ورزش شهروندی همچنان خلاصه در راهپیمایی برای رسیدن به جایزه

با ادغام معاونت ورزش همگانی در ورزش قهرمانی و شکل‏گیری معاونتی شبیه معاونت فنی سابق سازمان ورزش، انتظار می‏رفت تا همانگونه که شعار واگذاری ورزش همگانی به شهرداری‏ها داده شد، در کوتاه‏ترین زمان ممکن این اتفاق محقق شود و فدراسیون ورزشهای همگانی نیز تنها به عنوان ناظر فنی بر فعالیت‏های شهرداری‏ها از طریق هیات‏های استانی و شهرستانی نظارت کرده و همکاری‏های فنی همچون مدرسان و مربیان رشته‏های مختلف همگانی را در دستور کار قرار دهد اما متاسفانه هنوز این اتفاق نیافتاده است و همچنان ورزش همگانی به شکل ناقص همان رویه گذشته را طی می‏کند.

به گزارش خبرنگار ورزشی تابناک، معاونت ورزش همگانی و تفریحی که بر اساس طرح جامع ورزش کشور در اواخر دوره حضور محسن مهرعلیزاده در ورزش شکل گرفت، به دلایل متعدد از جمله ساختار ناقص و از آن پراهمیت‏تر، مدیران کم‏توان ثمری نداشت و تنها دوباره کاری بخشی از فعالیت‏های صفی به نام فدراسیون همگانی در ستادی به نام سازمان تربیت بدنی را شامل می‏شد که با واگذاری ورزش همگانی به شهرداری که در همان طرح گنجانده شده بود نیز تناقضی آشکار داشت.

اگرچه تدوین کنندگان این طرح اعتقاد داشتند هماهنگی شهرداری‏ها در بحث ورزش همگانی نیازمند چنین معاونتی است، لکن به نظر می‏رسد این هماهنگی ملی ضرورت آنچنانی نداشته باشد و اگر الزاماتی نیز باشد، می‏توان در اداره کل ورزش همگانی سازمان ورزش تعریف و با هماهنگی فدراسیون ورزشهای همگانی از طریق هیات‏های استانی ورزش همگانی و تفریحی، به آن جامه عمل پوشاند.

در این میان اما روند واگذاری ورزش همگانی به شهرداری‏ها که جزو برنامه‏های سعیدلو بیان شد، نه تنها به کندی صورت نمی‏پذیرد، بلکه در اصل به طور کامل گام‏های عملی و یا حداقل علنی در این زمینه برداشته نشده است. نامه‏نگاری مقامات ارشد شهرداری تهران در زمان حضور علی آبادی برای در اختیار گرفتن ورزش همگانی شهر تهران، گامی بزرگ برای حرکت به این سمت و سو بود تا دولت بار سنگین این حوزه را از روی دوش خود بردارد و پس از پایتخت همین واگذاری مسئولیت اصلی ورزش همگانی به شهرداری‏های شهرهای بزرگ همچون اصفهان، شیراز، مشهد، تبریز، ساری و اردبیل صورت پذیرد و در مدت کوتاهی این رویه به سایر شهرها نیز تسری پیدا کند.


بدین ترتیب مدیریت شهری برای توسعه ورزش همگانی که ورزش شهروندی نیز می‏توان لقب داد، سهم عظیمی را برعهده خواهد داشت و فعالیت‏هایش در این بخش به عنوان تکلیف و نه لطفی در حق ادارات کل تربیت بدنی استان‏ها و شهرستان‏ها مورد ارزیابی قرار خواهد گرفت که بر همین مبنا نیز برنامه‏های ورزشی متعارف با وابستگی‏های فرهنگی، آداب و رسوم، موقعیت جغرافیایی، قومیت‏ها و مذاهب برای طول سال تعریف خواهد شد که شمول آن بخش اعظمی از مردم شهرنشین را که بخش قابل توجهی با فقر حرکتی روبرو هستند، در بر گیرد.

این اتفاق اما در حال حاضر زمینه وقوعش فراهم نیست و یا در صورتی که بستر واگذاری در دستگاه ورزش فراهم شده، هنوز عزمی وجود دارد که به این اظهارات رئیس دستگاه ورزش که بر اساس تکالیف برنامه چهارم توسعه کشور بیان شده، جامه عمل بپوشاند. همچنان فعالیت‏های همگانی عمدتاً بر مسابقات پیاده‏روی صبحگاهی در شهرهای مختلف خلاصه می‏شود که با در نظر گرفتن چند جایزه مردم را به میادین و فضاهای وسیع شهر کشانده و با برگزاری یک قرعه‏کشی، جوایزی به برخی شرکت‏کنندگان اهداء می‏شود و پس از این، جمعیت متفرق می‏شوند.

معاون سابق ورزش همگانی و تفریحی سازمان تربیت‏بدنی اهداء خودرو و جوایز اینچنینی در پایان مسیر راهپیمایی را عرفی معمول برای فرهنگ‏سازی در راستای توسعه ورزش همگانی تلقی می‏کرد اما آیا با کشاندن مردم به خیابان با انگیزه اهداء جایزه، ورزش همگانی توسعه و تعمیق پیدا کرده است؟! پاسخ منفی است و متاسفانه بر طبق شواهد موجود هنوز مخاطبان این راهپیمایی‏ها عمدتاً برای جوایز به خیابان قدم می‏گذارند.

پوشیدن لباس کار و فعالیت روزانه در عوض لباس ورزش، چهره‏های در هم و شاید مضطرب از اینکه جایزه نصیبب چه کسی خواهد شد و نوع فعالیت و حرکت مردم در این راهپیمایی‏ها، حتی شور راهپیمایی‏های سیاسی را نیز ندارد، چه برسد ورزشی! حال در این شرایط باید به کشاندن چند ده تا چند صد هزار نفر به خیابان غره شد؟ بخشی اعظمی از این مردم در صورتی که دیگر هدایایی اهداء نشود، ترجیح خواهند داد در عوض راهپیمایی به سایر امورشان رسیدگی کنند و در واقع جایی که ورزش با اهداء جایزه نزد مردم نهادینه شود، با عدم اهداء جوایز نیز به فراموشی سپرده خواهد شد.

البته پرسش دیگری نیز وجود دارد و آن اینکه چرا ضعف مدیران ورزش همگانی در سازماندهی و تقسیم عموم مردم در رشته‏های مختلف اینچنین نادیده گرفته شده و در عوض آنکه جمعیت‏های بزرگ را در رشته‏های مختلف توزیع کرد، آنها را صرفاً به معابر می‏آورند تا سرانه ورزش ایران با چند صدهزار دقیقه ورزش همگانی بهبود پیدا کند؟! حقیقتاً چرا در سایر کشورها ورزش همگانی با این سبک و سیاق تحت عنوان دو ماراتن برگزار می‏شود و در ایران ورزش همگانی راه رفتن معنا پیدا می‏کند؟! چرا در آن کشورها، مردمشان برخلاف برخی از عوام ایران به جای کت و شلوار با گرمکن و یا حتی شورت ورزشی به ورزش همگانی می‏پردازند؟!

متاسفانه پاسخ این پرسش‏ها نخست در عدم درک صحیح از فرهنگ‏سازی و سپس در عدم واگذاری ورزش همگانی به صاحبینش که شهرداری‏ها هستند خلاصه می‏شود و در این فضا است که نه شهرداری ها به طور کامل ورزش همگانی شهرهای ایران را به واسطه فقدان مسئولیت پوشش می‏دهند و نه فدراسیون ورزشهای همگانی توان این پوشش را تحت نظر سازمان ورزش دارد. مسلماً ادامه این رویه به نفع مردم نیست و مسئولان نیز در آینده بیشتر اسیر مسئولیت‏های حاصله از عدم تحقق به وعده‏شان برای واگذاری این بخش از ورزش به بلدیه‏ها خواهند شد.