفر می‌رفتم اما حالا نمی‌توانم حتی به یک سفر بروم. تک نرخی شدن بنزین هم نه تاثیری در کرایه‌ها ونه مسافر داشته است. ما رانندگان و شرکت تاکسیرانی هم اجازه افزایش کرایه را به طور خودسرانه نداده، چون دولت گفته بود تک نرخی شدن بنزین تاثیری در افزایش کرایه‌ها ندارد.

سنوات یک تاکسی دار

حمید ادامه می‌دهد: بهتر است در یک کلام بگویم تا چند سال پیش وضع خیلی بهتر از الان بود. حدود 8سال پیش دخترم را شوهر دادم با بهترین جهیزیه اما اکنون توانایی‌اش را ندارم. تنها دلیل انتخاب این شغل بیکاری بود و اگر به من کاری واگذار شود، با تامین حداقل معیشت برای خانواده‌ام این کار را کنار می‌گذارم برای اینکه پس از بازنشستگی‌ام هیچ سنواتی به من تعلق نمی‌گیرد و فقط ماهیانه 600 هزار تومان دریافت خواهم کرد.