مهم لذت بردن است نه آمریکایی بودن

آن دیدن یک بازی راگبی در آمریکا و تشویق هواداران یک قضیه معمولی و عادی است اما در تهران و در پایتخت کشوری که روابط دیپلماتیک مناسبی با آمریکا ندارد علاقه و اشتیاق به فوتبال آمریکایی نکته قابل توجهی است. پیام کاشانی یکی از همین علاقه مندان به فوتبال آمریکایی است که با دوستانش در استادیوم کشوری این ورزش را انجام می دهد.

به گزارش سرمایه، او می گوید: «همه افرادی که اینجا هستند راگبی را دوست دارند اما راگبی برای ما فقط یک ورزش است و ما از دید یک ورزش آمریکایی به این رشته توجه نمی کنیم. مهم ترین نکته برای ما پیگیری راگبی لذت بردن از این رشته است.»

آنها فقط نیمی از یک زمین فوتبال را اشغال کرده اند. فوتبال در ایران پرطرفدارترین رشته ورزشی است. برادر پیام - که اسم JJ را از زمانی که در کانزاس سیتی آمریکا درس می خوانده برای خودش انتخاب کرده - معتقد است علاقه آنها به راگبی به دوره حضور آنها در آمریکا برمی گردد.
او می گوید هیچ مشکلی برای راگبی بازی کردن در ایران ندارد: «هیچ کس در گروه ما دنبال مشکل نیست. و هیچ مشکلی از نظر امکانات نداریم.»

آمریکا یکی از کشورهایی است که ایرانیان زیادی در آن زندگی می کنند و البته خیلی از آنها دوباره به وطن خود برگشته اند.» در زمین استادیوم کشوری افرادی با سنین مختلف را می توان پیدا کرد. ساسان سائبی 48 ساله که سرعت او در زمین، سن اش را نشان نمی دهد، می گوید: «آخرین باری که من بازی کردم به 15 سال قبل برمی گردد یعنی زمانی که در آمریکا بودم.»

برادران کاشانی و گروهی دیگر از ایرانی هایی که پیش از این سابقه حضور در آمریکا را داشتند از سه ماه قبل و هفته ای یک بار در استادیوم کشوری راگبی بازی می کنند. آ نها بازی های راگبی را هم از طریق ماهواره دنبال می کنند. باشگاه آنها در تهران با کمبود بازیکن مواجه است بنابراین آنها روبه روی هم بازی می کنند ولی امیدوارند در آینده شرایط تغییر کند. سائبی می گوید: «اگر ما می توانستیم لیگ داشته باشیم و بعد رقابت این بازی را بیشتر می کردیم خیلی بهتر می شد.»

آنها فوتبال پرچمی را بازی می کنند؛ سبکی حرفه ای از راگبی که طی آن تیم مدافع باید پرچم را از روی کمربند بازیکن صاحب توپ بردارد. در راگبی رسم بر این است که تیم مدافع باید بازیکن صاحب توپ را مجبور به خروج از زمین کند.

شروین که یک تاجر 37 ساله است و 20 سال در آمریکا بوده، می گوید از دوستانش شنیده که بعد از انقلاب اسلامی این اولین بار است که فوتبال آمریکایی در ایران انجام می شود. با تمام این تفاسیر این تیم فعلاً برنامه های زیادی دارد و گفته می شود این تیم 20 نفره برای شرکت در یک تورنمنت راگبی که سال آینده در مکزیکوسیتی برگزار می شود، به مکزیک دعوت شده اند.

شروین و دوستانش لباس های آبی و سفید می پوشند که پشت آن نام ستاره های معروف راگبی مثل جو مونتانا و راجر استاباچ حک شده. آنهایی که بازی این افراد را می بینند، در یک نکته با هم موافق هستند و آن، اینکه این نفرات صرف نظر از سن شان بسیار با علاقه و احساس بازی می کنند به حدی که در بعضی مواقع این علاقه تبدیل به عصبانیت و جوش آوردن می شود.

سائبی می گوید: «من عاشق رقابت هستم بخصوص وقتی که از شدت خستگی عرق از سر و صورت مان می بارد.»