رابطه گورستان با دادگاه خانواده/نارون

مهدی نورعلیشاهی در تازه ترین مطلب خود در وبلاگ نارون نوشت:

آخرين بار كه به گورستان رفتيد چه زماني بود؟ مطمئنا در ميان پاسخ ها اولين گزينه شركت در مراسم ترحيم يا خاكسپاري عزيزي بوده است كه  چندي پيش به ديار باقي كوچ كرده است. انسان خوبي بوده است يا بد بوده است فرقي نمي كند به هر حال جام مرگ را سر كشيده و به عاقبت دنيوي خويش اينگونه تن داده كه از ميان تمامي خانه هاي دنيا ، گوري تاريك و كوچك را برگزيند.

راستي تا به حال به اين موضوع فكر كرده ايد كه چرا در تعاليم ديني ما اينقدر سفارش شده است كه در طول زندگي هر از چند گاهي سري به گورستان بزنيد. گورستان بر اساس همين آموزه ها نوعي آموزشگاه است. اصلآ مدرسه است و آدم هاي زنده در كلاس هايش درس مي آموزند و ميهمانان مرده اش! در اين مدرسه يا قبول شده اند و يا رد اما در هر صورت درس خود را پس داده اند.

واقعآ بد نيست اين نگاه سمبليك به مرگ مي تواند در ديگر امور زندگي ما نيز جاري باشد. بد نيست گاهي اوقات قبل از آنكه مسيري را به انتها برسانيم به مقصد سري بزنيم و عاقبت كار را ببينيم. ته ته جاده تنها براي رسيدن نيست تا ما قدم رنجه كنيم و به آنجا برسيم . بعضي مواقع مي توان چشم انداخت و در آغاز جاده، انتهايش را ديد.

روز گذشته در كنار دادگاه خانواده ميدان ونك تهران دختر نوجواني همراه با پدر و برادر كوچكش گريان ايستاده بود و چشم هر رهگذري را به خود مشغول مي داشت. انگار مي خواست همه بدانند كه از امروز بر پيشاني اش نوشته مي شود: كودك طلاق. گوله گوله اشك بود كه شكوفه مي شد در چشمانش. تكيه داده بود به ديوار و مرد مانده بود كه كودكش را چگونه آرام كند.

دقايقي گذشت و در انتها مرد كه مستاصل شده بود تنها به اين جمله بسنده كرد:  به خدا اينجايش را نديده بودم وگرنه به خدا .....

دادگاه خانواده هم مي تواند گورستان باشد. يا به تعبيري ديگر مدرسه اي ديگر كه مردودي هايش بيشتر از قبولي هايش است. شايد بعضي اوقات سر زدن به دادگاه خانواده هم همان ثوابي را در دل پنهان داشته باشد كه در سر زدن به گورستان آن را جستجو كرد. شايد بايد زودتر انتهاي جاده را ديد.