نگاه شما: من در بند زیبایی های تو ام!

شهریار شکروی در مطلب ارسالی برای «نگاه شما» نوشت:

اول – شهریار نمی‌خوای اونو ول کنی؟
حالا شهریار باشید یا هر اسم دیگر ، این حرف برای بسیاری از عکاس ها حرف آشنایی است .اساسا بعد از مدت کوتاهی که از شروع عکاسی تان بگذرد  یک نوع ویروس غریبی درتان رشد می‌کند که می‌خواهید از هر منظره ای که به نظرتان زیباست عکس بگیرید . بگذریم که بسیاری از مناظر هم واقعاً چیز دندان گیری نیست.

دوم – متاسفانه در بعضی از اقلیم های جغرافیایی امکان رشد این ویروس بیشتر وجود دارد .
بعضی از منطقه ها هستند ، که به هر طرف ، واقعاً به هر طرفشان که نگاه می‌کنید ، فقط زیبایی می‌بینید . متاسفانه یا خوشبختانه این ویروس در ایران خیلی زود رشد می‌کند ، خیلی خیلی زود!

سوم- ایران زیباست .خیلی زیباست . این را همه ی عکاس ها می‌دانند. حتی دور و ور شهر شلوغ و دودگرفته ای مثل تهران هم جاهایی پیدا می‌شوند ، که آنقدر زیبا هستند که در این اوضاع و احوال قمر در عقرب هم  حال آدم را خوب می‌کند . آنقدر زیبا که حتی اگر لنز 55-18 هم نداشته باشید راحت  می‌توانید عکس های خوب بگیرید. دیگر کردستان و لرستان و یزد و ... که جای خود دارد. . دلم نیامد عکس های دربندم را به حال خودشان رها کنم ، به قول یک بنده خدایی : در بندتم ، دربند!

چهارم – چند وقت پیش با یک مستند ساز فرانسوی صحبت می‌کردم ، فردریک از ایران می‌گفت و از زیبایی هایش . از این که تا به حال چهار بار به ایران آمده ، از این که چقدر تلاش می‌کند تا فرهنگ و طبیعت ایران را به مردم خودش معرفی کند . و از اینکه متاسفانه مردم جهان چه ذهنیتی نسبت به ما دارند . خوب هم که فکر می‌کنم می‌بینم واقعاً ما برای محیط زیستمان ، طبیعتمان و فرهنگمان چه کار کرده ایم؟ منکر زحمات مسئولین نیستم ولی آیا واقعاً ما خودمان نمی‌توانیم این کار را بکنیم ، واقعاً به فردریک احتیاج داریم ، واقعاً..؟

آخر – یکی از عکاس ها حرف قشنگی می‌زد ، می گفت ایران زیباست ، اما زخم های زیادی دارد ، خیلی زیاد! ایران خیلی زیباست اما باید اول زخم هایش خوب شود،وقتی که درمان شد جهان از شما در حیرت خواهد ماند!

دوستان عزیز، به نظر شما این زخم ها کی خوب می‌شوند؟