شاهکار بهترين فدراسيون فوتبال قاره

ايران براي اينکه مستقيماً به جام جهاني صعود کند يا پاي در بازي هاي «پلي آف» بگذارد تنها يک امتياز کم آورد. کسب 11 امتياز از هشت بازي نتوانست مانع حذف ايران شود و نتايج ايران در ديدارهاي مقدماتي جام جهاني 2010 ثابت کرد در حال حاضر تيم ملي ايران در بين شش تيم برتر قاره قرار ندارد. اين در حالي است که متوليان فوتبال ايران همواره از قدرت فوتبال کشور صحبت مي کنند اما نتايج تيم ملي ماهيت اصلي فوتبال ايران را نشان داد.

به نوشته اعتماد؛ ايران در حالي از صعود به جام جهاني بازماند که چهار سال پيش بدون دردسر راهي آلمان شده بود و در همين ديدارهاي مقدماتي جام جهاني 2010 کره جنوبي، ژاپن و استراليا به راحتي جواز حضور در آفريقاي جنوبي را کسب کردند. حتي تيمي مثل کره شمالي هم راهي جام جهاني شد، اما ايران وداعي تلخ با آفريقاي جنوبي داشت.

در اين ميان نبايد از تساوي در سئول گلايه داشت و حسرت فرصتي را خورد که مسعود شجاعي پس از گل اولش از دست داد. در واقع ايران با کسب نتايج ضعيف در طول مسابقات زمينه حذف خود را فراهم کرد. نرسيدن به جام جهاني که يک ناکامي براي فوتبال ايران به شمار مي رود، نتيجه يک دوره «ندانم کاري» است.

شايد در ابتداي اين مسابقات و با توجه به اينکه اين امکان وجود داشت که از قاره آسيا پنج تيم راهي جام جهاني شود کسي تصور نمي کرد ايران از هشت بازي خود تنها 11 امتياز کسب کند و در گروه خود چهارم شود. سوم شدن و حضور در بازي هاي پلي آف حداقل نتيجه يي بود که براي ايران پيش بيني مي شد اما تيم ملي همان راهي را رفت که چهار باشگاه ايران در جام باشگاه هاي آسيا پيموده بودند و يک «ناکام بزرگ» لقب گرفت.

مطمئناً بضاعت فوتبال ما خيلي بيشتر از چهارم شدن در گروه و کسب 11 امتياز بود. چهار سال پيش تيم ملي با مربيگري برانکو ايوانکوويچ از شش بازي خود 13 امتياز جمع کرد (در شرايطي که بازي آخر برابر ژاپن هم تشريفاتي بود) و اين مرتبه از هشت بازي تنها 11 امتياز اندوخت. واقعاً در اين چهار سال چه بر سر فوتبال ايران آمده که حاصلش اين شده؟ اين سوالي است که در اين روزها ذهن علاقه مندان به فوتبال را مشغول خود کرده و همه هم جواب اين سوال را مي دانند؛ «سوءمديريت فدراسيون فوتبال.» فوتبال ايران بيش از سه سال است که پاي در مسير اشتباه گذاشته و علاقه يي هم ندارد که اشتباهاتش را اصلاح کند. در جام جهاني 2006 مشخص شد فوتبال ايران براي پيشرفت به مربي بزرگ تر از برانکو (مربي کنوني تيم ملي مقدونيه) نياز دارد. اما سه سال است که فدراسيون در حال امتحان کردن مربيان مختلف وطني و پسرفت است.

ناکامي در جام ملت هاي 2007 هم درس عبرتي نشد و هدايت تيم ملي در ديدارهاي سرنوشت ساز مقدماتي جام جهاني به علي دايي سپرده شد. اين مربي کم تجربه هم با خودمحوري و اشتباهاتش کاري کرد که امروز حاصلش را مي بينيم. حال هم علي کفاشيان معتقد است فاجعه يي رخ نداده و فدراسيون فوتبال ايران کارهايش را به خوبي انجام مي دهد.

اما مسووليت انتخاب هاي اشتباه و از دست دادن زمان برعهده چه کسي است؟ آيا اگر کفاشيان و کساني که براي فوتبال ايران تصميم مي گيرند در ابتداي اين راه يک مربي بزرگ و کاربلد خارجي براي تيم ملي انتخاب مي کردند و به دنبال آزمايش دايي، مايلي کهن و قطبي نبودند باز هم از هشت بازي 11 امتياز مي آورديم؟ چگونه مي توان به فدراسيوني که در انتخاب سرمربي تيم ملي ناتوان ظاهر شده و حرف اين و آن را گوش کرده، نمره قبولي داد؟ درست است که حضور در جام جهاني 2006 فايده زيادي براي فوتبال ايران نداشت، اما غيبت در جام جهاني 2010 مي تواند لطمات زيادي براي فوتبال ايران داشته باشد.

انتقال پيدا نکردن ستاره هاي فوتبال ايران به اروپا، دلسرد شدن مردم از فوتبال، محروم شدن فدراسيون فوتبال از ميليون ها دلار درآمد، قطع رابطه تيم ملي با تيم هاي درجه يک و... از مهم ترين مصائب در جام جهاني است و بدون ترديد مقصر اصلي اين ناکامي سازمان تربيت بدني و فدراسيون فوتبالند. آنها با تصميمات اشتباهي که گرفتند فوتبال ايران را به اين حال و روز انداختند. به هر حال علي کفاشيان همچنان مي تواند به انتخاب فدراسيون ايران به عنوان بهترين فدراسيون قاره ببالد. اما هنگامي که کنفدراسيون فوتبال آسيا با معيارهاي عجيب و مضحکش به جاي پارک جي سونگ و ديگر ستارگان فوتبال آسيا در اروپا يک بازيکن گمنام قطري را به عنوان مرد سال قاره انتخاب مي کند، برگزيده شدن فدراسيون کفاشيان هم به عنوان بهترين فدراسيون آسيا تعجب آور نيست.

مقصران ناکامي

کاروان ناکام تيم ملي ايران ديروز صبح در شرايطي وارد فرودگاه امام خميني شد که خبري از مهدي مهدوي کيا و وحيد هاشميان در بين ملي پوشان نبود. به هر ترتيب معلوم نيست در آينده بر سر اين تيم بي انگيزه و ناکام چه خواهد آمد. احتمال اينکه علي کريمي، مهدي مهدوي کيا و وحيد هاشميان از تيم ملي خداحافظي کنند، کم نيست.

وضعيت افشين قطبي هم کاملاً نامشخص است. قطبي پس از نرسيدن ايران به جام جهاني گفت؛ «ايران شايسته صعود به جام جهاني بود و من به خاطر تمام حمايت هايي که هموطنانم از تيم داشتند، تشکر مي کنم. بازي کره شمالي و عربستان براي ما اهميت زيادي داشت و در پايان آن بازي اشک ريختيم. اگر مي خواهيم در دور بعدي چنين اتفاقي نيفتد بايد همين حالا گذشته را فراموش کرد و به فردا اميدوار بود.»

در آن سو اکثر رسانه هاي بين المللي هم نرسيدن به جام جهاني را يک ناکامي براي ايران دانستند و به حضور کره شمالي در جام جهاني پس از 44 سال اشاره کردند. در اين ميان سايت «گل» در گزارشي مقصراني براي اين ناکامي معرفي کرده است.

در گزارش گل آمده است؛ «فوتبال ايران، استارت واقعي خود را براي حضور در مرحله مقدماتي جام جهاني، از زماني زد که علي دايي، در حکمي عجيب، به جاي افشين قطبي که به عنوان سرمربي انتخاب شده بود، کار خود را با عنوان سرمربي تيم ملي آغاز کرد. در اين شرايط که مسلم است انتخاب ناگهاني دايي يکي از دلايل اصلي حذف ما از جام جهاني بوده، حداقل انتظار اين است که مديراني که اين سرمربي را براي تيم ملي انتخاب کردند، در رسانه هاي جمعي حاضر شوند و از مردم عذرخواهي کنند. حضور در جام جهاني، دلخوشي کوچکي بود که از مردم طرفدار فوتبال دريغ شد.

يادمان باشد که ما در دوره گذشته به سادگي به جام جهاني صعود کرديم بدون آنکه کسي احساس کند از طرف تيمي تهديد مي شويم... مديراني که در اين شکست نقش مستقيم داشته اند، محمد علي آبادي، علي کفاشيان، مهدي تاج و... هستند و البته يکي دو مقام عالي رتبه سياسي ديگر که بسيار درباره دخالت آنها در موضوع سرمربي شنيده ايم. البته تقصير اصلي به گردن علي کفاشيان است که حرف عالي رتبگان را شنيد و لام تا کام حرف نزد.»