ورزش همچنان در حاشيه مي‏غلتد

در سه سال اخير، ورزش کشور شاهد موفقیت‏هايي در حوزه مدال‏آوري بود که در نوع خود، بي‏سابقه تلقي مي‏شود، اما اين دستاوردها آنچنان با حواشي و رخدادهاي هضم ناشدني همراه شد که کاملاً در سايه قرار گرفت و آنچه هم اکنون ديده مي‏شود، حواشي بي‏سابقه و دامنه‏داري است که پايان آن به آغاز جنجالي ديگر پيوند مي‏يابد؛ جنجال‏هايي که بسياري از آنها نيز همچون دستاوردهاي اين حوزه براي نخستين بار در تاريخ انقلاب اسلامي ايران رقم خورده و موجبات اندوه جامعه ورزش را فراهم آورده است.

به گزارش خبرنگار ورزشي «تابناک»، در آغاز فعاليت مديريت سازمان تربيت ‏بدني، اين بحث مطرح بود که بايد به رئيس و مجموعه جديد مديريتي و اجرايي وي فرصت داد تا عنان کار را به دست گيرند و در اصطلاح سوار بر گرده مديريت شوند و انتظار مي‏رفت پختگي در تصميم‏گيري و اجرا را پس از گذشت سه سال در بخش‏هاي زيرمجموعه شاهد باشيم، اما اين رويدادها نشان داد اين انتظارات هم‌وزن ظرفيت‏هاي موجود نبوده است.

در اين زمينه و پس از پايان دوره محروميت فدراسيون وزنه‏برداري، به دليل دوپينگ اوزان‏ گوناگون، مدت زمان چنداني به بازي‏هاي المپيک باقي نمانده بود که شايعه خداحافظي حسین رضازاده، مبدل به خبري شد که همه رسانه‏هاي گروهي را در شوک فرو برد، اما مديريت نه چندان مطلوب پيرامون اين موضوع، باعث شد که شايعات فراواني بناحق درباره وي مطرح شود و چهره اين قهرمان تا اندازه‏اي به واسطه اين شايعه‏افکني‏ها آسيب ببيند.

اين نخستين موضوع جدي بود که انتظار مي‏رفت در آستانه المپيک پکن به خوبي مديريت شود، اما اين حادثه محقق نشد و ضعف در حفظ اسطوره‏ها تا زمان وداعشان را آشکارتر ساخت.
پس از آن نيز رويدادهاي رخ داده در صحنه المپيک و به دست آوردن ضعيف‏ترين رتبه با بزرگترين کاروان ورزش ايران در تاريخ ورزش کشورمان، بار ديگر يادآور شد که اين ظرف مديريتي تا چه ميزان پاسخگوي جامعه ورزش کشور است؛ مسأله‏اي که رسانه‏‏هاي گروهي همه درباره آن بحث و تبادل نظر کردند و سرانجام بر اين مسأله که اين حوزه نيازمند تغييراتي حساب ‏شده در لايه‏هاي مديريتي است، به اجماع رسيدند.

اما اين آخرين شکست ورزش ايران نبود و چندين اشتباه غیرقابل گذشت ديگر نيز روي داد که از جمله آنها مي‏توان به مراودات نمايندگان ورزشي ايران با نمايندگان ورزشکاران رژيم اشغالگر قدس اشاره کرد که شايد هزينه‏هاي به مراتب بزرگتر از هزينه شکست در المپيک را به همراه داشت.

آويختن نشان به گردن نماينده اسرائيل از سوي دبيرکل کميته ملي پارالمپيک، قضاوت داور ايراني براي نماينده اسرائيل، دو کار غيرمنتظره‏اي بود که براي نخستين بار در تاريخ انقلاب اسلامي به ثبت رسيد و در حالي که اين دو شوک به فراموشي سپرده نشده بود، ماجراي ديدار فوتبالي دوستانه دختران و پسران در يکي از باشگاه‏ها پيش کشيده شد که فضاي غيرمترقبه را رقم زد.

نکته جالب آن که اين مسائل تا زمان طرح از سوي رسانه‏ها مسکوت مانده بود و بدين جهت، شيريني افشاگري اين واقعيات براي انجام درست و دقيق يکي از تکاليف رکن چهارم دمکراسي براي رسانه‏ها و تلخي سکوت براي مسئولان امر باقي ماند که حالتي ناخوشايند را پديد آورد و چنين تصويري را ايجاد کرد که برخي جريانات درصدد آن بوده‏اند تا به هيچ وجه اين مسائل سر باز نکند و در لفافه بماند که البته اميد است اين تصوير نادرستي بوده باشد.

به هر روي، رسانه‏ها در سه سال گذشته، روزهاي محدودي را در حوزه ورزش بدون تيترهاي جنجالي به خاطر رخدادهاي فراوان پشت سر گذاشته‏اند و خطاهاي متعدد، به اصطلاح همواره خوراک خبري رسانه‏هاي تخصصي و غيرتخصصي را فراهم ساخته است.

حال در اين ميان، چنين پرسشي مطرح است که چگونه حوزه‏اي ‏مي‏تواند اينچنين غرق در حواشي باشد؟ آيا در صورتي که رسانه‏ها، سوژه‏هايي همچون جنجال نود را در اختيار نداشتند و وضعيت بيروني و نماي ورزش مطلوب جلوه مي‏کرد، سراغ پي و زيربناي ورزش همچون طرح‏هاي اول تا پنجم توسعه، کميت و کيفيت مباحث حوزه عمراني، بودجه‏‏ريزي‏ها، برخي تغيير و تحولات و موارد متعدد ديگر را که مطمئناً داراي حساسيت بيشتري است، نمي‏گرفتند؟

 

مطمئنا مسائل اساسي و بنياني با طرح اين حواشي، از نظرها دور مانده و قطعاً ضرورت آن احساس مي‏شود که رسانه‏ها با توجه کمتر به حواشي معمول، سراغ آنها را بگيرند و افق بلندمدت ورزش را بررسي و آن را از نگاه کارشناسان و مسئولان امر بيان کنند.