بهشتی که برای ساکنانش جهنم شده است!

از مسئولان انتظار می‌رود برای نجات ساکنان نگین سبز استان خوزستان به میدان آمده و ساکنان سرزمینی را که روزی بهشت خوانده می‌شد، ‌از جهنم کنونی نجات دهند!

به گزارش «تابناک»، نام روستای «شیوند» در دهه هفتاد خورشیدی به رسانه‌ها راه یافت و توجه هم‌وطنان علاقه‌مند به گردشگری و سفر به مناطق طبیعی بکر را جلب کرد؛ روستایی باستانی و دارای آثار بجا مانده که پیشینه آن تا سلسله اشکانیان هم می‌رسد و در دوره صفویه نیز از مناطق آباد و امن بوده، تا جایی که یکی از کاروانسرا‌های عباسی در این روستا بنا شده و استان خوزستان به یمن وجود آن به استان‌های چهار محال و بختیاری، کهگیلویه و بویر احمد و اصفهان مرتبط می‌شد.

از جاذبه‌های گردشگری شیوند، کوه‌های مرتفع با پوشش جنگلی متنوع‌ به ویژه درختان سر‌سبز بلوط، آبشار بلند، آب زلال و معدنی و وجود باغ‌های انار، انگور، انجیر و گردو است. این روستا در ۶۰ کیلومتری شهرستان ایذه و در راستای رودخانه کارون جنوبی قرار دارد؛ با مردمانی از تبار بختیاری و یکی از تیره‌های طایفه بزرگ اورک.

این روستا به دلیل برخورداری از طبیعت زیبا و آب و هوای معتدل، به نگین سبز استان خوزستان معروف است. در گذشته در فصل زمستان، برف تا دامنه کوه‌های آن می‌بارید و ‌گاه خود روستا را نیز سفید‌پوش می‌کرد. موقعیت استثنایی این روستا‌ به ویژه در فصل بهار، قطعه‌ای از بهشت را در چشم تماشاگران منعکس می‌کرد. مردم زحمتکش روستا در سایه کار و تلاش خستگی ناپذیر خود و به یمن بر‌خورداری از مواهب طبیعی خدادادی، روزگار خود را در آرامش گذرانده و از نظر جسمی سالم‌ترین ساکنان بخش دهدز بودند و تا پیش از راه اندازی تأسیسات شیلات، سابقه رجوع به دکتر و استفاده از دارو نداشتند.

اما این وضع پایدار نماند و متأسفانه از سال ۱۳۷۴ دگرگون شد؛ در آن سال شرکت شیلات به بهانه رونق اقتصادی، اقدام به راه‌اندازی تأسیسات شیلات برای پرورش ماهی قزل‌آلا کرد و از‌‌ همان زمان، دوران تیره روزی و بدبختی مردم نیز آغاز شد. مردم اطلاعی از عواقب مصیبت بار شرکت شیلات نداشتند و نمی‌دانستند که فعالیت آن موجب چه تغییرات خطرناک زیست محیطی در قلب سکونتگاه آنان خواهد شد و البته هیچ کس هم آنان را از پیامدهای این کار خیانت‌بار آگاه نکرد.

آب روستا که از ارتفاعات مشرف بر آن سرچشمه گرفته و در واقع آبی کاملاً معدنی است، در کوتاه‌ترین زمان به دلیل ضایعات دارویی که برای تغذیه ماهیان در حوض‌ها ریخته می‌شد و به مدد فضولات ماهی‌ها، نه تنها برای اهالی روستا که برای حیوانات و احشام نیز غیرقابل شرب شد و استفاده کنندگان از آب به انواع بیماری‌ها مبتلا شدند تا بدین‌جا برسیم که مردمی که تا دیروز با خاطری آسوده از آب زلال و گوارای خود استفاده می‌کردند، از این موهبت محروم شده و در ‌تابستان و همزمان با سکونت در باغ‌ها، مجبور باشند برای تهیه آب شرب از دره‌ای صعب العبور بگذرند تا به بالای تأسیسات شیلات رسیده و با سختی آب شرب خود را تهیه کرده و به دشواری منتقل کنند.

این در حالی است که دو سال پس از فعالیت شرکت شیلات، مردم روستا که از این وضع به تنگ آمده بودند به اعتراض و شکایت دسته‌جمعی روی آورده و پس از این که کار‌شناسان بهداشت تأیید کردند که آب روستا صد در صد آلوده و غیر قابل شرب شده، فعالیت شرکت متوقف شد تا به دنبال آن، شرکت شیلات کشور اقدام به فروش شیلات شیوند به بخش خصوصی کرده و به قیمت گرفتار شدن مردم و تحمل بدبختی و فلاکت روز افزون آنان، خود را از مواجهه با مردم رها کرده و ایشان را در مقابل سودجویان بخش خصوصی قرار دهد؛ آن هم در شرایطی که شنیده‌ها حکایت از آن دارند که معاملهٔ انجام شده، با قیمتی اندک و ‌‌اقساط به انجام رسیده است.

هنگامی که خریدار به قصد راه‌اندازی دوباره تأسیسات مراجعه کرد، با مقاومت مردم روبه‌رو شد و از آن پس با به‌کارگیری شیوه‌های گوناگون، تلاش کرد تا مقاومت مردم را بشکند. تحرکات و واسطه بازی خریدار مدت‌ها طول کشید تا این که سر‌انجام با دخالت نماینده سابق شهرستان ایذه و باغملک و دامادش که در منطقه به سوء‌استفاده از موقعیت نماینده شهرت داشت و همچنین با همراهی فرماندار شهرستان که هم ولایتی خریدار است و با دادن وعده نصب دستگاه‌های فیلتر روی خروجی تأسیسات، بار دیگر فعالیت شرکت آغاز شد، ولی از زمان فعالیت دوباره در سال ۸۷ نه تنها هیچ فیلتری نصب نشد، بلکه به دلیل توسعه تأسیسات، آب روستا نسبت به گذشته آلوده‌تر هم شد!

بدین ترتیب از زمان فعالیت این شرکت، انواع بیماری‌های پوستی و گوارشی و کلیوی در میان اهالی روستای شیوند که تا پیش از این سالم‌ترین ساکنان بخش دهدز بودند، شیوع یافته و خانواده‌های زیادی داغدار مرگ عزیزان خود شده‌اند و متأسفانه هیچ نهاد مسئولی هم زحمت بررسی به خود نداده تا معلوم شود، رابطه میان این بیماری‌ها و آلودگی آب به چه میزانی است.

فعالیت اقتصادی عام‌المنفعه در جای خود سودمند است و هیچ آدم عاقلی مخالف چنین فعالیتی نیست، ولی بحث اساسی در این ‌است که این شرکت‌ خصوصی بوده و تنها صاحب این شرکت و برخی از مسئولان محلی از سود سرشار این تجارت بهره می‌برند و در مقابل، مردم مظلوم روستا هستی خود را در معرض نابودی تدریجی یافته و بار انتفاع سود‌جویان را بر دوش می‌کشند.

ساکنان این روستا در دوران جنگ حضور فعالی در جبهه‌ها داشته و بیش از هفتاد تن ‌از جوانان روستا تا پایان جنگ رزمنده جبهه‌ها بوده‌اند که از میان آنان، دو تن به فیض شهادت نائل آمده، یک تن اسیر و بیش از بیست تن ‌نیز جانباز شده‌اند؛ بنابراین، شایسته نیست در سایه غفلت و بی‌توجهی مسئولان محلی در شهر و استان، ساکنان این روستا قربانی سود‌جویی افرادی شوند که با بند و بست و همکاری مشکوک برخی مسئولان محلی، مشغول فعالیتی صددرصد زیان‌بار بوده و رنج و درد و بیماری مردم برای آنان هیچ اهمیتی ندارد.

از مسئولان محترم سازمان حفظ محیط زیست کشور و حتی هواداران محیط زیست انتظار می‌رود برای نجات مردم نجیب شیوند به میدان آیند و روستایی را که در زمانی نه چندان دور، بهشت لقب گرفته بود و امروزه به نوعی تبدیل به جهنم ساکنانش شده، ‌نجات داده و جلوی فعالیت مخرب شرکت شیلات را بگیرند، چراکه بی‌گمان هر وجدان بیدار و آگاهی از عمق این فاجعه انسانی و زیست محیطی جریحه‌دار ‌د و از رنجی که مردم می‌کشند، ناراحت خواهد شد