بادكنك دربى را باد كن!
شايد به چشم بيايد. شايد ديگران، همان هايى كه در كشورهاى ديگر در فوتبال هاى ديگر مشغولند به تجارت فوتبال نگاهى هم بيندازند به سمت ما.
ابرار : دربى براى فوتبال ايران مدتهاست حكم آخرين بادكنك را دارد. وقتى نمى توانيم برزيل را وارد تهران كنيم، وقتى فوتبال ما به آن مرحله از خودباورى نرسيده كه حاضر باشد دوميليون دلار بدهد و برزيل را بياورد ايران و تنها از راه فروش حق پخش به كشورهاى ديگر بالاى ۵۰ ميليون دلار سود خالص كند، وقتى تيم هاى ملى پايه ما پشت سر هم مى بازند و تو حس مى كنى حتى صبر و سرمايه گذارى هم جواب نداده، آن وقت دربى مى شود آخرين بالن نجات. بادش كن و بفرستش به آسمان شايد
از آن ور دنيا هم ديدند كه «ما» هم هستيم. كه ما هم فوتبال داريم، كه ما هم آنجا سرمان گرم است به «قوطى بگير و بنشون جهانى فوتبال» كه ما هم براى خودمان شهرآوردى داريم كه ديگر به اندازه شهرآوردهاى محلى كلكته و برزيل هم تماشاگر ندارد، كه قطعا كيفيت فنى اش در حد دربى كشورهاى بزرگ نيست، كه قطعا ميزان رضايت خاطرى كه به مخاطبش مى پردازد پايين تر از چيزى است كه مهران مديرى با پكيج شادى اش به مخاطب هديه مى كند. باد كردن باد كنك دربى يك وظيفه خطير ملى است و ما كه اهل اين محل نيستيم و كوچكتر از آنيم كه براى ملت پيامى داشته باشيم اما حالا كه اصرار مى كنيد...
مشغول مى شويم به همين وظيفه شهروندى. بياوريد اين بادكنك سوراخ دربى را. بدهيد ما هم دو روزى در صفحه پرونده در حد نفس ضعيف و دم بى قدرمان ، بدميم داخل آن، شايد فرجى شد. شايد افاقه كرد، شايد اين بادكنك بالا رفت شايد فوتبال ما ديده شد، شايد دنيا ورزشگاه آزادى ما را پر از تماشاگرنشان داد به همه جهانيان.
ما كه مدتهاست در آزادى جرأت نداريم بازى ملى برگزار كنيم، ما كه مدتهاست از ترس سكوهاى خالى در آزادى آفتابى نمى شويم كه سوژه دست كسى نيفتد، حالا بايد هر چقدر كه مى توانيم فوت كنيم در اين بادكنك سوراخ شايد گرم شد و پر شد و مثل بالن ها بالا رفت و ديگران ما را ديدند.
•••
يك زمانى دربى جايى براى ديده شدن ستاره ها بود. يك زمانى آقاى خبرنگار جوان كه اگر حكم مشاور را داشت - در گوش تازه واردهاى پرسپوليس زمزمه مى كرد كه مى خواهند يك شبه ره صدساله را بروند، بايد روز دربى كه رسيد بروند توى كار نيكبخت و تا مى توانند رويش كار كنند، موهايش را بكشند، فحشش دهند، عصبى اش كنند تا تماشاگر از آنها خوشش بيايد. روزى روزگارى اميرحسين صادقى و ميثم بائو در استقلال با همين بازى دربى چهره شدند. اولى دايى را مهار كرد و دومى در دربى گل زد تا بتواند عمر فوتبال خود را چند سال دراز كند. حالا اما قصه دربى فرق دارد. حالا ما بايد دعا كنيم تا يكى گوش يكى را بكشد و يكى با آن يكى دعوا كند و آن ديگرى آن ديگرى را بزند، بلكه يك شورى برپا شود و بازى چهار نفر بيشتر تماشاگر داشته باشد. كه بادكنك توخالى ما بيشتر ديده شود. هيهات ... هيهات... هيهات...
