یک نامه می‏تواند تمام ورزش ایران را معلق کند

چندی پیش کمیته ملی المپیک و به عبارت ساده‏تر ورزش کویت در سطح بین‏الملل در حالی از سوی کمیته بین‏المللی المپیک به حالت تعلیق درآمد که رئیس این کمیته کسی جز شیخ احمد الفهد رئیس شورای المپیک آسیا و یار شفیق ژاک روگ رئیس IOC نیست و همین امر باعث شد تا حساسیت‏ها نسبت به علل واقعی این تعلیق جلب شده و در نهایت مسائل و قواعد اجرایی مشخص شود که می‏تواند ورزش ایران را نیز همچون ورزش تعداد قابل توجهی از کشورها که دولت در امور ورزش‏شان نقش مستقیم و به شکل دخالت دارد، با چالشی جدی مواجه سازد.

به گزارش خبرنگار ورزشی تابناک؛ کمیته بین‏المللی المپیک در سال‏های اخیر شرایطی به مراتب دشوارتر از فدراسیون بین‏المللی فوتبال برای جلوگیری سیاست و دخالت‏های دولتی را به حوزه ورزش در دستور کار قرار داده و این سیاست‏ها عملاً باعث شده نقش دولت‏ها خواسته یا ناخواسته به نقشی نظارتی مبدل شود و نهادهای دولتی متولی ورزش در کشور مختلف، صرفاً چتر حمایتی و نظارتی بر ورزش کشورشان داشته باشند و این تشکل‏های غیردولتی اعم از فدراسیون‏ها، انجمن‏ها و اتحادیه‏ها ورزش کشورها را اداره کنند.

با این وجود برخی کشورها در قبال چنین سیاست‏هایی مقاومت کرده و به وضوح یا در لفافه در ورزش به دخالت خود ادامه داده‏اند که هرگاه به کمیته بین‏المللی المپیک گزارش شده با برخورد متولی ورزش جهان همراه بوده که این برخورد در مرحله ابتدایی تذکر مکتوب به دولت مربوطه برای عدم برخورد در نهادهای ورزشی که باید دارای ساختار غیردولتی و دموکراتیک باشد، را شامل می‏شود و در مرحله بعد تعلیق بخشی یا تمام فعالیت‏های بین‏المللی کشور مربوطه تا زمان اصلاح این وضعیت و انصراف دولت از دخالت شود.

در ایران اما متولیان پیشین ورزش که برنامه چهارم و پنجم توسعه کشور در زمانشان تدوین شد، با توجه به آنکه به آنچه در سطح بین‏الملل در حال وقوع است و دست دولت‏ها را برای دخالت در ورزش خواهد بست، واقف بودند، مسیری را تدوین کردند که در سال 88 که پایان برنامه پنجم توسعه کشور تلقی می‏شود، در چهارچوب طرح جامع توسعه ورزش کشور، نیمی از ورزش قهرمانی (تیم‏های ملی و فدراسیون‏های ورزشی) و تمامی ورزش حرفه‏ای (باشگاه‏های ورزشی) به بخش خصوصی واگذار شود و ورزش همگانی نیز در اختیار شهرداری‏ها به عنوان مدیریت شهری قرار بگیرد اما جای تاسف دارد که چنین اتفاقی نیافتاد تا دردسرهایش آهسته آهسته نمایان شود.

البته تعداد قابل توجهی از کشورها که عمدتاً در میان کشورهای جهان سوم قرار داده‏اند، همچون ایران شرایط پیش روی ورزش جهان را جدی نگرفته و همچنان دست‏های سیاسیون در تحولات ورزش‏شان نقش آفرین بوده و اینچنین است که متولی ورزش جهان، این بار برخوردهای عملی‏اش را آغاز کرده و محکم‏ترین برخورد را با کویت کشور متمولین انجام داد؛ جایی که کمیته ملی المپیک و محدوده ورزشش قلمرو شیخ احمد الفهد الصباح در سال‏های اخیر بوده است و این شیخ نفتی علی‏رغم آنکه خود پست دولتی وزارت اطلاعات کویت را برعهده داشته اما تلاش کرده از حضور دولتی‏ها که خاندان عمویش بوده‏اند به حوزه ورزش حتی‏المکان پرهیز کند.

بر این اساس بود که او با افزایش مشغله فعالیت‏های بین‏المللی‏اش در کمیته بین‏المللی المپیک و به طور خاص شورای المپیک آسیا، ریاست کمیته ملی المپیک کشورش را در انتخابات این کمیته به برادرش سپرد تا فدراسیون‏های ورزشی که برخلاف ایران در کویت عملاً زیرمجموعه کمیته ملی المپیک اداره می‏شود، همچنان توسط چهره معتمدش اداره شود اما زمانی که کمیته بین‏المللی المپیک تاکید کرد، هریک از 115 ICO MEMBR باید در کشور خود عضو کمیته ملی المپیک به عنوان دبیرکل یا رئیس باشد، ماموریت برادرش به اتمام رسید و شیخ احمد مجدداً رئیس کمیته ملی المپیک کویت شد.

در این میان برجسته شدن چهره این شیخ که با جامه‏های زردوز در محافل ظاهر می‏شود و با خودروهای آنچنانی به ملاقات‏ها و برنامه‏های ورزشی می‏رفت برای برخی پسرعموهایش که اکنون قدرت اصلی کویت در اختیارشان است، خوشایند نبوده و قصد ورود به ورزش را داشتند. با این برنامه بود که تلاش شد برخی از مهره‏های پسرعموهایش رئیس فدراسیون‏های ورزشی از جمله فدراسیون فوتبال شوند و مجمع کمیته ملی المپیک را آهسته آهسته برای حذف شیخ احمد الفهد به دست بگیرند که با واکنش تند شیخ احمد روبرو شد.

او طی نامه‏ای به ژاک روگ خواستار ورود کمیته بین‏المللی المپیک شد و استدلالی که آورد، دخالت دولت در امور ورزش این کشور بود و اینچنین بود که پس از ضرب الاجلی هیات رئیسه یازده نفره کمیته بین‏المللی المپیک برای کویت در نظر گرفت تا دخالت دولت در ورزش پایان یابد و قوانین مربوطه نیز بر این مبنا اصلاح شود و بی‏توجهی دولت به این ضرب‏الاجل که از سال 2007 داده شده بود و 31 دسامبر 2009 به پایان رسید، ورزش کویت با شوکی بزرگ همراه شد و بر اساس منشور المپیک و به دلیل دخالت سیاسی دولت کویت در ورزش این کشور، در یکم ژانویه کمیته ملی المپیک این کشور به عنوان متولی ورزش این کشور در سطح بین‏الملل به حالت تعلیق درآمد.

کمیته بین‏المللی المپیک علی‏رغم تماس برخی چهره‏های سرشناس کویت که در پی عدم وقوع این اتفاق و همچنین کنار زدن شیخ احمد بودند با اعضاء این نهاد، تاکید کرد اين تعليق تا حصول اطمينان از استقلال جنبش المپيك در كويت بر طبق قوانين و مقررات حاكم بر جنبش المپيك ادامه خواهد داشت و این بزرگ‏ترین ضرب شست این شیخ خوش پوش به اشخاصی بود که قصد داشتند، او را از صحنه ورزش که ویترین خودنمایی‏اش است، کنار بگذارند.

این راهی بود که شیخ احمد جلوی پای روئسای دیگر کمیته‏های ملی المپیک کشورها گشود تا با الگوبرداری از روشی که او به کار برد، از این پس هر کمیته ملی المپیک که با کوچک‏ترین دخالت دولت روبرو است، با نامه‏نگاری به IOC و حتی گروکشی، قوانین را تغییر دهد و ورزش کشور را زیرمجموعه نهاد غیردولتی یا خصوصی کمیته ملی المپیک (بسته به ساختار کشورها) بیاورد یا در صورت مقاومت کشور متبوعه، ورزش آن کشور تا زمان پذیرش این موضوع که ورزش باید خصوصی و غیرسیاسی باشد، در تعلیق به سر برد.

قطعاً ایران نیز از این قاعده مستثنی نیست و تنها یک ارسال یک برگ نامه از سوی رئیس کمیته ملی المپیک ایران به کمیته بین‏المللی المپیک می‏تواند، ورزش را به کلی به حالت تعلیق درآورد و کلیه فعالیت‏های ورزشی ایران را در سطوح بین‏المللی تا زمان رسیدگی به این مسئله و رفع مشکل، معلق سازد. این پیشنهاد در زمان یکی از روئسای پیشین کمیته ملی المپیک کشورمان برای بریدن پای دولت وقت از دخالت‏های سیاسی در ورزش طرح شده بود اما رئیس وقت کمیته ملی المپیک قدری ترسو بود و با آن به دلیل عواقبی که برای شخصش به همراه داشت، مخالفت کرده بود.

اگرچه بعید به نظر می‏رسد علی‏آبادی مشاور رئیس جمهور کشورمان نیز طی نامه‏نگاری به IOC، -حتی در صورت حذف ناجوانمردانه از کمیته ملی المپیک- از دخالت دولت در ورزش سخن به میان آورد اما اگر چنین کند و به زمینه نامه‏اش چند برگ از مصاحبه‏های رنگارنگی که رئیس سازمان تربیت بدنی در خصوص بایدها و نبایدهای ورزش داشته و برخی نیز قابلیت ارتباط دادن به مسائل سیاسی را دارد، به سوئیس ارسال کند، شمارش معکوس برای اصلاح قوانین ورزش و خصوصی‏سازی ورزش ایران با سرنیزه متولی ورزش جهان یا تعلیق کلی ورزش ایران آغاز خواهد شد؛ خدمتی که کاش رئیس NOC ایران انجام می‏داد تا نامش به عنوان بانی خصوصی‏سازی ورزش ایران ثبت شود!