ناگفته‌هايي از جنگ از زبان آيت‌الله جمي

نزديك‌هاي غروب، به عادت هر روزه، براي نماز مغرب و عشا به مسجد رفتيم. بايد بگويم كه از آغاز درگيري‌ها، تقريبا نماز جمعه و جماعت تعطيل است و فقط احيانا شب‌ها مسجد مي‌روم كه افرادي محدود مي‌آيند، در حالي كه شبستان مسجد پيش از جنگ گنجايش جمعيت را نمي‌داد، اكنون تقريبا دو صف در حياط كه به بيست نفر نمي‌رسد و چون خيلي تشنه بوديم، قبل از رفتن به مسجد براي به دست آوردن آب به ستاد فرماندهي رفتيم. معلوم شد كمي آب خنك دارند. هر كدام ليواني سر كشيديم و به مسجد رفتيم. در تمام آن ساعات،‌ غرش توپ و شليك خمپاره‌ها، شهر را آرام نمي‌گذارد و در طول روز، خرابي‌ها و خساراتي به شهر وارد آمده است.

3ـ روز 26 مهر 1359 است؛ حدود ده روز است كه برايم ميسر نشده است دوش مختصري بگيرم و لباس‌هايم را عوض كنم. بوي عرق سراپايم را گرفته و خودم به شدت از اين موضوع ناراحتم. لباس‌هايم را برداشته شايد جايي آب لوله‌اي پيدا كنم و اقلا شست‌وشويي و تعويض لباسي، در بيمارستان، آقاي دهدشتي را ديدم. وضعم را گفتم. ايشان فرمودند: حمام نوربخش در خيابان يك احمدآباد تا اندازه‌اي رفع نياز مي‌كند. به آنجا رفتم معلوم شد آبي دارد، محبت كردند نمره‌اي به من دادند، شست‌وشويي كرده و لباسم را عوض كردم. سپس به راديو رفتم و درخصوص صدام خائن و جنگ صحبت كردم.

4ـ روز 13 آبان 1359 است؛ به همراه برادرم رسول به راديو رفتم. آنجا اندكي نشسته و يك فنجان چاي خوردم سپس به استوديو راديو رفته و پيامي در رابطه با 13 آبان دادم. ساعت نزديك دوازده بود كه از راديو آمديم ستاد هماهنگي فرمانداري. عبدالرسول پايين ايستاد و من رفتم بالا تا سري بزنم. ديدم آقاي دكتر شيباني نشسته و مشغول صحبت با تلفن است. پيش او نشستم. شايد دقيقه‌اي طول نكشيد كه صداي انفجاري وحشت‌زا تمام شيشه‌هاي در و پنجره فرمانداري را خرد كرد. بي‌اختيار از اتاق بيرون پريدم. در خيابان فرياد آقاي حجازي از شهروندان آباداني بلند بود. به سرعت پايين آمدم. خيابان وضع وحشت‌انگيزي داشت. سطح خيابان مملو از شيشه‌هاي خردشده بود. آقاي صابري، يكي از اعضاي فعال جهاد سازندگي را ديدم كه تركش بمب خورده و پشت فرمان ماشين در حال اغماست. آمدم جنب اتومبيل برادرم رسول، ديدم رسول افتاده است، غرق در خون و دل و روده‌هايش بيرون ريخته است. مثل اين‌كه يك دستش قطع شده و در دم جان داده است. نگاهي به برادر شهيدم كردم و استرجاعي بر زبان جاري كردم؛ نوش جانش باد نعمت شهادت. چند دقيقه‌اي جسد بي‌جان و غرقه در خون برادرم در سطح خيابان افتاده بود تا ماشيني آمد و او را به سردخانه انتقال داد. حقيقتي كه غيرقابل انكار است، اين‌كه مرگ برادرم رسول، آن هم به اين وضع، فوق‌العاده تأثرزاست. او را با خمسه‌خمسه زده بودند. از وضع برادرم رقت‌انگيزتر، آن پيرزن و پيرمرد و اطفالي هستند كه در خانه‌هايشان خوابيده و در حال خواب، خانه‌هايشان بر اثر اصابت راكت‌هاي صدام كافر بر سرشان خراب مي‌شود و اين مرام صدام خبيث است.

برادرم رسول را خيلي دوست داشتم. بسيار رفيق و صميمي بوديم. هميشه سعي مي‌كرد كوچكترين حركتي را كه مايه رنجش خاطرم مي‌شود، انجام ندهد. او شيفته امام بود. فراقش خيلي سخت و دشوار است من كه جز خير و سعادت و كمال او چيز ديگري برايش نمي‌خواهم، چرا از مرگش ناراحت باشم، بلكه بايد خوشحال و مسرور باشم انشاءالله كه اين شهادت مبارك او باد.