نگاه شما: اینجا کجاست؟

کمترین میزان شاخص توسعه در کشور،بالاترین آمار بیکاری،دارای بیشترین آمار جمعیتی جوان در کشور ،بالاترین آمار اعتیاد، ایدز و هپاتیت به نسبت جمعیت در کشور و ده ها آمار دیگر از برترین ها و بدترین ها .

این جهنم دره به نظر شما کجاست، این همه محرومیت در کدام سرزمین لانه کرده است (محرومیت مودبانه مصیبت است)، اگر آنجا را ندیده باشی و بخواهی از تخیلت بهره بگیری مردمانی به ذهنت خواهد آمد که در سرزمینی بی آب وعلف بدور از جوامع انسانی زنده اند (نه زندگی می کنند) واز فرهنگ وتمدن وتاریخ کهن بویی نبرده اند ،مردمانی با ضریب هوشی پائین ،مردمانی ناشجاع ، ناغیور ، نا سلحشور و هر نا و نداشته دیگر . بی گمان اینجای مورد بحث ما مکانی است در حد آنطرف آخر دنیا. این کویر توسعه کجاست ؟

زیاد دور نروید آن جا همینجاست ، همین استان های خودمان ،زاگرس نشینان را میگویم. مایی که در یکی از خوش و آب و هواترین اقلیم های جهان نفس میکشیم ، قدیمی ترین و افتخار آورترین تمدن ها را به وجود آورده ایم ،باهوش هستیم و البته شجاعت وغیرتمان زبانزد . پس چه شده است که این همه عقب افتاده ایم و اینچنین شکاف عظیمی میان سرمایه ها معنوی و واقعیت فعلیمان افتاده است، یا اگر بخواهیم از زاویه دیگر نگاه کنیم آیا اساسا ما این مفاهیم منفی را که دچارش شده ایم را میدانیم ،آیا نتایج و اثرات معیاری مانند کمترین میزان شاخص توسعه را توانسته ایم از ضمیر ناخودآگاهمان به خودآگاهمان انتقال بدهیم .

شاید بهتر باشد برای ترسیم بهتر این تصویر از همین معیار شروع کنیم شاخص توسعه را میگویم که کمترین میزان آن در کشور به مناطق زاگرس نشین مربوط است ،کمترین عارضه این کمترین بودن از بین رفتن هویت فرهنگی مردم این مناطق و فرار از هویت منطقه عقب افتاده شان میباشد.امری که ما با گوشت استخوان لمسش کرده ایم ، مثلا یک جوان یاسوجی ، خرم ابادی ،شهرکردی ،ایلامی و دیگر شهرهای این مناطق در محیط های غریبه به سختی میتوانند از اکنون شهرشان دفاع کنند وهر چه دارند از قدیم است(که البته به دلیل عدم رسیدگی انها هم در معرض تخریب وفراموشیند).این میشود که کم کم چیزی برای افتخار در بومشان نمی بینند و این میشود آغاز شکست تدریجی شیشه هویت قدیمی زاگرس، وهر کس که هویتش را خدشه دار شده ببیند کمترین انگیزه ای برای حرکت در جهت رشد جامعه اش خواهد داشت و هر روز بدتر از دیروز میشود.