آذر ماه و تنها مدیری که هزینه کار خود را پرداخت

سرویس سیاسی ـ دو سال است که رئیس‌جمهوری، آذر ماه به مازندران می‌رود تا جدای از کارهای اجرایی، در مراسم بزرگداشت علی کردان شرکت کند.

باید گفت درباره هر ویژگی رفتاری و عقیدتی محمود احمدی‌نژاد اختلاف باشد، ولی تقریبا همه این را می‌پذیرند که او وقتی با کسی عهد ببندد و او را به همکاری بخواهد، سخت است از او دست بکشد و چندان به مخالفت‌ها اهمیتی نمی‌دهد؛ حتی برعکس ممکن است سرسخت‌تر هم شود.

احمدی‌نژاد پس از این که مصطفی پورمحمدی را از وزارت کشور کنار گذاشت، علی کردان را به وزارت کشور فرستاد تا وی ـ که زندگی سیاسی دور از دید مردم را تجربه می‌کرد و سال‌ها در مدیریت‌های گوناگون حضور موثر داشت ـ به ناگاه در مرکز توجه افکار عمومی قرار گیرد؛ آن چه در شش ماه سرپرستی و وزارت، انتظار کردان را می‌کشید، بسیار پر سر و صداتر از نزدیک به پنجاه سال زندگی وی پیش از آن بود.

کردان در اردیبهشت سال 87 جای پورمحمدی را گرفت و در 24 آبان همان سال، در سخت‌ترین و تلخ‌ترین روزهای زندگی سیاسی خود، از سوی مجلس هشتم از صندلی وزارت به زیر کشیده شد؛ ماجراهای مدرک وی و حواشی آن به موضوعی پر حاشیه تبدیل و همان گونه که خودش هم در نشست استیضاحش گفت، خبرش عالم‌گیر شد و البته اکنون که او از میان ما رفته، می‌توان گفت که می‌شد با او بهتر از این رفتار کرد.

هرچند وزارت کردان، عموما یکی از آسیب‌ها و آسیب‌شناسی‌های دولت نهم شناخته می‌شود، می‌توانست فرصتی برای شفافیت بیشتر وضعیت تحصیلی و مدارک اصحاب قدرت و ثروت در ایران مدرک‌گرا نیز باشد.

در گیرودار دعواها بر سر مدرک کردان، محمود احمدی‌نژاد در ششم شهریور 87 طی دستوری به وزارت علوم و تحقیقات٬ این وزارت‌خانه را مسئول بررسی مدارک تحصیلی مدیران و رؤسای بخش‌های گوناگون قوه مجریه قرار داد، ولی این دستور احمدی نژاد با وجود گذشت سال‌ها از تاریخ ابلاغ آن، نتیجه اعلام شده روشنی نداشته و شاید بتوان گفت، علی کردان، تنها مدیری بود که هزینه‌ای بسیار در این زمینه پرداخت؛ هزینه‌ای که زحمات دوران مدیریت او را از برابر دیدگان عموم مردم زدود.

هنوز ابهامات پیرامون مدارک تحصیلی برخی مدیران و سیاست‌ورزان پا برجاست و هر روز هم بیشتر می‌شود؛ چه این مدیران دولتی باشند و چه دیگرانی که خود از استیضاح‌کنندگان کردان بودند. همه باور کرده‌ایم که برخی صندلی‌های دانشگاه و مدارک تحصیلی برخی افراد رانتی هستند که هنوز هم گاه به ناحق به عده‌ای می‌رسد و برخی که زمانی پرچم‌‌دار ریختن آبروی کردان بودند، چنان درباره مدارک دوستان و نزدیکان خود سکوت کرده‌اند که گویی چنین موضوعی اساسا نبوده است.

علی کردان در آبان سال 87 صندلی وزارت را ترک کرد و یک سال بعد خیلی زودتر از آن چه به نظر می رسید، از این دنیا هم رفت. کردان تنها رفت و به دلیل این اشتباه٬ هر چند اشتباهی بسیار بزرگ٬ همه خدماتش نادیده گرفته شد و هزینه اشتباهش را هم پرداخت، در حالی که برخی با ارتکاب همان خطا از مدعیانند و ...! راستی چرا در جامعه و سیاست ایران، بازی این گونه تعریف شده است؟!