جامه اخلاق از تن ورزش درآمد

ورزش را امروز باید در نقطه‏ای جز میدان ورزش جست؛ میدانی که روزی جایگاه مردانگی، پهلوانی و فتوت با نمادی همچون پهلوان تختی بود، اکنون عرصه جولان سیاست‏ورزان، منفعت طلبان، سودجویان و چسبیدگان به ورزش گشته و بیش از هر دوران اخلاق از آن رخت بربسته و محملی برای عرض اندام اینان فراهم شده است.

روزی قهرمانان تاجی بر هر گوشه از این ورزش بودند که کارگزاران رشته‏های مختلف افتخارات آنان را به پای خود می‏نوشتند و بقای خود را در قهرمانی‏های آنان می‏یافتند اما افسوس که نخبگان ورزشی پس از وداع با دنیای قهرمانی به جای فراهم آمدن شرایطی برای انتقال تجربه و تخصص‏شان، یک باره با سناریویی از پیش طراحی شده برای حذفشان روبرو می‏گشتند که انزوا، طرد و دفن تجربیاتشان محصول نهایی دست‏وپا زدن سناریونویسان است. واقعاً نمی‏دانم امروز می‏توان هنوز اثری از اخلاق، جوانمرد و پهلوانی در ورزش جست.

روزگاری نه چندان دور من نیز برای اعتلای جودو این خاک، عمرم را وقف کردم، با تمام وجود جنگیدم و افتخاراتم را تقدیم ملتی کردم که‏ شایسته این تلاش بودند و همیشه قدردان.

اما دریغا که هنگامه وداع من هم فرا رسید و اینچنین بود که ابتدا خائن تلقی‏ام کردند، سپس حرمت‏شکن و پس از آن نیز عکسم را با رهبر انقلاب در سالن جودو پایین کشیدند، در ادامه بنده‏ای که افتخارم مسابقه ندادن با ورزشکار رژیم غاصی صهیونیستی است، در مجمعی راهم ندادند که در آن داور قضاوت کننده ورزشکار رژیم غاصب حاضر بود و در آخر هجمه‏ای از تهمت‏ها و تخریب‏ها نصیبم کردند که گویی هیچ گردن آویزی برای این مرز و بوم به دست نیاورده‏ام.

شکل‏گیری تصویر این برخوردهای خردکننده، بزنگاهی تاریخی بود برای ورزش که دریافت همواره می‏توان چشم‏انتظار آینده‏ای تلخ‏تر برای ورزش ایران بود؛آینده‏ای که تلخی‏اش شاید عرض و طول را فرا گرفته باشد اما طولش هرچه بیشتر استمرار داشته باشد، می‏تواند تاسف‏بارتر باشد.

پس از انفکاک اجباری از خانواده جودو، فرصتی غنیمت شد تا سکان این کشتی شکسته را بتوانم در اختیار بگیرم و با تکیه بر تجاربم و بهره‏گیری از توان خاک‏خورده‏های دلسوز و بی‏منفعت این رشته، دیگر بار اعتلای جودو ایران را در سرلوحه تکالیفم قرار دهم اما افسوس که در ورزش ایران قهرمانانی همچون بنده همچنان بایدمطرود یا گوشه‏نشین شوند.

در مختصاتی که انتظار می‏رفت، جودو با پوست‏اندازی خود را برای حیاتی تازه محیا کند، باز هم روابط و دست‏های خارج از ورزش به کمک اینان آمد تا علی‏رغم رفتن حیثت جودو در آسمان، همچنان نظاره‏گر فضای موروثی حاکم بر جودو باشیم.

نمی‏دانم تصاحب پستی یا مقامی با این همه طرح‏ریزی در مسیر تخریب و بهره‏گیری از هر حربه‏ای برای ماندن را می‏توان با وجدانی پاک انجام داد؟

تنها یک پرسش در این زمینه باقی می‏ماند که این همه دست و پا زدن بی‏حاصل برای لطمه وارد کردن به یک قهرمان و تلاش مداوم برای محذوف ماندنش، به کدامین گناه است؟

نمی‏دانم چرا گوش شنوایی در ورزش ایران صدای ما را نمی‏شنوند یا می‏شنوند و نمی‏توانند. برای نگارنده به شخصه مشخص نیست تا چه دوران می‏بایست چشم انتظار رنسانسی جدی در ورزش باشیم تا با اصلاح و بازسازی لایه‏هایی از بدنه این مجموعه زمینه ورود اخلاق به فضای حاکم بر آن را برای سپردن به دلسوزان و زحمت‏کشان کارنامه‏دارش مهیا کنیم و اخلاق چه زمان تمام ابعاد ورزش این مملکت را در برخواهد گرفت لکن به امید ایامی که چنین شود، ایستاده‏ایم.

سالروز شهادت نامی بزرگ به نام تختی را بهترین زمان برای بیان این حقایق تلخ در هنگامه‏ای که رخت اخلاق از تن ورزش درآمده است، یافتم؛ روحش شاد و نامش زنده‏باد.

قهرمان جودو جهان و آسیا