به اميد جشن ايراني در المپيك لندن

همه ورزشكاراني كه به المپيك مي‌آيند، بهترين‌هاي دنيا هستند و فاصله بسيار كمي با رقبا دارند. هيچ ورزشكاري نمي‌تواند بگويد كه خيلي بهتر از ورزشكار ديگر است. ممكن است فاصله قوي‌ترين با ضعيف‌ترين ورزشكار 10 درصد باشد. اگر در المپيك به ورزشكار بگويند كه قرعه‌ات را به سليقه‌ خودت انتخاب كن، واقعا كار سختي در پيش خواد داشت. به همين دليل ورزشكار المپيكي بايد براي المپيك زندگي كند نه اين كه به زندگي‌اش برسد و بگويد براي المپيك هم تمرين مي‌كنم. ورزشكار المپيكي بايد المپيكي فكر كند، المپيكي زندگي كند، المپيكي بخوابد و بيدار شود. من وقتي مي‌خواستم به المپيك بروم، حتي تلفن همراهم‌ را خاموش مي‌كردم. از اردوهاي تيم ملي خارج نمي‌شدم و با اين كه از محل تمرين تا منزل ما پنج دقيقه بيشتر راه نبود به خانه هم نمي‌رفتم. فكر مي‌كردم شايد در همين پنج دقيقه به خاطر ترافيك تمركزم را از دست بدهم يا در خانه اتفاقي بيفتد كه آرامشم را بر هم بزند. قطعا كساني كه در فاصله باقي مانده تمركز بيشتري دارند، موفق‌تر مي‌شوند

 ورزشكار المپيكي نياز دارد تا با يك روان‌شناس صحبت كند. ما نبايد اين كار را بگذاريم براي يك ماه مانده به شروع بازي‌هاي المپيك. عده‌اي از ورزشكاران احساس مي‌كنند كه اگر با روان‌شناس صحبت كنند دوستانشان آن‌ها را به تمسخر مي‌گيرند اما گاهي يك روان‌شناس با گفتن يك جمله مي‌تواند به يك ورزشكار كمك كند. بعضي از ورزشكاران ما ترجيح مي‌دهند 20 روز مانده تا شروع بازي‌ها با روان‌شناس صحبت كنند اما اين تفكر غلطي است چرا كه روان‌شناس بايد روي ورزشكار شناخت پيدا كند تا به او كمك كند. برطرف كردن دغدغه‌هاي مالي ورزشكار هم مي‌تواند به افزايش كيفيت عملكرد او كمك كند. ورزشكاري كه يك‌سال براي المپيك زحمت مي‌كشد به فكر پول و پاداش نيست اما فكر مي‌كنم اگر پاداش مدال آوران در بازي‌هاي لندن را اعلام كنند، ورزشكاران با انگيزه بيشتري تمرين مي‌كنند. برگزاري مراسم‌هاي فرهنگي براي المپيكي‌ها مي‌تواند يكي راهكار ديگر براي ارتقاي روحيه آنها باشد. قبلا مراسم‌هاي فرهنگي برگزار مي‌شد و همه ورزشكاران المپيكي و حتي خانواده‌هاي آنها دور هم جمع مي‌شدند. 

در حال هم حاضر كميته‌ ملي المپيك گاهي براي المپيكي‌ها مراسم‌هاي مناسبتي برگزار مي‌كند اما رشته‌هاي المپيكي شركت نمي‌كنند. من توصيه مي‌كنم كه فدراسيون‌ها از اين مراسم استقبال كنند و با دور هم جمع كردن ورزشكاران المپيكي به آن‌ها روحيه دهند. آرزوي من اين است كه كاروان ورزشي ايران در بازي‌هاي المپيك لندن، هر شب دو يا سه مدال كسب كند چون فضاي كاروان ايران در المپيك پكن خيلي نااميد كننده بود. 

هر شب ساختمان ايران سوت و كور بود و هيچ كسي حوصله نداشت از اتاقش بيرون بيايد. وقتي ورزشكاران مدال مي‌گيرند در روحيه تمام ورزشكاران ديگر تاثير مي‌گذارد. اميدوارم ورزشكاراني كه در روزهاي اول مسابقه دارند، بتوانند نتايج خوبي بگيرند تا روحيه كاروان خوب باشد و هر شب بساط جشن و شادي در كاروان ورزشي ايران برقرار باشد.