بیکاران چگونه «سرکار» می‌روند؟

شاخص نرخ بیکاری در بیشتر کشور‌ها به مثابه شاخصی برای سنجیدن رونق یا رکود اقتصادی به کار می‌رود. چنان که در انتخابات اخیر ریاست جمهوری در آمریکا، نرخ بیکاری مهمترین عامل برای به چالش کشیدن دولت اوباما از سوی رقیبش به شمار می‌آمد.

به گزارش «تابناک»، هرچند در ایران این شاخص، نقشی به پررنگی دیگر کشور‌ها ندارد، نرخ بیکاری و وعده‌های اشتغال‌آفرینی، همواره ابزاری بود که دولت‌ها و گروه‌های گوناگون، آن را دستاویز تحریک افکار عمومی قرار می‌دادند. مهمترین وعده‌ای که در این زمینه داده شد و تقریبا همه از آن آگاهند، وعده ایجاد ۲.‌۵ میلیون شغلی بود که رئیس جمهور آن را مطرح کرد و البته از زمان طرح آن تا کنون محقق نشده و این خود نشانگر آن است که در کشور ما معمولا از روش گفتار درمانی به جای طرح‌های عملیاتی برای رفع مشکلات بهره گرفته می‌شود.

اما اکنون و در کمتر از شش ماه مانده به پایان عمر دولت دهم، رئیس‌جمهور در ابلاغیه‌ای معاون خود را مسئول استخدام ۱۵۰۰ نفر ـ بنا به صلاحدید خود ـ نمودند و پس از آن در طرحی به نام «مهر آفرین» استانداران خود را مسئول استخدام پانصد هزار نفر دیگر کرد؛ بنابراین، از آنجا که جمع این دو عدد به وعده ۲.‌۵ میلیون شغل رئیس جمهور نمی‌رسد، گویا در روزهای آتی، شاهد طرح‌های دیگر برای استخدام گسترده باشیم!

اما دست و دل بازی یکباره دولت در پایان عمر خود، پرسش‌هایی را به ذهن می‌آورد که می‌خواهیم دیدگاه شما را نیز در این زمینه بدانیم.

نخست این که اگر معضل مهمی چون بیکاری جوانان ـ که بر پایه برخی آمار، نزدیک به سه میلیون نفر را در بر می‌گیرد ـ به این آسانی حل شدنی بود، دولت محترم در این هفت سال چه می‌کرده است؟‍!
 
این در حالی است که ما بار‌ها در بخش «خوانده می‌شوید»، که با موضوعات مرتبط به اشتغال، نظر کاربران را منتشر می‌کردیم، با حجم گسترده‌ای از نارضایتی جوانان از معضل بیکاری روبه‌رو بودیم؛ بنابراین، اگر موضوعی که زندگی بخش چشمگیری از جامعه را تحت‌تأثیر قرار داده بود، به این آسانی حل می‌شد، چرا تا کنون کاری در این باره نشده و ‌اکنون شش ماه مانده به انتخابات ریاست جمهوری، به یکباره از کلاه شعبده بازی بیرون آمده است؟!

نکته بعد آن که ایجاد اشتغال باید در راستای افزایش تولید یا خدمات در کشور باشد؛ آن هم در شرایطی که دولت‌ها به سوی کوچک شدن می‌روند و رئیس جمهور نیز بار‌ها از کوچک شدن بدنه دولت سخن به میان آورده است.

اکنون پرسش این است: به نظر شما، آیا حجم گسترده استخدام‌های صورت گرفته، در راستای ایجاد رونق اقتصادی در کشور است یا تنها راهکاری برای تحقق وعده ۲.‌۵ میلیون شغل رئیس جمهور است؟ چرا که ایجاد شغل، نیازمند فراهم آوردن زیرساخت‌هایی است که اگر تا کنون انجام گرفته بود، چرا این همه بیکار داریم، در غیر این صورت، هم‌اکنون این نیروهای کار به کجا می‌روند؟

و سرانجام پرسش پایانی: با فرض این که شما به بدنه دولت اضافه می‌شوید ـ که ظواهر امر چنین می‌نماید ـ به نظر شما، این اشتغال‌آفرینی سودمند است یا تنها راهی برای آمار‌سازی و تحقق شعار «ما می‌توانیم» دولت است؟!
 
در واقع به نظر شما، این حجم استخدام‌ها کارآفرینی مفید است یا آن که ایجاد اشتغال کاذب را به همراه دارد و بدنه سازمان‌های دولتی را که در اوضاع کنونی هم چالاکی چشمگیری ندارند، فربه‌تر و کند‌تر می‌کند؟