فریاد زشتی كه از سكوی ورزشگاهها به گوش می رسد

دربی اخیر تیمهای بزرگ و دولتی پایتخت، این بار هم مساوی شد تا یك چیز بیش از بقیه مسایل توجه همگان را به خود جلب كند: تماشاگران.

به گزارش آینده، گذشته از بازی سرد و تكراری دو تیم و شعارهای سیاسی تماشاگران در انتهای آن درباره وجود تبانی و یا دخالت سیاست در فوتبال باید به وجود یك پدیده زشت در استادیومهای این روزهای كشورمان اشاره كرد كه مدتی است رسمی زشت و تأسف بار را در ورزشگاههای ما ایجاد كرده و بدون توجه مسئولان ورزش و صدا و سیما، در حال گسترش است.

پاسخهای زننده ای كه روی سكوهای ورزشگاه در پاسخ به آهی كه از نهاد تماشاچیان مقابل برآمده، فریاد زده شده و به خوبی هم صدای این فریاد زشت كه از گلوی هزاران نفر بر می خیزد، از صدا و سیمای جمهوری اسلامی قابل شنیدن است پدیده تأسف باری است، كه به تازگی در میان عده ای نه چندان كم از تماشاگران مسابقات فوتبال باب شده است.

تلاش مسئولان برای آموزش هواداران به عدم پرتاب اجسام و اشیاء و شعارهای ركیك، هم اكنون به جایی رسیده كه این رسم زننده پس از تهران به سكوی ورزشگاههای شهرستانها هم رسیده و در آنجا نیز الگوبرداری شده است. فریادی كه در بسیاری مواقع از همه شعارها و تشویقهایی كه در ورزشگاهها صورت می گیرد، واضح تر و پررنگ تر است.

شاید بروز اینگونه معضلات دلیل دیگری بر ضعف تشكیلات مدیریتی ورزش در فرهنگ سازی برای هواداران میلیونی ورزش در كشورمان باشد كه شاید بارزترین نمونه آن، این جمله دیگر عادی شده باشد، كه می گوید: باشگاههایی كه نام فرهنگی را یدك می كشند.

متأسفانه باید اذعان كرد كه عدم فرهنگ سازی در ورزش ما، یكی از برجسته ترین ضعفهای تشكیلات مدیریتی ورزش كشور بوده كه روز به روز از گذشته بیشتر می شود و در حالی كه مقامهای ورزشی كشور، باشگاهها و فدراسیون ها و لیگ فوتبال دم از ترویج اخلاقیات و ایجاد منشور اخلاقی و غیره می زنند، هزاران نفر روی سكوها فریاد زشت خود را به گوش میلیونها تن بیننده تلویزیونی می رسانند.

یكی از مزایای پخش مستقیم فوتبالهای خارجی كه سالهاست در كشور ما رواج یافته، باید الگوبرداری از جوانب مثبت لیگ ها و بازیكنان و تماشاگران نمونه دنیا باشد كه در این میان وظیفه گزارشگران این مسابقات در برجسته كردن و اشاره كردن به فرهنگ های مثبت موجود و آشنایی علاقمندان داخلی با این رفتارها مهمتر از سایرین است، اما با توجه به اتفاقاتی كه در استادیومهای ما رخ می دهد، باید به ناكامی این اقدامات نیز معترف بود.

كمیته انضباطی كه خود را متولی برخورد با كجرویها و ارائه الگوهای صحیح رفتاری در فوتبال كشور می داند، چگونه است كه در برابر سنگ پراكنی و پرتاب مواد منفجره و ... كه لیگهای حرفه ای دنیا سالهاست با آن خداحافظی كرده اند و ممكن است به چشم عده زیادی هم نرسد، برخورد می كند، بیانگر موج تأسف باری باشد كه سكوهای ما كه هزاران نوجوان علاقمند را نیز به خود جلب كرده را در بر گرفته است. بازبینی فیلم بازیهای اخیر لیگ در تهران و شهرستانها نیز می تواند این معضل را برای مسئولانی كه ظاهرا چشم خود را به سوی این حركات بسته و گوش خود را نیز گرفته اند ، روشن تر كند.

آیا جریمه های نقدی و محرومیت از وجود تماشاگران كه در برابر تخلفات هواداران تیمهای فوتبال صورت می گیرد، تنها برای رفتار زشتی است كه ممكن است از چشم هزاران بیننده پنهان بماند یا می تواند گفتار زشتی را هم كه میلیونها را شامل می شود در بر گیرد؟

به نظر می رسد زمان آن رسیده كه با این معضل نوظهور در ورزشگاهها نیز هر چه زودتر برخوردی صورت گیرد تا فرصتی برای پاسخی زشت تر به این فریاد زشت ایجاد نشود چرا كه در غیر اینصورت باید در انتظار بود تا در انتظار این اقدام نیز حركتی زشت تر ابداع شده و در پاسخ آن و در حضور دوربینها و میكروفونها صدا و سیما فریاد زده شود.