برای محمد جواد ظریف

نوشتن برای محمد جواد ظریف وزیر خارجه جمهوری اسلامی ایران برای صاحب این قلم وظیفه ای سهل و ممتنع است.سهل از آن بابت که چند سالی از نزدیک شاگردی ایشان را در دانشکده روابط بین الملل وزارت خارجه کرده ام و از محضر وی بهره ها برده ام و ممتنع از آن بابت که وی، شگرد و کارش آنقدر پیچیدگی و ظرافت دارد که پرداختن به هر جنبه ای از شخصیت وی نویسنده را از پرداختن به ابعاد دیگر، اما حیاتی آن باز می دارد. 

موقعیت کنونی محمد جواد ظریف در جامعه ایرانی و در بین دلتمردانش،بیش از هر عامل دیگری به استقلال شخصیتی او وابسته است و این استقلال شخصیتی شاید کلیدی ترین ویژگی یک وزیر خارجه در جمهوری اسلامی ایران باشد.در واقع محمد جواد ظریف ما بین یک استقلال و وابستگی شخصیت سیاسی خود را سامان داده است.وی به لحاظ کار حرفه ای دیپلماتیک، استقلال عملی مثال زدنی دارد و خود را به دور از جناح بندی ها و خط کشی های مرسوم سیاسی تعریف کرده است و در عین حال یک وابستگی تام و تمام دارد؛وابستگی تام و تمام به منافع ملی ایرانیان و جمهوری اسلامی ایران. هر دیپلمات برجسته ای دائما باید ما بین این استقلال و وابستگی طی مسیر کند. اندک انحرافی از این استقلال و وابستگی است که شان یک دیپلمات را فرو می کاهد،منافع ملی ایرانیان را ضایع می کند و وزارت خارجه را از اعتبار می اندازد.

طنز ماجرا اینجاست که اغلب منتقدان ظریف جای این استقلال و وابستگی در شخصیتشان عوض شده است و اغلب آنان از آن رو که وابسته و طفیلی جناح و گروه های سیاسی هستند و بی تفاوتی تام و تمام نسبت به منافع ملی ایرانیان دارند، ظریف را با عبارات درشت خویش می نوازند!

ظریف نه شخصیتی جناحی است که از منافع ملی ایرانیان تفسیری جناحی ارائه دهد و نه دیپلمات تازه کاری است که صدراتش و وزراتش برای وی یک دوره طولانی کاروزی و کارآموزی محسوب شود.او در طول سی سال کار دیپلماتیک در رده های مختلف آموخته است که فریاد بلند ایرانیان به عنوان یک هویت واحد و یک ماهیت پر قوام باشد.

 او  به دانشجویانش آموخته است که در مقام یک کارگزار سیاست خارجی،در خدمت سیاست های کلی نظام باشند و حتی اگر تصمیمی را غلط می دانند؛همان تصمیم غلط را به درستی انجام دهند تا زیان کمتری به منافع ملی ایرانیان وارد بیاید  و در مقام کنشگر هم به آنان آموخته است که به دور از ترس و نگرانی حقیقت و واقعیت را تحلیل کنند و برای خوشایند و یا بدآیند مقامات سخن نگویند. 

وزیر خارجه کنونی ایران در طول دوره شش ساله خانه نشینی اش، نه وارد حاشیه و جوسازی شد و نه به کنج عافیت خزید. به دانشکده روابط بین الملل آمد و به تربیت دانشجویانی پرداخت که بنا است کارگزاران سیاست خارجی این کشور باشند.شور و حرارت وی در بیان حقانیت ایران در برخی پرونده های حقوقی و یا مذاکرات سیاسی که به نوعی وی مسئول و یا بخشی از آن بوده است، پس از گذشت سالها،آنچنان برقرار و سر زنده است که گویا در کلاس درس نیز همچنان از منافع ملی ایرانیان دفاع می کند. 

اینک ظریف بر مسند وزارت خارجه جمهوری اسلامی ایران تکیه زده است تا پس از سالها این پست حساس در اختیار کسی قرار گیرد که سی سال فکر و ذکر و عملش سیاست خارجی ایران بوده است.کسی که تحصیلاتش در حوزه روابط و حقوق بین الملل است. سالها مشاغل مختلف دیپلماتیک را تجربه کرده و در بسیاری از مذاکرات مهم بین المللی در پس از انقلاب اسلامی حضور داشته است.

آنچه که ظریف در این سالها انجام داده است،اگر چه با زبانی دیپلماتیک و خوش آهنگ و با نرمش های قهرمانانه بیان و انجام شده است، اما در اصل همان آرمانی است که امام راحل و عظیم و الشان همه را به پیگیری آن فرخوانده است. 

در هفته های گذشته که عده ای ظریف را به خاطر مواضع اش درباره هولوکاست تخریب کردند فراموش کردند که این محمد جواد ظریف بود که حرف حق جمهوری اسلامی را در مواجهه با دانشجویان افراطی دانشگاه کلمبیا را به زیبایی در باره هولوکاست بیان کرد. افرادی که در تریبون های داخلی موضعی می گیرند و مقاله ای می نویسند فراموش کرده اند که ظریف در مواجهه مستقیم همان حرف ها را با ذکاوتی مثال زدنی بیان می کند.

مقاله نویسانی که صدای شان تا یک خانه پایین تر از محل کارشان هم نمی رود،خود را به تغافل می زنند که نیک می دانند صدای ظریف است که به عنوان فریاد حق خواهانه ملت ایران در محافل بین المللی مطرح می گردد.

قلم به دستانی که به فرموده درباره ظریف مطالبی خلاف اخلاق و منطق می نویسند،قطعا یا تحصیل منافع ملی ایرانیان توسط ظریف برای شان گران تمام شده است و می ترسند جهد و تلاش بی وقفه وی در تحصیل منافع ملی ایرانیان، کوتاهی و کاهلی گذشته آنان را در این حوزه بر ملا سازد و یا آنانی هستند که در دوره اخیر به واسطه سالوس بازی هایی که کرده اند در وزارت خارجه به منافعی دست پیدا کرده اند که اینک حضور ظریف منافع آنان را به مخاطره انداخته است.

امروز روز مباهله است. در یک سوظریف قرار دارد با سوابق و عملکرد و کارنامه اش و از یک سو تخریب کنندگان وی قرار دارند. امروز روز مباهله است.

نقل است زمانی که در صدر اسلام مسیحیان نجران با استدلال و منطق به سمت اسلام نیامدند،پیامبر اسلام به آنان پیشنهاد مباهله داد.

خداوند پیش از نازل کردن آیه مباهله، در آیاتی چند به چگونگی تولد عیسی علیه السلام می پردازد و مسیحیان را با منطق عقل و استدلال روبرو می کند و از آنان می خواهد که عاقلانه به موضوع بنگرند.بنابراین پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم، در ابتدا سعی کرد با دلایل روشن و قاطع آنان را آگاه کند، اما چون استدلال موجب تنبّه آنان نشد و با لجاجت و ستیز آنان مواجه گشت، به امر الهی به مباهله پرداخت.

خداوند در آیه 61 سوره آل عمران می فرماید: «هرگاه بعد از دانشی که به تو رسیده، کسانی با تو به محاجّه و ستیز برخیزند، به آنها بگو بیایید فرزندانمان و فرزندانتان و زنانمان و زنانتان، و ما خویشان نزدیک و شما خویشان نزدیک خود را فرا خوانیم؛ سپس مباهله کنیم و لعنت خدا را بر دروغ گویان قرار دهیم».

در روایات اسلامی آمده است که چون موضوع مباهله مطرح شد، نمایندگان مسیحی نجران از پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم مهلت خواستند تا در این کار بیندیشند و با بزرگان خود به شور بپردازند.نتیجه مشاوره آنان که از ملاحظه ای روان شناسانه سرچشمه می گرفت این بود که به افراد خود دستور دادند اگر مشاهده کردید محمد صلی الله علیه و آله و سلم با سر و صدا و جمعیت و جار و جنجال به مباهله آمد با او مباهله کنید و نترسید؛ زیرا در آن صورت حقیقتی در کار او نیست که متوسل به جاروجنجال شده است و اگر با نفرات بسیار محدودی از نزدیکان و فرزندان خردسالش به میعادگاه آمد، بدانید که او پیامبر خداست و از مباهله با او بپرهیزید که خطرناک است و در نهایت تسلیم شدند.

امروز هم ظریف نه رسانه دارد و نه بوق های تبلیغاتی؛ او خودش است و سابقه و عملکردش ؛ اما منتقدانش همه چیز دارند! 

امروز هم همان روز است. بیایید بین ظریف و مخالفان مباهله برگزار کنیم و لعنت خدا را برای دروغ گویان بخواهیم. پس لعنت خدا بر دروغگویان باد.
 
*سردبیر سایت خبری - تحلیلی تابناک