پیرمرد دایی جان ناپلئون نشود

سوم مرداد با همان تصور که عزل رئیس فدراسیون کشتی جسارت می‏خواهد و اینکه اعضاء مجمع عمومی فدراسیون کشتی نیز از ادارات کل تربیت‏بدنی که متصل به دستگاه ورزش هستند، تمکین نمی‏کنند، خبری بر روی سایت فدراسیون کشتی منتشر شد که حاوی 25 امضاء هیات‏های کشتی استانی بود و این یعنی سازمان ورزش حداقل نمی‏تواند با برگزاری مجمع فوق‏العاده که نیکخو از آن خبر داده بود، یزدانی خرم را بردارد اما برخلاف ظاهر قضایا انتشار اظهارات 25 رئیس هیات کشتی استان به ضرر یزدانی خرم تمام شد تا مردی که در سیاست تبحر ندارد، تصور اینکه معادله تغییرش را خود ترسیم کرده در ذهن نپروراند.

به گزارش خبرنگار ورزشی تابناک؛ "تعارف که با هم نداریم. با من یکسری صحبت ها شده و من به خاطر مملکتم آمادگی قبول پست ریاست سازمان را دارم اما انتظاری ندارم که حتما باید مرا انتخاب کنند." در روزهایی که گزینه‏سازی برای تغییر علی‏آبادی از شنیده‏ها موثق‏تر نبود، یزدانی خرم همچون چهار سال پیش خود را گزینه جلوس در طبقه چهارم ساختمان سئول سازمان تربیت‏بدنی خواند اما این بار با چهارسال گذشته یک تفاوت اساسی داشت که همان مدعی بودن رئیس سازمان برای حفظ کرسی است و این شکل تغییرات را به دوره گذشته که مهرعلیزاده حضور داشت با تغییرات جدی روبرو می‏سازد.

با این حال یزدانی خرم نه تنها صحبت‏های اولیه‏ای که در این باره با وی شده بود را علنی ساخت، بلکه از برنامه‏هایش در سازمان ورزش همچون تغییر علی کفاشیان خبر داد تا در گام نخست با ولوله‏ای که برپا شد نامش از میان کاندیداهای تصدی این پست خط بخورد تا این جمله‏اش که "همیشه اسم مرا جزو گزینه های ریاست سازمان قرار می دهند اما دقیقه آخر یک نفر دیگر را جانشین بنده می کنند." تحقق یابد. اما این کمترین هزینه‏ای بود که پرداخت کرده بود و هزینه اصلی ادعای ریاست سازمان، شاید ختم کارش در ریاست فدراسیون کشتی باشد.

او که بیش از ورزشی بودن سیاسی و صنعتی است یا به قواعد سیاسی به خوبی تسلط نداشت و یا به دلایلی خود را پایبند به قواعد چنین بازی‏های ندانست، چرا که عدم رعایت همین قواعد او را به عنوان گزینه حضور در کنار احمدی‏نژاد در هیات دولت به رئیس فدراسیونی مغضوب تنزل داد و باعث شد دست حمایتی از پشتش برداشته شود.

پیرمرد دوست داشتنی که در والیبال موفق عمل کرد و به نشانه سپاس از سوی رئیس مجمعش با وجود مخالفت‏های گوش‏شکسته‏ها از پنج سالن راهی طبقه دوم یکی از ساختمان‏های شرقی مجموعه ورزشی شد، در کشتی یک دهه فرصت برای پیاده کردن افکاری که از سخن به میان می‏آورد ندارد و همچون والیبال چند منتقد وجود ندارد که کمیته مطبوعاتی داشته باشند و نقدها را در یک مسیر مشخص بتوان سوق داد.

توقع مردم برای مدال‏آوری از کشتی روی شانه‏های قهرمانان این رشته همواره سنگینی کرده و می‏کند و علت آن نیز مشخص است. دوبنده ملی به ورزش ولی ایران تعلق دارد و سال‏ها هرکس آن را بر تن داشته افتخارآفرین بوده و حال که دیگر اثری از نسل خادم، دبیر، حیدری و جدیدی در تشک کشتی نیست، توقع مردم آن است که مسئولان با امثال مراد محمدی همان شاهکارهای گذشته را تکرار کنند و حتی برجسته‏تر از گذشته ظاهر شویم.

علی‏آبادی تاکنون از یزدانی خرم حمایت کرد و او را در فشارهای دحشتناک‏ افکارعمومی پس از بازیهای المپیک که در میان ناباوری عنوان شد کشتی ایران به ته دیگ خورده، تنها نگذاشت اما هنگامی که گفته‏های پیرمرد را در خصوص شنید بهت‏زده شده و تصور کرد این گفته‏ها با شیطنت رسانه‏ها که همواره در خصوص این قشر به کار می‏رود همراه بوده اما در گفت وگوهای پس از آن نیز یزدانی بر مواضعش تاکید کرد تا رئیس که برای حمایت از رئیس فدراسیون کشتی هزینه‏های فراوانی پرداخت کرده بود، پشیمان شود که چرا پس از المپیک تنها به اینکه در قالب پیشنهاد استعفاء در یک جمع این موضوع را مطرح کرده و از حجم انتقادات با تغییر چند رئیس فدراسیون که اصلی‏ترین آنها کشتی بود و توجیه‏پذیر نیز می‏نمود، غافل شد.

اما به قول معروف جلوی ضرر را هر زمان گرفت، منفعت است و شاید بر همین مبنا بحث تغییر یزدانی‏خرم جدی شد و او در گام نخست پست سازمانی‏اش را از دست داد تا در گام بعدی به جای روش عزل مستقیم که همه چیز را به حساب کینه گذاشته شود، هیات‏های ورزشی برای برداشتن رئیسشان اقدام کنند اما افکارعمومی باهوش‏تر از آن است که درنیابد روئسای هیات‏ها برای زمین زدن رئیس فدراسیون‏شان سامان یافته‏اند و پس از چند سال یک شبه به این نقطه نرسیده‏اند که یزدانی خرم توان مدیریت کشتی را ندارد.

به همین دلیل اکثر هیات‏های استانی کشتی به عنوان اکثریت آراء مجمع عمومی فدراسیون کشتی در گفت و گویی که سوم مرداد در قالب خبری که در سایت فدراسیون کشتی منتشر شد اعلام کردند قصد تغییر رئیس فدراسیون کشتی را در آستانه مسابقات جهانی دانمارک ندارند و کشتی آرامش می‏خواهد اما برخلاف تصور یزدانی خرم که در گفت و گوهایش به اظهارات این روئسای هیات‏ها برای منتفی بود تغییرش استناد می‏کند، چنین اظهاراتی کاملاً به ضررش تمام شد و شاید بهتر باشد عنوان شود به ضرر تمام خواهد شد.

این اظهارات روئسای هیات‏ها که در نفی گفته‏های مدیران ارشد سازمان تربیت‏بدنی مبنی بر درخواست‏های هیات‏های کشتی برای تغییر یزدانی خرم بود، دو اثر اولیه و ثانویه در برداشت. تاثیر اولیه این بود که روئسای هیات‏های کشتی استانی خود دارای قدرت عزل و نصب رئیس فدراسیون هستند و اگر اراداه کنند حتی فشار ادارات کل تربیت‏بدنی نیز نمی‏تواند نظر آنها را تغییر دهد و یعنی سازمان ورزش توان تغییر رئیس فدراسیون کشتی را از طریق برگزاری مجمع عمومی ندارد.

اما اثر ثانویه آن است که در صورت عدم کسب نتیجه تیم ملی در مسابقات قهرمانی جهان دانمارک، اگر پس از این رویداد برخی روئسای هیات‏های کشتی که از لزوم آرامش تا این رویداد سخن به میان آورده‏اند، دست به کار شوند و رئیس فدراسیون کشتی را تغییر دهند دیگر دست یزدانی خرم برای نسبت دادن تغییرش به سازمان ورزش بسته است و دلیل آن نیز همان اثر اولیه است که وارد شده است. به عبارت ساده‏تر در صورتی که پیرمرد پس از سر به دانمارک در مجمع عمومی فوق‏العاده برکنار شود دیگر نمی‏تواند مدعی حذفش توسط سازمان ورزش شده باشد، چرا که هیات‏هایش یک بار مقابل سازمان ایستاده‏اند و در گفت و گویی با سایت فدراسیون خواستار آرامش شده بودند!

پیرمرد این بار نیز نتوانست درک کند سیاست قدری پیچیده‏تر از آن است که او عزل شود یا مجمع عمومی برکنارش کند تا در صورتی که یک درصد تیم ملی کشتی در مسابقات قهرمانی جهان نتیجه نگیرد، بگوید چون مرا برکنار کردند و ثبات مدیریتی از دست رفت، کشتی ناکام ماند. به او فرصت داده شده تا زمین بخورد و آن زمان گوش شکسته‏ها برایش دست تکان دهند و شاید بی‏پولی، مسیر زمین خوردن دوباره یزدانی خرم که این بار دست علی‏آبادی برای سرپا کردنش دراز نخواهد شد، را هموارتر ساخته باشد. دستی که می‏توان با عدم صدور پیام تبریک برای قهرمانی کشتی نوجوانان در مسابقات جهانس، متوجه شد علاقه به همراهی با یزدانی خرم ندارد.

اما پیرمرد نه تنها ابعاد موضوع را درک نکرده بلکه مطالبی را بیان می‏کند که باعث می‏شود برخی مدیران برای به استحزاء گرفتنش نیز بهانه داشته باشند و حلقههای تخریب شخصیتش نیز کامل شود و شاید بدترین آنها گفته‏هایی بود که در میان خبرنگاران به مناسبت روز خبرنگار بیان کرد: "بيش از 50 سال پيش که من يک جوان نورسيده و جوياي نام در ورزش کشتي بودم، به من گفتند که يکي از روزنامه هاي آن روز، عکس من را چاپ کرده و نوشته است که اين جوان، آينده خوبي در ورزش کشتي دارد و قهرمان جهان و المپيک خواهد شد. من تمام تهران را براي پيدا کردن آن روزنامه که آن را نديده بودم زير پا گذاشته و سرانجام آن روزنامه را هرگز گير نياوردم. بنابراين تشويق نوجوانان و جوانان خيلي مهم است."

او از روزنامه‏ای سخن به میان آورد که 50 سال پیش یعنی 1959 که تنها یازده سال از عمر حضور ایران در بازیهای المپیک می‏گذشته، از او به عنوان امیدهای کشتی ایران برای مدال‏آوری در المپیک و جهان سخن به میان آورده و او در پنجاه سال پیش که قلت روزنامه‏ها مشخص بود، در تهران نتوانسته آن را خود ببیند اما به نقل این موضوع در جمع اهالی رسانه می‏پردازد تا گزک برای نقدش دست این و آن بدهد و البته عده‏ای نیز این گفتار را با خنده‏های طعنه‏آمیز به سن و سال این پیرمرد معتقد نسبت دهند.

اگرچه در این شرایط که از یک سو امیدوار باید باشد، شخصی رئیس سازمان ورزش شود که با علی‏آبادی هماهنگ نیست تا نسخه تغییرش اجرا نشود و از یک سو دل نگران نتایج مسابقات قهرمانی جهان باشد، طبیعی است فشارها عنان از کف پیرمرد برباید اما این دلیل نمی‏شود رئیس فدراسیون کشتی مسائلی را بیان کند که حتی در صورتی که یک درصد صحت داشته باشد، زمینه تخریبش را فراهم سازد و از این حیث او باید به گونه‏ای رفتار کند که این روزها کسی جرات استفاده اصطلاح دایی‏جان ناپلئون را به واسطه چنین اظهارنظرهایی برای وی به کار نبرد. او هرچه باشد زمانی در ورزش مدیری موفق بوده و حال که زمین خورده و مجدداً برای زدنش پس از زمین خوردن دوباره‏اش خیز برداشته‏اند، باید حرمتش حفظ شود.