تلويزيون فارسي «B.B.C» در راه، از شبکه ايراني چه خبر؟

مسعود پيوسته در چهارمين بخش از گزارش‌هاي تحليلي خود درباره رسانه ملي، به راه‌اندازي قريب‌الوقوع تلويزيون فارسي «B.B.C» اشاره کرد و نوشت: در شصت سال گذشته، در ايران پيش و پس از انقلاب، دو حاكميت خاندان پهلوي و جمهوري اسلامي، به راديو «B.B.C» نگاه‌هاي متفاوت دوست و غريبه داشته‌اند و البته در مقاطعي، برنامه‌هاي خبري آن (در سال‌هاي پاياني حاكميت رژيم گذشته 56 ـ 57) مورد اقبال جامعه ايراني بوده و حالا پس از دوره بيست ـ بيست‌وپنج ساله ضعف و قدرت ارتباط بين تهران ـ لندن پس از انقلاب، اين بار اين بنگاه خبري جهاني قصد دارد امواج تصويري شبكه خود را به زبان فارسي به مقصد مخاطبان ايراني بفرستد...

در جمع‌بندي سخنان و نگاه مديران «B.B.C» به ايران و نحوه رويارويي مديران رسانه‌اي تهران به موضوع رسانه‌هاي داخلي و خارجي به دو سه نكته مي‌رسيم:
انگليسي‌ها به تهران آمدند و به دولتمردان قول داده‌اند كه جاي نگراني نيست. با ملاحظاتي كه خواهيم داشت، نمي‌گذاريم به منافع جمهوري اسلامي آسيبي برسد!

اين حضور انگليسي‌هاي رسانه‌‌اي در تهران و مراوده و گفت‌وگو با مديران دولتي رسانه‌اي ايران، خود به طور ضمني مي‌تواند به منزله گرفتن «شبه مجوز» فعاليت رسانه‌اي در تهران و ايران باشد، حتي اگر رئيس‌جمهور ايران و همفكرانش تنها راضي باشند چنانچه مصاحبه‌اي در بين است (مصاحبه با رئيس‌جمهور) بايد «زنده» و «كاملا زنده» پخش شود...

اگر برنامه‌هايي چون برنامه خبري «20:30» شبكه دوم سيما و «راديو گفت‌وگو» در رديف نوآوري‌هاي اخير اين رسانه بوده، با پديداري تلويزيون فارسي «B.B.C» احتمالا تا اندازه‌اي تحت‌الشعاع رفتار خبري و تحليلي اين شبكه قرار خواهند گرفت و به فراخور اهميت موضوعات مطرح شده در تلويزيون «B.B.C»، پيگير مباحث سياسي ـ اجتماعي آن شبكه خواهند بود و باز احتمالا ناگزير به تغييراتي در فرم و هرچند اندك در مضمون برنامه‌هاي خاص خبري و تحليلي خود خواهند بود، به ويژه كه به نظر مي‌رسد تلويزيون فارسي «B.B.C» حرفه‌اي‌تر از voa فارسي (تلويزيون صداي آمريكا) عمل می كند و اين حرفه ای و فنی عمل کردن البته براي رسانه‌اي كه مردم ايران آن را منتسب به دولت انگليس، دولتي که آن را حتي فريبكارتر از آمريكا مي‌دانند و در سايت‌ «بي‌.بي‌.سي» هم به آن ابراز بي‌اعتمادي مي‌كنند- يك ضرورت است...

حال اين تلويزيون (بخش فارسي تلويزيون «B.B.C») در راه است. احتمالا خيلي از راش‌هاي خبري توليدي در رسانه سيما به درد تلويزيون «B.B.C» مي‌خورد، اما اين بنگاه خبري، هيچ تعجيلي در ارايه خبرهاي متقابل ـ مثل VOA ـ با خبرهاي صداوسيما ندارد. حتي ممكن است ماه‌ها و سال‌ها بيننده ايراني «B.B.C» احساس همسويي با آهنگ جمهوري اسلامي كند. البته مي‌توان به نحوه استفاده از خلأهاي خبري صداوسيما و ديگر رسانه‌هاي دولتي جمهوري اسلامي ايران از سوي «B.B.C» عنايت كرد كه مواجهه اين بنگاه خبري با ناگفته‌هاي خبري در ايران و يا نوع نگاه به موضوعات خبري و تحليل و تفسيرهاي مربوط به آن، به «شدت» و تندي و صراحت اخبار و «ميزگردي با شما» VOA با محوريت نوري‌زاده نيست، بلكه «نرمي» منحصر به فرد خود را دارد و به قول معروف، با پنبه سر مخاطب ايراني خود را كه ممكن است او را بي‌طرف هم بينگارد، ببرد و او هم هيچ احساس درد و سوزش نكند. شايد بتوان به نوعي حضور مستمر «مسعود بهنود» را در تلويزيون فارسي «B.B.C» حدس زد كه تلاش دارد با اطلاعات و دانسته‌هاي تاريخي‌ و بروزش، با توجه به فاصله حدود هشت هزار كيلومتري او از تهران در رصد وقايع و رخدادهاي اجتماعي سياسي كشور، كاري كند كه مخاطب تحليل‌هايش، او را نه با اين فاصله فيزيكي ايران ـ بريتانيا بلكه در خيابان‌هاي تهران احساس ‌كند...

اين‌كه «غريبه‌»ها مي‌توانند براي پوشش خبري شبكه تلويزيوني خود (حالا با نام جهاني) از تهران درخواست همكاري كنند اما مثلا فرستنده تلويزيونی ماهواره‌اي «صبا»ي كروبي حتي اگر از خارج از خاك كشور فعال باشد، منع قانوني دارد همين طور شبکه «حزب‌الله» مربوط به اين گروه و «هما» که فرزند يکي از شخصيت‌هاي روحاني دست‌اندرکار آن بود و پس از چند ماهي براي اخراج آن حتي قانون جديد وضع شد. حتي اگر ايسنا فيلمي از مرحوم مؤذن‌زاده اردبيلي را در سايتش گذاشته باشد، صداوسيماي منحصر، همين «چند دقيقه فيلم» را هم برنتابد و شاكي و گله‌مند شود و احساس نگراني از برآمدن يك «شبكه خصوصي» كند! چراكه به قول آقاي ضرغامي، رئيس رسانه صداوسيما، راه‌اندازي شبكه‌هاي خصوصي در ايران «با هر قواره‌اي»، يك توهم است...

متن کامل را در ستون «گزارش» بخوانيد.