"خورشید پنهان"

همهمه ای برپاست، دلها درآشوبند، دست ها رو به آسمان و چشم ها بارانی انتظار در سالروز میلادش. انتظاری به زلالی آب، آب چشمه، چشمه ای جوشان که با هر جمله ندبه همراه می شود و همراز.

میلادی از جنس سلام و صلوات، از جنس نور، گویا خورشید متولد می شود، خورشیدی در پشت ابر، خور شیدی منتظر.

زمین و آسمان چلچراغان، عالم مکنونات آراسته و دل ها آینه بندان شده است به یمن آمدنش.

امید زنده است و هویدا، در چشم ها، در قطره اشک مادر شهید، در دست ها، در دست رو به آسمان پدر شهید، در دلها، در دل بند زده فرزند شهید.

آری امید زنده است و هویدا، امید زنده است و جاری در دلها. اگر جز این بود نمی خواندیمش در "این الحسن و این الحسین"، صدایش نمی زدیم در "این بقیه الله " و "این الطالب بدم المقتول بکربلا" و فریادش نمی زد یم که "لیت شعری این استقرت بک النوی ".

آری امید زنده است، ما را صبر باید، شاید این جمعه بیاید، شاید.