حاتمی کیا: هنوز هیچ چیز از جنگ نگفتیم

ابراهیم حاتمی کیا شب گذشته در برنامه "پارک ملت"شبکه یک سیما با بیان این مطلب که اگر جنگ نبود شاید هرگز فیلمساز نمی‌شدم، اظهار داشت: سینما برای من یک جور رسالت و وظیفه بود تا باری از دوش آنهایی که می جنگند بردارم.

به گزارش «نسیم» به نقل از پایگاه خبری تحلیلی سینمای ایران، ابراهیم حاتمی‌کیا، کارگردان سینمای دفاع مقدس شب گذشته در برنامه "پارک ملت" شبکه اول سیما مطالبی در مورد سینما و سینمای جنگ ابراز داشت. چکیده این صحبت‌ها به شرح زیر است:

ابراهیم حاتمی‌کیا در مورد نحوه ورود خود به عرصه سینما اظهار داشت: فکر می کردم کارم به فیلمبرداری ختم شود، اما مستند سازی قانع ام نکرد و رو به ساخت فیلم داستانی آوردم. رفته بودم که بجنگم، نمی‌دانم چگونه سر از فیلمسازی سردرآوردم. اگر جنگ نبود شاید هرگز فیلمساز نمی شدم. سینما برای من یک جور رسالت و وظیفه بود تا باری از دوش آنهایی که می جنگند بردارم. نسل من باید حرف هایی از جنگ می زد که نشد.

این کارگردان سینما با بیان اینکه مفاهیمی چون «هنر برای هنر» و «سینما برای سینما» مرا به مشقت نمی اندازد. اظهار داشت: چیزی به نام سفارش از بیرون را نمی فهمم، موضوع باید در من ته نشین شود تا فیلمش را بسازم.

وی با گلایه از وضعیت اکران آثارش در سال‌های اخیر اظهار داشت: از بعد از «کرخه تا راین» هر فیلمی ساخته ام با این هراس بوده که آیا اکران می شود یا نه؟ مجبورم بعد از هر فیلمی که می سازم، کلی توضیح دهم که منظورم چه بوده است. هر تجربه ای می کنیم جلوی مان را می گیرند، مانع مان می شوند، چون چیز قطعی می خواهند، مگر این موشک ها و تجهیزاتی که هر روز ساخته می شود و با افتخار خبرش را می دهند، قبل اش کلی تست و مقدمات نداشته است؟

برای ساخت و نمایش تک تک 17 فیلمی که تاکنون ساخته ام، جنگیده ام. مسولان فکر می کنند باید مستقیم حرف بزنم، من دنیا و قواعدش را پیچیده می بینم و فکر می کنم باید جای مسیر مستقیم، روی منحنی حرکت کرد. در حوزه تبلیغات می فهمم چه می گویم، به همین خاطر نگاه من با کسی که هنوز فکر می کند باید مستقیم حمله کرد، فرق دارد، من دیالوگی با او ندارم.

وی در مورد ساخت فیلم سینماییی دعوت با بیان اینکه «دعوت» را بسیار دوست دارم، افزود: آن دنیا می توانم سرم را بابت ساختش بالا نگه دارم.

این کارگردان افزود: سینمای فرمایشی نمونه اش می شود سریال «نابرده رنج» که واقعا متاسفم، یک عقب نشینی عجیب و غریب در حوزه سینمای جنگ، وقتی هیچ حرفی برای گفتن نداریم.

وی با بیان اینکه سینمای جنگ الان در بدترین وضعیت خود است، یک سینمای فرتوت و کهنه، اظهار داشت: سینمای جنگ از همان روزی که گفتند، هر فیلمسازی که می خواهد فیلم جنگی بسازد باید تائید ما را بگیرد، نابود شد. وقتی من می شوم بزرگ سینمای جنگ، می فهمم که: هیچ چیز از جنگ نگفتیم، به خدا از این جنگ خیلی حرف می شود حرف زد. ترسم از روزی ست که نتوانم سرم را مقابل خانواده شهدا بالا بگیرم.

وی با تاکید بر اینکه سینمای جشنواره ای، سینمای ما را از جان انداخت. بخشی از قدرت فیلمسازی جوان ما به آن سمت کشیده شد و ما این نیروها را از دست دادیم، افزود: مولفه های سینمای جشنواره ای را می شناسم، اما سینمای من سینمای بومی ست و مردم خودمان بهتر آن را می فهمند. سی و سه سال از انقلاب گذشته اما هنوز هیچ قانون و اصول ثابتی در حوزه فیلمسازی این نظام تعریف نکرده اند.

وی خاطرنشان کرد: ببینید من از فیلم هایم چه بدست آوردم، که متهم ام می کنند، تنها هدف ام از فیلمسازی بیان درد است. رقابت میان من، کیارستمی، مهرجویی و ... معنایی ندارد، هر کداممان یک حرف داریم، مدت هاست می خواهم بگویم فیلمهایم در جشنواره داوری نشود، اما گناه فیلمبردار جوانی که کنار من کار می کند چیست؟

وی افزود:‌توانایی ساخت دو فیلم در یک سال را دارم، اما برای نوشتن فیلمنامه به دو سه سال زمان نیاز دارم. سه سال از زندگی ام را برای ساخت «گزارش یک جشن» گذاشتم، بی آنکه ریالی از کسی یا جایی بگیرم.

وی در پایان با بیان اینکه من که روزنامه نیستم که حرفم یک هفته ای عوض شود و عین خیالم نباشد، افزود: من نمی توانم تکیه کنم به موضوعی که امروز «زنده باد» است، دو سه سالی زمان می برد، شاید آن موقع این «زنده باد» به «مرده باد» تبدیل شده باشد.