آيا اردوغان دشمن تركيه شده است؟!

حسن خياطي در روزنامه جمهوری اسلامی نوشت:

شليك چند گلوله خمپاره توسط افراد ناشناس و مشكوك از مرزهاي سوريه به سمت تركيه، بهانه‌اي شد تا دولت اردوغان ضمن توسل به مقابله به مثل و گلوله باران شهرهاي مرزي سوريه، از مجلس اين كشور درخواستي براي آغاز عمليات نظامي در خارج از مرزهاي تركيه ارائه كند كه مجلس تركيه نيز با تصويب اين پيشنهاد، راه را براي آغاز جنگي احتمالي، اما بي‌سرانجام و غيرقابل پيش‌بيني باز نمايد. 

حوادث و درگيري‌هاي چند روز گذشته در مرزهاي سوريه و تركيه به قدري سريع به وقوع پيوست و تنش ميان آنكارا و دمشق را به اوج رساند كه خود اين سرعت در وقوع اتفاقات، به اندازه كافي مشكوك و قابل تأمل است. 

عناصر عاقل در مسند اداره حكومت‌ها و دولت‌ها معمولاً در چنين مواقعي براساس آنچه عرف ديپلماتيك و عقلانيت سياسي ناميده شده، با تأمل و سعه صدر، اولين موضوعي را كه مورد بررسي دقيق قرار مي‌دهند، احتمال توطئه و شيطنتي است كه از جانب دشمنان حكومت‌ها براي ايجاد درگيري و اختلاف وجود دارد. 

متأسفانه دولت اردوغان نه تنها در اين حادثه اين عقلانيت را به نمايش نگذاشت، بلكه از زماني كه فريب دولت‌هاي مخالف نظام سوريه و بطور كلي جبهه مخالف "مقاومت در برابر صهيونيسم بين المللي" را خورد و به صف زورگويان عليه سوريه پيوست، نشان داد كه عقلانيت لازم را به خرج نداده است. 

در ماجراي سوريه دو موضوع مجزا از يكديگر وجود دارد كه نه تنها سياستمداران،‌ بلكه هر فرد غيرسياسي نيز قادر به درك آن است و آنها را از يكديگر تفكيك مي‌كند؛ در اينكه مردم سوريه از دولت اين كشور خواسته‌هايي دارند و دولت بايد به آن خواسته‌ها توجه نمايد، هيچكس ترديدي ندارد، اما مشاركت دولت تركيه در سازماندهي مخالفين نظام سوريه در كشور خود و آموزش آنها و تهيه امكانات لجستيكي براي آنان و تجهيز پايگاه‌هاي نظامي در مرزهاي خود با سوريه و قرار دادن اين پايگاهها در اختيار نيروهاي چند مليتي مورد تائيد غرب كه در ميان آنها اعضاي القاعده نيز حضور دارند، از اولين اشتباهات دولت اردوغان در تحليل مسايل منطقه‌اي بود. 

دولت اردوغان در توفيق نسبتاً خوبي كه براي ساماندهي مشكلات اقتصادي اين كشور داشت و همچنين موضع گيري مناسبي كه در برابر رژيم صهيونيستي از خود نشان داد و حركت‌هاي در خور تحسين كه در برابر اين رژيم اشغالگر به نمايش گذاشت، بايد اين درايت را به خرج مي‌داد كه اينگونه حركت‌هاي موردپسند دولت‌هاي استكباري غربي و حامي رژيم صهيونيستي نبوده و نخواهد بود و به هر حال آنها در زمان مقتضي، برنامه‌ها و سياست‌هاي خود عليه دولت و مردم تركيه را به اجرا خواهند گذاشت. 

آيا در آنكارا هيچ دولتمرد عاقلي پيدا نمي‌شود به اين احتمال ساده بيانديشد كه شليك چند خمپاره به سمت تركيه از مرزهاي پرالتهابي كه خود ترك‌ها در اين التهاب نقش اصلي را ايفا كرده اند، كار چندان دشواري نيست؟ آيا براي آمريكائيهاي خواهان جنگ عليه سوريه، كاري دارد كه به چند القاعده‌اي دست پرورده خود دستور دهند براي افزايش تنش‌ها به سوي تركيه شليك كنند؟ آيا دولتمردان تركيه به اين فكر كرده‌اند كه جنگ ميان سوريه و تركيه چه منافعي براي غربيها و چه مضراتي براي آنها دارد؟ 

دولت‌هاي غربي كه در واقع اعضاي اصلي تشكيل دهنده ناتو نيز محسوب مي‌شوند، با اين حربه كه تركيه عضو ناتوست، در تلاش هستند اين كشور را وارد جنگي خانمان‌سوز نمايند و به اهدافي كه نتوانستند از طريق ايجاد اجماع بين‌المللي به آن دست يابند، برسند؟ 

ورود تركيه به جنگ عليه سوريه، يعني جنگ ميان دو كشور مسلمان نشين ديگر كه هر دو در جاي خود خطري بالقوه براي موجوديت رژيم صهيونيستي محسوب مي‌شوند. اين جنگ نه تنها توان نظامي كشورهاي تركيه و سوريه را از بين برده و يا لااقل ضعيف خواهد كرد، بلكه خسارت‌هاي جبران ناپذيري به زيرساخت‌هاي اقتصادي اين كشورها وارد خواهد كرد كه در نهايت وابستگي بيشتري در آينده به فناوري غربي داشته باشند و علاوه بر رونق بخشيدن به بازار فروش تسليحات غرب، منافع اقتصادي آنها در آينده را نيز تأمين نمايند. 

اين نهايت سادگي برخي از دولتمردان است كه با چنين حربه پيش پا افتاده‌اي وارد باتلاق وحشتناك آماده شده از سوي دولتهايي گردند كه سركرده آنها مشهور به "شيطان بزرگ" است و ايادي و ساير دولت‌هاي اين جبهه سابقه جنايت شان كمتر از سركرده شان نيست. دولت اردوغان بايد توجه داشته باشد كه وارد شدن در اين دام بزرگ، وجهه‌اي كه وي وگروه همفكرش از خود در ميان مردم تركيه به تصوير كشيده‌اند را به شدت خدشه‌دار خواهد نمود و همانگونه كه در اولين واكنش‌ها مردم تركيه در اعتراض به تصميم مجلس براي دادن مجوز عمليات برون مرزي به خيابان‌ها ريختند، در نهايت آنها هستند كه نزد مردم اين كشور منفور خواهند گرديد و علاوه بر وارد كردن خسارت‌هاي بسيار به كشورشان درصورت بروز جنگ، به عنوان كساني كه پاي ناتو را به جنگ عليه يك كشور ديگر مسلمان كشيدند شناخته خواهند شد و تاريخ از آنان به بدترين وضع ممكن ياد خواهد كرد. 

بدتر از همه، سودي است كه از اين بي‌تدبيري به كشورهاي استعمارگر و جنگ طلب خواهند رساند و موجبات تجزيه كشورهاي اسلامي در منطقه و خيانت به كشور و مردم خود را فراهم خواهند نمود. اين همه دليل روشن، اين سؤال را به ذهن مي‌آورد كه آيا "اردوغان، دشمن تركيه شده است؟"