آیین انقلاب، آیین استقرار (1)

ذکر، یک کلمه نیست  یک اصطلاح نیست، حتی یک فعل خاص برای افرادی خاص هم نیست. لاأقل برای ما، و در سنت دینی و فرهنگی ما، ذکر و واژه های برساخته از آن، شبکه ای است که می خواسته و توانسته است در شکوفایی عملی و نظری مسلمانان، موثر باشد.

ذکر، در سنت ما، یک روش است؛ روشی کارآمد برای زنده ماندن، برای پویایی، برای بازسازی و بازسازی و بازسازی. از این رو، ذکر فقط، ذکر خداوند نیست، ذکر برای خدواند هم هست. تذکر است، هم به یاد او و هم برای او؛ تذکار است، تذکار هم یاد او و هم برای او. این که همواره اصول را فراچشم داری و فرا دید بگیری و فرا یاد آری!

ذکر و تذکر و تذکار، آنقدر مهم است که به خاطر آن و در جهت آن، در سنت های دینی، زمان تقطیع شده است. در اسلام، این دین توحیدی، روز به پنج قطعه تقسیم می شود؛ صبح و ظهر و عصر و مغرب و عشاء. این تازه برای عموم است که به کمترین و راحت ترین تکالیف در بابشان بسنده باید کرد؛ برای خواص، زمان به قطعاتی ذره ای، به قطعاتی اتمی تقسیم می شود: ذکر مدام!

ذکر، تکرار نیست، تذکار است، یاد کرد و یادآور است؛ تکرار آگاهی است برای ارتقای کم و کیف آن. ذکر فقط تکرار آگاهانه نام خداوند که اصل الاصول است هم نیست؛ بلکه تذکر آگاهانه برای تنظیم قول و فعل با اصل الاصول هم است، تنظیم گفتار و کردار با خواست و اراده حق. به یاد داشته باشیم که پروردگار ما، عدل هم است، حق هم است، یعنی در آن واحد، مومن متذکر، هم گفت و کرد خود را با خداوند هماهنگ می کند و هم با عدالت و حقیقت!

در اجتماع و سیاست هم ذکر و تذکر را همچون روش باید دید. مومنان فعال در عرصه سیاست و اجتماع هم، بسته به مراتب ایمان خود، باید بدین روش ره بپویند. از روزی پنج بار یادآوری حق و حقیقت و تنظیم گفتار و کردار با حضرت حق و خداوند عدل و نیز با عدالت و حقیقت، عمل مومنانه آغاز می شود تا برسیم به آن کس که عملش در عالم سیاست و در عرصه ی اجتماع، عین ذکر حق است – جل و علا – و تذکر حقیقت. نهایت درجه ممکن از ایمان در این عرصه، ایمان آن رسول رحمت و بهجت است – درود خدا بر او و خاندان بزرگوارش – که انسانی بود در نهایت انسانیت.

از این مختصری که گفته شد و از آن چه گفته نشد، مقدمه ای می خواستیم فراهم آوردن برای این سخن که علاوه بر ذکر مدام و بازخوانی انتقادی گفت و کرد خویش، مومن باید شب هایی هم بجوید برای خود از جنس شب قدر و روزهایی نیز از جنس عید فطر که در آن بسنجد سالی را که گذرانده است و از میان سالها هم باید که اعدادی را برگزیند برای مرور سختگیرانه ایامی که در عرصه سیاست و اجتماع گذرانده است.

نقد جدی گذشته، علاوه بر تطبیق معیارها و آرمان ها و ارزش ها با آن چه در صحنه عمل و عرصه واقعیت رخ داده، ثمرات و برکات دیگری هم در پی دارد. از جمله ی این ثمرات، یکی هم درسی است که از گذشته می توان آموخت و چراغی است که از این درس ها بر می توان افروخت.

در این سلسله کوته نوشته هایی که در این ایام تقدیم خواهد شد، خواهیم کوشید، به تواضع، درسی بیاموزیم از این سی سالی که گویی به سرعت برق گذشت؛ پیش از آن که دیگران، از جمله فرزندان ایران، در آینده این سه دهه را زیر ذره بین بگیرند و ذره ذره اعمال و رفتار و گفتار و پندار ما را همچون اتم بشکافند، بی آن که کاری از دستشان برآید که برای ما انجام دهند. پس آن به که خود چنین کنیم و تا هستیم آن کار کنیم که بهتر است.

و آن به که پیش از آن که در محضر عدل او  حاضر شویم، خود به عدالت، کارنامه ی خویش در مرور آوریم و بدین طریق، توشه ای فراهم سازیم برای آن حضور! همچنان، چشم به همراهی شما داریم بدین امید که این ره با شما بپوییم.