ببرها به ميانكاله نميروند
اما حالا كه ببرهاي سيبري از آمدن به ميانكاله پشيمان شدند، بسياري از خود ميپرسند پس حفاظت اين زيستگاه ارزشمند به كدام سمت ميرود؟ آيا مسير براي ساخت جاده دسترسي و پالايشگاه نفت باز ميشود. اين مسئله به واكنش اعتراض آميز محمديزاده منجر ميشود.
او از همگان ميخواهد كه بحث جاده را در پالايشگاه منفي بدانند. او ميگويد: اصلا كسي لفظ جاده را براي ميانكاله استفاده نكند. آنجا قرار است يك پل دسترسي با توجه شرايط محيطي ساخته شود. البته محمديزاده از پالايشگاه سخني به ميان نميآورد.
سازمان حفاظت محيط زيست پس از صرف هزينه 200 ميليون توماني در زيستگاه ميانكاله براي احياي ببر مازندران، قصد دارد تا ببرهاي روسي كه در ماههاي آينده وارد ميشوند را در «سمسكنده» مازندران نگهدارد. چهار ببر سيبري كه قرار است امسال وارد ايران شوند به رغم برنامهريزيهاي يكساله قرار نيست به ميانكاله بروند. اين درحالي است كه دو ببر سيبري زماني كه در ارديبهشت گذشته وارد ارم شدند مسئولان سازمان حفاظتمحيطزيست اعلام كردند كه بهزودي پناهگاه حياتوحش ميانكاله براي آنها آماده ميشود و آنها راهي مازندران خواهند شد. كارشناسان سازمان حفاظت پرديسان در همين راستا 200 ميليون تومان خرج ساماندهي پناهگاه ميانكاله كردند اما محمديزاده ميگويد كه سه منطقه ديگر علاوه بر ميانكاله براي اسكان ببرهايي كه در ماههاي آتي وارد ايران خواهد شد در نظر گرفته شده است. او دشتناز، خشكداران و پناهگاه حيات وحش سمسكنده را سه محل پيشنهادي جديد اعلام ميكند. به گفته محمديزاده، تاكيد «محمدباقر صدوق» معاون محيط طبيعياش روي منطقه «سمسكنده» باعث شده تا او هم درباره نگهداري از ببرها در ميانكاله ترديد كند اما هنوز به نتيجه قطعي نرسيدهاست. اين درحالي است كه برنامهريزي سازمان تحت مديريت محمديزاده در سال گذشته به مرگ يك ببر سيبري و 11 شير باغ وحش ا رم به دليل ابتلا به بيماري مشمشه منجر شد. اعتراضهاي افكارعمومي به مجلس هم كشيده شد. مجلس هم در نهايت مديريت باغ وحش ارم، سازمان حفاظت محيط زيست و سازمان دامپزشكي كشور را در مرگ 12 گربه سان باغ وحش ارم مقصر شناخت. از سوي ديگر سازمان حفاظت هم بارها اعلام كرد كه از مسئولان باغ وحش شكايت كرده است اما در نهايت، گذر زمان مسئله را به فراموشي كشاند اما افكارعمومي و رسانههاي جمعي ميخواهند بدانند كه چرا سازمان حفاظت محيط زيست پيش از صرف هزينه 200 ميليون تومان درباره زيستگاه ميانكاله دچار شك نشده است. البته سوالها به همين جا ختم نميشود. كارشناسان سازمان حفاظت محيط زيست از جمله «هوشنگ ضيايي» بارها اعلام كرده بود كه نگهداري ببرهاي سيبري در ميانكاله بهانهاي براي حفاظت از اين زيستگاه ارزشمند است تا بهوسيله آن بتوان از ساخت و سازها در اين محدوده جلوگيري كرد اما حالا كه ببرهاي سيبري از آمدن به ميانكاله پشيمان شدند، بسياري از خود ميپرسند پس حفاظت اين زيستگاه ارزشمند به كدام سمت ميرود؟ آيا مسير براي ساخت جاده دسترسي و پالايشگاه نفت باز ميشود. اين مسئله به واكنش اعتراض آميز محمديزاده منجر ميشود. او از همگان ميخواهد كه بحث جاده را در پالايشگاه منفي بدانند. او ميگويد: اصلا كسي لفظ جاده را براي ميانكاله استفاده نكند. آنجا قرار است يك پل دسترسي با توجه شرايط محيطي ساخته شود. البته محمديزاده از پالايشگاه سخني به ميان نميآورد. اما موانع ساخت زيستگاه ببرها را درآنجا زياد ميداند. يكي از موانع گاوداران منطقه و سكونتگاههاي انساني هستند كه باعث شده تا سازمان ببرها را به سمسكنده ببرد. البته اين توضيحات به جواب قانع كنندهاي براي افكارعمومي وخبرنگاران درباره چرايي انتخاب ميانكاله با توجه به اين موانع در سال گذشته منجر نشد.
محيطزيست در ابهام
همچنين«محمد جواد محمديزاده » رئيس سازمان حفاظت محيط زيست كشور در نخستين گفتوگوي رسانهاي خود با خبرنگاران در سال 90 از تصميم اين سازمان براي محاسبه ارزشي زمينهاي واگذار شده به طرحهاي اقتصادي وعمراني خبر داد تا افكارعمومي يكبار ديگر با توجه به رويه تعامل محوري اين سازمان نسبت به وضعيت تخريبها و تهديدها در حوزه محيط زيست به خود بلرزند. محمديزاده ميگويد: امسال تاكيد داريم در فعاليتها و توسعههاي صورت گرفته ارزشگذاريهاي اقتصادي نيز در كنار مطالعات حقوقي و زيست محيطي انجام شود ارزشگذاري اقتصادي بدون شك در دفاتر ملي اثرات خود را برجاي دارد.
رئيس سازمان حفاظت محيط زيست در پاسخ به اظهار نگرانيها از سوي خبرنگاران تاكيد ميكند كه اين سازمان مخالف توسعه نيست اما وضعيت محيط زيست ايران بهويژه در حوزههاي مختلف به حدي وخيم بود كه مقام معظم رهبري در يك سخنراني مفصل حفاظت از محيط زيست را اصل دانستند و از مسئولان دولتي كشور خواستند كه اين مهم را سرلوحه برنامههاي خود بدانند. رهبر معظم انقلاب منابع طبیعی را از ثروتهای ملی دانستند كه مربوط به ملتها و نسلهای مختلف در طول تاریخ است، بنابراین باید درخصوص حفظ منابع طبیعی و جنگلها اهتمام جدی تری شود. محمديزاده در جمع خبرنگاران تاكيد ميكند كه با سرلوحه قرار دادن بيانات مقام معظم رهبري درباره حفاظت از محيط زيست و جهاداقتصادي به سمتي ميرويم كه توسعه به تخريب محيط زيست منجر نشود.
مرگ خلبان پيگيري شود
هفته آخر سال 89 تنها هواپيماي سازمان حفاظت محيط زيست تهران پس از دو سال به پرواز درآمد تا با مرگ خلبان براي هميشه به كار خود پايان دهد. براساس اطلاعاتي كه ميان خبرنگاران رد و بدل ميشود، خلبان قديمي سازمان حفاظت محيط زيست به دليل نقص فني در اين هواپيما حاضر به استفاده از آن نشده بود. بنابراين سازمان، هواپيما را در اختيار خلبان ديگري ميگذارد. محمديزاده براساس اطلاعاتي كه از «علي اشرفي پور» رئيس سازمان حفاظت تهران به دست آورده نقص فني در هواپيما را رد ميكند. او حتي تاكيد ميكند كه هيچ قطعه اشتباهي در هواپيما به كار نرفته است. محمديزاده مرگ خلبان را به دليل انجام مانور از سوي او دانست. با اين وجود خبرنگاران حاضر در جلسه رئيس سازمان محيط زيست، از اوخواستند چگونگي مرگ خلبان را تا كشف حقيقت دنبال كند.
بهرهبرداري از جنگلها بايد براي 10 سال متوقف شود
محمديزاده يك توقف 10 ساله در بهره برداري از جنگلها را تنها راه نجات جنگلهاي كشور ميداند. ايران 18 ميليون هكتار جنگل داشت كه در سالهاي گذشته به 14 ميليون هكتار رسيده است. اما تركيه در چند سال گذشته توانسته است كه جنگلهاي خود را به بيش از 20 ميليون هكتار برساند.
منبع:تهرانامروز
