نامه‌اي از يك شهيد به يك خارجي

سرویس دفاع مقدس ـ نوجوان چهارده ساله‌ای که سال 1357 در تظاهرات ضد رژیم پهلوي توسط نيروهاي نظامي دو بار دستگیر و مورد ضرب و شتم قرار گرفت، همان بسیجی پرشوری بود که در مهر 1360 در شکست حصر آبادان شرکت کرد و از آن پس مجنون و شیفته صفای جاری در جبهه‌ها شد.

به گزارش «تابناک»، محمدعلی احصایی دانشجویی بود که از نیریز فارس خود را به جماران رسانید و با خلوص نیتی که داشت، توفیق دیدار خصوصی با امام و دست بوسی رهبر عزیزش را یافت. آن روز اشک شوق می‌ریخت و دست مرادش را می‌بوسید و حضرت روح الله با نگاهی پدرانه برای او دعا می‌کرد.

محمدعلی دانشجوی رشته بهداشت عمومی دانشگاه علوم پزشکی که شد، باز هم دست از جبهه نکشید و تا عملیات بزرگ خیبر در جبهه ماند و سرانجام در سی‌ام اسفند 1362 در آستانه عید نوروز به بهارانه‌ترین زندگی یعنی شهادت دست یافت.

اما اینها مقدمه‌ای بود برای نامه‌ای زیبا از شهید محمد علی احصایی كه با وساطت برادرش علی با جوانی آلمانی به نام مارتین آشنا شد. مارتین از او خواست که حقایق انقلاب اسلامی را برایش بیان کند. محمدعلی در نامه‌ای که برای مارتین نوشت از درخت پربار انقلاب گفت و...

بهتر است خود نامه آن شهید عزیز را مرور کنید:

«... آری همانطور که نوشته بودید انقلاب اسلامی ایران یک ریشه نوظهور کاشت و این ریشه روز به روز می‌رود که یک درخت بزرگ و زیبا شود. درختی بزرگ و زیبا که به وسیله خون عزیزترین فرزندان این ملت آبیاری شده، من اکنون به شما می‌توانم بگویم که این درخت 5 سال بیشتر از عمرش نمی‌گذرد و هر چند همه جهان ( البته نه ملتها بلکه دولتها ) قدرتمند خواسته‌اند که این در خت را از ریشه بکنند ولی به یاری خدا نتوانسته‌اند. چون همانطور که می‌دانید این درخت ریشه‌ای در عمق وجود انسانها دارد. انسانهایی آگاه و خدادوست. انسانهایی آزاد که حاضرند همه چیزشان را فدا کنند ولی اسلام و دین خدا باقی باشد و درخت انقلاب سالم بماند. شما فکر کنید که در این صورت باز قدرتهای جهان موفق می‌شوند که به این درخت آسیب رسانند؟
...... ما خواهان صلحیم، صلحی که آزادی و استقلال ما را از بین نبرد ولی وقتی هم که بخواهند هستی ما را غارت کنند ما نیز با تمام هستی مان در راه حراست از کشور و انقلابمان تلاش می‌کنیم.

من در اینجا یک سؤال را از شما می‌کنم: آیا وقتی دزدی به خانه شما حمله ور شود و بخواهد پدر و مادر و خواهر و برادرهای شما را از بین ببرد باز دست بر روی دست می‌گذارید و تماشا می‌کنید و باز می‌گویید ما صلح می‌خواهیم؟

.... ما معتقدیم که اسلام خواه ناخواه پیروز خواهد شد و این وعده خداست که دین خود را یاری نماید. ما معتقدیم که چون این انقلاب خدایی و مردمی است پیشرفت می‌کند.»