در غربت بانوی آب و آئینه
اجرك الله يا بقيه الله في مصيبته جدتك فاطمه الزهراء
«يا مُمتحنه امتحكِِ الله الذي خلقكِ قبلَ أن يخلقكِ فوجدكِ لما امتحنكِ صابره»
چشمان غم بار رسول نور بر كرانه عرش وصال پاره تن خويش را به انتظار نشسته است.
بتول رحمت چه دردناك آه از سينه مجروح بر مي كشد.
آه سردي كه اگر بر قامت روز افكند شام مي شود.
افلاكيان ميان دو محظور مانده اند؛ شوق لقاي حوراي انسيان و غربت مولاي مؤمنان!
شبگرد تنهاي باغهاي مدينه اين بار پس از وداع با چاه خسته دل به كدامين اميد به خانه برگردد؟
كاش آن سيماي پر از مهر باز هم به خانه بود!
كاش آن تنهاترين اميد باز هم به خانه بود!
كاش دستان نوازشگرش بار دگر، غبار غم از رخسار حيدر كرار مي زدود.
دردا كه زبانه هاي حريق بر حريم وحي، يگانه ياور او را گرفته اند!
دردا كه بي فاطمه بايد نفس كشد!
دردا كه بي فاطمه، هستي هنوز هست!
چشمهاي پليد اهل جماعت از اين به بعد، شب ها را به خواب گران سير مي كنند.
ديگر نه شب كه روز هم وقت خفتن است!
آري اينك فاطمه چادر خاكي خويش را برگرفت و آفتاب را در نقاب خاك تيره نهان ساخت.
اما هنوز خاك مدينه از عطر اشك هاي او پر طراوت است.
اشك هايي كه هر قطره اش رحمت از زمين و زمان برگرفته است.
اشك هايي كه موجب اشكهاي سرمدي است.
خاك مدينه هنوز در خجالت است كه چگونه چادر عفت را به گرد خويش آلود!
خاك زمين هنوز در خجالت از مهمان نوازي خويش سرافكنده به پيشگاه مهمان كوثر است.
شهادت اسوه آل محمد ـ زهرا ـ هنوز هم چون داغ ننگ بر پيشاني تاريخ جلوه مي كند.
پژواك اين پرسش بزرگ، در گوش تاريخ تا ابد موج مي زند كه: به كدامين گناه بنت محمد (ص) سزاوار قتل شد؟!
امام صادق(ع) ـ فرزند زهراي مرضيه ـ در وصف مادرش فرمود: «خداوند عزوجل زهرا را از نور عظمت خويش آفريد و چون درخشيد، آسمانها و زمين را با نور خويش روشن ساخت كه چشمان فرشتگان را خيره كرد! آنگاه فرشتگان در پيشگاه خدا به سجده افتادند. گفتند: خداوندا، اي سرور ما! اين چه نوري است؟! خداوند به آنان وحي فرمود: اين نوري است از نور من، آن را در آسمانم قرار دادم. آنرا از عظمت خويش آفريدم. او را از نسل يكي از پيامبرانم خواهم آورد كه بر همه پيامبران او را برتري دهم. من از اين نور اماماني را برآورم كه به امر من بپاخيزند و خلق را به حق هدايت كنند. من آنان را پس از پايان وحي (پايان نبوت) خلفاي خود در زمين قرار خواهم داد.»
(علل الشرايع ج 1 / 180 ح 1)
يا فاطمه! «إنا لكِ اولياءُ و مصدقونَ»
فاطمه كيست؟ از حسيني كه مصباحالهدي و سفينهالنجاه است تامهدي موعودي كه منتهياليه مواريث انبياء و (به رزق الوري) و (بوجوده ثبت الارض و السماء) است، ثمرات آن شجره طيبه است كه (اصلها ثابت و فرعها في السماء تؤتي اكلها كل حين باذن ربها) و خلاصه كلام آن كه جوهر منكونه خزينه خداوند متعال از صدف عصمت اوست، و سراج منير نبوت انبياء از آدم تا خاتم و مشعل فروزان امامت ائمه هدي به وجود فاطمه زهرا روشن است و آخرين گوهر مكنون اين صدف و كوكب دري اين فلك كسي است كه (يملأ الارض قسطاً و عدلاً كما ملئت جوراً و ظلماً) و به وجود او (هوالذي ارسل رسوله بالهدي و دين الحق ليظهره علي الدين كله) تاويل و به ظهور او (و اشرقت الارض بنور ربها) تفسير ميشود. بايد دانست كه قدر آن ليله القدري كه (منزل كتاب الله الاعظم) است مجهول و مقام آن كوثري كه (عطيه رب العرش العظيم) به رسولكريم است، از ادراك ما محجوب است. آن چه عامه و خاصه به صدور آن از زبان رسولي كه (و ما ينطق عن الهوي) اعتراف كردند و منتقديني كه تمام قدرت خود را در تضعيف اسناد روايات فضائل اهل بيت عصمت به كار بستند از خدشه در سند اين حديث مانده و به صحت آن به تمام مباني و شروط مشايخ حديث شهادت دادند كه رسول خدا فرمود: (فانما هي فاطمه يضعه مني يريبني ما ارابها و يوذيني ما آذاها) و فرمود: (فاطمه يضعه مني فمن اغضبها اغضبني) از فاطمه به پارهاي از انيّت خود تعبير كرد. آن كس كه اول ما خلق و افضل من نطق است و اسم الله الاعظم در اسماء الحسني. و مثل الله علي في الامثال العليا است، او را تافته بافته از وجود خود دانسته و غضب او را غضب خود كه غضب او غضب خداست شمرده و اين مقام خاكي از انشعاب فاطمه از مثل نور خداست و انعكاس غضب خدا و رسول در غضب صديقه كبري است و به نقل فريقين به فاطمه فرمود (ان الله يغضب لغضبك و يرضي لرضاك) بالاترين مرتبه كمال انسانيت مقام عصمت است كه رضا و غضب، دائر مدار رضا و غضب خدا باشد. به اميد شفاعت 