غمگینیم، چون مذهبیایم؟!
وحید معتمدنژاد در شرق نوشت:
موسسه «گالوپ»، ایران را بعد از عراق جزو کشورهای غمگین دنیا قلمداد کرده است. از درستی یا نادرستی آن که بگذریم، آنچه در قلمرو این بحث، فضای گفتوگو باز است، نامبردن از فرهنگی مشترک در این دوکشور و سایر کشورهایی است که با فرهنگ ما تجانس دارند. غم و اندوه در بسیاری از اوقات در کشور ما با گریه همراه بوده، گریه در فرهنگ ملی و مذهبی ما و در مراسم خاص عبادی دینی از جایگاه خاصی برخوردار است که از طریق محرکهای بیرونی مثل دیدن صحنههای دلخراش یا محرکهای درونی است که بر اثر تفکرات و احساسات خاص دینی و ترحم به پدیدهای غیرعرف اجتماعی در فرد حاصل میشود و در ایران بیشتر ریشه دینی دارد.
از این منظر مردم ایران را میتوان در دو مقوله مردمی با حس دینی نسبتا غمگین و همچنین مردمی با حس روحی، روانی و اجتماعی نسبتا شاد که کاملا مقابل هم هستند، تقسیمبندی کرد. به عبارتی دیگر، گریه تجسم عینی تاثرات درونی و عاطفی و دارای اقسام گوناگونی است که بر اساس شرایط روحی بروز میکند.
گریه ترس و هراس که بیشتر در کودکان نمود دارد. گریه جلب ترحم که در واکنش به اثری طبیعی بسیار موثر و برانگیزاننده است. گریه غم و اندوه، انعکاس غم درون است و با واکنشی تخلیه میشود. گریه شوق و شادی که پس از دورهای غمین به شادیهای کاذب میرسند. و سرانجام گریه تقوا و رشد روحانی است که با ابراز عجز و پشیمانی در پیشگاه ذات احدیت به معبود نزدیک میشود.
هر پنج مورد در فرهنگ ایرانی چه در مراسم شادی و چه غم از یک مفهوم ماهوی برخوردارند.
و وصفالحال مردم کشورمان است، اما اینکه کدامشان به آن یکی میچربد محیطی است که در آن واقع شده و احساس، غلیان میکند. که از آن محیط میتوان محیطی دینی یا مراسم عزیزی ازدسترفته یا مراسمی شاد کرد.
در دل این بحث از گریه و عزاداری بنا بر «سنتهای الهی و آیینهای مذهبی» و «آداب و رسوم ملی و بومی» که ریشه در آداب و رسوم ما ایرانیان دارد، هم باید نام برد که میتوان از آن بهعنوان شاخص و نماد دینخواهی نیز یاد کرد.
با این تعاریف نمیتوان ملت ایران را ملتی غمگین نامید چون هم پایبند به اصول ملی و بومی است و هم پایبند به اصول دینی و مذهبی. آنجاکه شادی حکم کند شادی را به رخ میکشند و آنجا که ترحم و تعبد بر مقدسات باشد، میگریند.
اما اینکه، این «موسسه» ایران را جزو کشورهای غمگین یاد کرده، تلفیق نابجای این دو مقوله است هرچند کتمان نمیکنیم ایرانی چنانچه توقعات او در هر شرایطی برآورده نشود به قهری ناخودآگاه فرو میرود و از این رهگذر عبوس و سرخورده میشود و از طرفی احکام دولت نیز در حالات گوناگون وی تاثیر بسزایی دارد.
غمگین هستیم دیگه. راست میگن. 
| 
غمگینیمون بخوره تو سرمونخیلی بیرحم شدیم
پاش بیفته میخوایم همدیگرو خفه کنیم برای یه دونه صندلی مترو
| بیشتر به خاطر تبعیض و فقره. دراينكه ما مردمي غمگين ؛سرخورده ، افسرده و هميشه نگران هستيم كه شكي نيست حالا چرا اينقدر اصرار دارين كه بگين اينطوري نيست؟! متاسفم كه در فرهنگي بزرگ شدم كه مردمش فكر مي كنند با اندوه به خدا نزديكترند. بسه.جون مادرتون بسه.بله راست ميگيد مردم ايران خيلي شادن.فقط خواهشن 1 چرخي تو شهر بزنيد و بعدش قضاوت كنيد. من به عنوان یک شهروند تایید می کنم. ما غمگینیم. افسرده و سرخورده. بی انرژی و کسلتر از چیزی که واقعاً می تونیم باشیم. ما نمی تونیم با هم شادی کنیم. شادیهامون به صورت فردی و در خفا صورت می گیره. تو جمع نمی خندیم. تو جمع نمی رقصیم. تو خفا می خونیم. تو خودمون فریاد می زنیم. بی تفاوت شدیم به مسائل..اجتماعی ، هنری، ادبی، سیاسی، خانواده هامون داره از هم می پاشه. جوونامون اعتیاد رو راهکار فرار از این مشکل انتخاب کردن. باید کاری کنیم.پاشیم و پویا باشیم. به هر قیمتی. مشکل از ماست. این دفعه تقصیر اسرائیل و امریکا نیست. یادداشت نویس محترم چرااینقدرصغری کبری می کنند،/آنهاکارندارندبه اینکه شماچه عقایدی داریدواینکه اکثراگریه می کنیدآنان مولفه های دیگری رادرنظرمی گیرند/مثال:شمانویسنده محترم همین امروزیک ساعت درخیابانهای تهران قدم بزنیدوبه چهره مردم نگاه کنیدببینیدچنددرصدمردم چهره ای غیرعبوس وخندان دارندهمه چیزدستتان می آید. متاسفانه معنای غم و شادی هنوز مشخص نیست .... آیا شادی فقط خندیدن و قهقهه است ؟؟
و آیا غم تنها گریه کردن ؟؟
اتفاقا برعکس من معتقدم ما غمگینیم چون مذهبی نیستیمیعنی مذهبی هستیم اما نه اون مذهبی که علی و فاطمه و فرزندانش (ع) به آن اعتقاد داشتند!
البته آنها هم غمگین بودند اما غم علی (ع) کجا و غم من کجا!
من غم دنیا دارم و علی (ع) غم دین و آخرت
من حرص از دست دادن آنچه دارم و بدست نیاوردن آنچه دیگران دارند وعلی (ع) نیز همینطور
اما من حرف آنچه دیگران در دنیا دارند را می خورم
و علی (ع) حرص آنچه دیگران در آخرت دارند! (هر چند این تعبیر مناسبی نیست برای مردی چون امام علی (ع) که در قیامت خلیفه بر حق خدا و پیامبرش و پس از پیامبر خاتم برترین مخلوقات است!)
ما غمگینیم اما این هیچ ربطی به اسلام ندارد غمگینیم چون نسخه ای از اسلام را پذیرفته ایم که ساخته دست خودمان است
واقعا با این نوشته ها چه چیزی را میخواهید اثبات کنید؟ که ملت ایران شاد هستن؟من خانواده ای دارم که بدلیل بیکاری در شهرمان ... همه به یک سو از ایران پراکنده شده اند... دیگر مهمانیها دیگر رفت و امدها دیگر دید و بازدیدهایی وجود ندارد ... اکنون خودم نیمه بیکارم ... پدر مادرم در شهرمان تنها هستن ... خواهرم در 700 کیلومتری ما زندگی میکند و همیشه در تنهایی هستیم و واقعا هم ناراحت و غمگینیم ... خیلی وقت از لبخند بر لبانمان نیامده ... چرا با حرفها و آدرس اشتباه میخواهید اثبات کنید که ما شادیم؟ این یکی از 100 ها مثاللی بود که نشان میدهد که خود من و اعضای 6 نفره خانواده ما شاد نیستند ...
دیگر بماند از طلاق پدر مادر زنم بگویم یا از نشستن همیشگی در خانمان بدلیل نبود امکانات تفریحی در شهر ... یا از یک سوم شدن قدرت خریدمان .... یا از رب پایایی که در سال 1389 به قیمت 1400 تومن میخریدم و اکنون شده 5000 تومن ... از چه بگویم عزیزان؟