کمیته ملی المپیک ایران در آستانه تعلیق قرار گرفت

تشنج میان کمیته المپیک و سازمان ورزش هر لحظه بالاتر می‏گیرد و با اتفاقاتی که از سوی طرفین به وقوع می‏پیوندد، به نظر می‏رسد نتوان سقفی برای آنکه متصور شد، مگر آنکه به مدد تصمیماتی که رنگ لجبازی به خود گرفته کمیته ملی المپیک ایران به عنوان متولی ورزش ایران در سطح بین‏الملل تعلیق شود و ماجرایی که برای فوتبال اتفاق افتاد، این بار مشمول تمام ورزش کشورمان شود و ساختار ورزش این بار دستخوش تغییرات برای حل چنین معضلی شود اما آیا می‏توان پیش از وقوع این اتفاق، با تدبیر برخورد شود.

به گزارش خبرنگار ورزشی تابناک؛ پس از آنکه اختلافات میان کمیته ملی المپیک و سازمان تربیت بدنی علی‏رغم لبخندهای تصنعی مدیران این دو نهاد و گفتارهای مملو از مهر و محبت‏شان، در رفتارشان نمود پیدا می‏کند، دیگر نمی‏توان با پنهان کاری همه چیز را طبیعی جلوه داد. مشخص نیست علی سعیدلو چرا در هنگامی که محمد علی آبادی قصد استعفاء داشت با این استعفاء مخالفت کرد اما آنچه مسلم است، تعارفاتی که انجام داد چندان استمرار نداشت و خیلی زود رئیس دستگاه ورزش مطمئن شد که باید ساختمان پایین‏تر از ساختمان سازمان ورزش نیز در اختیارش قرار گیرد.

به نظر می‏‏رسید محمد علی‏ آبادی در این شرایط نیز مخالفتی با این ماجرا نداشته باشد اما برخی اتفاقاتی که افتاد و به نظر می‏رسد بیان برخی جملات مبنی بر اینکه او به زور استعفاء می‏دهد، باعث شد تا علی آبادی نشان دهد اگر خودش نخواهد، کسی نمی‏تواند مالکیت اتاق جنوبی طبقه آخر ساختمان کمیته پیش از پایان دوره چهارساله ریاستش بگیرد، حتی اگر در هیات اجرایی هم حداقل چهار موافق برای استعفایش حضور داشته باشد و به این حرکت با تمام توان تشویقش کنند.

شاید اولین اختلاف از مراسم تجلیل از قهرمانان سال‏های 88 و 87 شروع شد که محمد علی‏‏آبادی به عنوان رئیس کمیته ملی المپیک از سوی یکی از معاونان سازمان ورزش برای شرکت در این مراسم دعوت شد و او نیز با نقد این ماجرا و بیان این مطلب که "در زمان قراخانلو نه تنها خودش دعوتنامه این مراسم را برای وی فرستاده بلکه با رئیس پیشین کمیته ملی المپیک از جایگاه رئیس سازمان ورزش تماس نیز می‏گرفته است"، ترجیح داد با یک سفر کاری شان خود را حفظ کند و افشارزاده نیز که به عنوان دبیرکل کمیته سیزدهم اسفندماه سال 88 راهی این مراسم شد، نه برایش جایگاهی مشخص شده بود و نه از او برای حضور بر روی سن دعوت شد، تصمیم به ترک مراسم را به دلیل عدم حفظ حرمتش گرفت.

تقاطع بعدی مجمع عمومی کمیته ملی المپیک بود؛ جایی که قرار بود محمد علی‏آبادی استعفاء دهد اما بیان اینکه برخی نزدیکان علی‏‏آبادی در محافلی خاص عنوان کرده‏اند از رئیس کمیته ملی المپیک قول استعفایش را گرفته‏‏اند و عدم حفظ حرمت رئیس کمیته ملی المپیک در ماجرای کنار رفتن از این مسئولیت که علی‏رغم میل باطنی برای حفظ آرامش راضی به تن دادن به آن شده بود، باعث تغییر نظر رئیس کمیته شد تا جایی که یکی از نزدیکان علی‏آبادی خواستار تغییر خبر تابناک مبنی بر رفتن رئیس با تیتر "علی آبادی فعلاً از کمیته ملی المپیک نمی‏رود" در روزی شد که زمان جمع بندی او برای ماندن و ادامه دادن بود.

پس از این به دنبال برگزاری نشست هیات اجرای کمیته ملی المپیک، نشست مجمع عمومی کمیته در اسفندماه 88 می‏توانست بدون حضور رئیس این کمیته برگزار شود و شاید حامد شریف زاده چهره کاملاً  نزدیک به علی‏آبادی و مديرعامل شركت سرمايه‌گذاری كميته ملي المپيك می‏توانست با یک برگ نامه نقش نماینده او را ایفا کند و کنار سعیدلو در صندلی رئیس کمیته ملی المپیک بنشیند اما در نهایت علی‏آبادی به توصیه و اصرار برخی اعضاء هیات اجرایی حاضر شد از این رفتار که می‏توانست حکم تحقیر سعیدلو و جبران مراسم تجلیل از قهرمانان را داشته باشد، بگذرد و کنار جانشینش بنشیند اما خبری از استعفاء نشد تا گفته‏های نزدیکان رئیس کمیته تایید شود و حتی شایعات مبنی بر استعفای وی در ایام نوروز نیز محقق شود.

پس از این در هفدهم فروردین ماه سال 89 و درست یک روز پس از آنکه علی‏‏آبادی راهی مصر شده بود، به یک باره به دستور سعیدلو، درب آکادمی ملی المپیک برای ورود خودرو مسدود شد و به روایت رئیس مجموعه ورزشی انقلاب مقرر گردید برای جلوگیری از کثیف شدن هوای اطراف جاده سلامتی(!) همه کارمندان آکادمی به عنوان تنها بخش زیرمجموعه کمیته از درب ورودی تا محل کار را پیاده طی کنند که چندان استدلال قوی برای این تصمیم مشاهده نمی‏شد، چرا که با این استدلال باید حتی میهمانان خراجی هتل آکادمی نیز پیاده به این محل بیایند و این میزان پیاده روی در نوع خود اقدامی جالب بود! البته به روایت مدیرکل حراست سازمان ورزش این رویه تنها برای کنترل ورود و خروج‏ها بوده است که این مسئله نیز به اختلاف دو نهاد متولی ورزش ربط داده شد و طرح موضوع پارکینگ برای کاهش بازتاب چنین اقدامی تلقی شد.

تشکیل ستاد عالی بازیهای آسیایی گوانگ ژو و بازیهای المپیک جزو فعالیت‏های موازی بود که سازمان تربیت بدنی در بهمن ماه سال گذشته اعلام کرد و رئیس این ستاد کسی جز علی سعیدلو نبود که محمد علی‏‏آبادی را نیز به عنوان عضو معرفی کرد اما موضوع این شورا با برگزاری نخستین نشست آن در بیستم فروردین ماه سال جاری جدی شود و مشخص گردد قرار نیست آرامش برقرار شود.  سازمان ورزش برخلاف رویه و قوانین کمیته‏های ملی المپیک که مبتنی بر قوانین کمیته بین‏‏المللی المپیک (IOC) است، متولی اجرایی و نظارتی کاروان‏های ورزشی کشورهای عضو متولی ورزش جهان هستند و ستاد تدارکاتی که جایگاه نظارتی نیز دارد تنها باید زیرنظر کمیته ملی المپیک و به ریاست، رئیس این کمیته یا نماینده او اداره و به این بازیها اعزام شود اما سازمان ورزش برخلاف این قوانین و همچنین روالی که سال‏ها در کشورمان و تمامی کشورهای دنیا جاری است، چنین ستادی را تشکیل می‏دهد.

با این حال محمد علی‏آبادی در مقام رئیس کمیته ملی المپیک که به هیچ عنوان قصد و حتی شاید جرات به میان کشیدن پای IOC را به ورزش ایران و درگیری‏های داخلی برای احقاق حقش ندارد، گزارشی مبنی بر دخالت نهادهای دولتی یا همان سازمان ورزش در امور این حوزه که به زعم کمیته بین‏المللی المپیک تصمیم گیرنده اصلی ورزش هر کشور است، نمی‏دهد و بدین ترتیب همچنان ورزش ایران از شرایط تعلیق که نصیب برخی کشورها همچون کویت شده به دور بماند. اما انگار ماجرا پایانی ندارد و در زمانی که علی‏‏آبادی همچون ماه‏‏های اخیر در حالتی تدافعی مهر سکوت بر لب زده و ترجیح داده برخی توصیه‏های دوستانه را برای خروج از این وضعیت نیز مسکوت باقی بگذارد، او را رها نمی‏کنند و شرایط را به سمتی پیش برده‏اند که راهی جز استعفاء و یا مقابله به مثل و نوشتن یک نامه به کمیته بین‏المللی المپیک نداشته باشد.

ماجرا آنجا جالب می‏شود که کارمندان حراست سازمان تربیت بدنی دیروز به قصد در اختیار گرفتن مسئولیت حراست ورودی آکادمی و کمیته ملی المپیک به این مکان مراجعه می‏کنند و کمیته حاضر به واگذاری این مسئولیت نمی‏شود تا درگیری میان مسئولان حراست دو نهاد بالا بگیرد و در نهایت یکی از مسئولان کمیته ملی المپیک تهدید به بستن درب کمیته کند و در ادامه نیز از گروه مقابل تهدید به پلمب مجموعه در صورت عدم پذیرش خواست حراست شود و در نهایت نیز کار به زدوخوردهای شدیدی بیانجامد که از یک سو مسئولان کمیته آن را تایید می‏کنند و از سوی دیگر یک مسئول سازمان ورزش به انکارش پرداخته است.

از این درگیری‏ها که گذر کرد، باید مسئله‏ای فراتر از اختلافات داخلی را نیز مدنظر داشت و برخوردهای اینچینی سازمان ورزش و کمیته ملی المپیک و انتشار اخبار این درگیری‏ها در رسانه‏های بین‏المللی که عمدتاً مطالب را با بدترین حالت ممکن تعبیر می‏کنند، تنها می‏تواند در سطح بین‏الملل یک آبروریزی به همراه بیاورد و انتشار اخباری از تلاش برای کنار گذاشتن علی‏آبادی نیز پیش نیاز لازم را فراهم می‏آورد تا کمیته ملی المپیک به شکل یک طرفه از سوی کمیته بین‏المللی المپیک تعلیق شود و این به معنی وارد شدن لطمه جدی به کل ورزش ایران است؛ لطمه‏ای که هنوز اثراتش در کالبد فوتبال ایران مشهود است و این بار می‏تواند کل ورزش را به چنین روزی درآورد که در آستانه‏اش نیز قرار گرفته‏ایم.

انتظار این است که اگر سازمان ورزش علاقمند به تغییرات در کمیته ملی المپیک است، با انجام تشریفات و برگزاری مجمع عمومی انتخاباتی فوق‏العاده از طریق اعضاء که بخش اعظمی از آنها تحت نظر سازمان ورزش فعالیت دارند، رئیس کمیته ملی المپیک و دیگر اعضاء هیات اجرایی را رسماً تغییر دهد و به عبارت روان تر از راهش برای تغییرات وارد شد، چرا که این روش به سود ورزش ایران نخواهد بود. در صورتی که بحث تغییرات نیز مدنظر نیست، انتظار می‏رود این درگیری‏ها خاتمه یابد و هر روز شنیده‏های تازه‏ای در خصوص درگیری‏ها مطرح نشود.