فاو FAW J6P-460 - کشنده ای نیم بند !
به گزارش تابناک؛وقتی پای یک کشنده سنگین وسط باشد، دیگر بحث طراحی چراغ و مانیتور وسط داشبورد نیست. اینجا با ماشینی طرفیم که باید روزی هزار کیلومتر کار کند، دهها تُن بار بکشد و رانندهای را که زندگیاش روی صندلی میگذرد، سالم نگه دارد. J6P-460 روی کاغذ یک بسته نسبتاً کامل است: موتور شش سیلندر خطی حدود ۱۱ لیتری، قدرت نزدیک به ۴۶۰ اسب بخار و گشتاور حدود ۲۲۰۰ نیوتنمتر. عددهایی که برای کلاس خودش منطقیاند و نشان میدهند با یک پیشرانه ضعیف طرف نیستیم.
نسخه اتوماتیک این کشنده به گیربکس ۱۲ دنده به همراه ریتاردر مجهز شده؛ ترکیبی که قرار است فشار را از روی پای راننده بردارد و رانندگی را سادهتر کند. در کنار آن، مجموعهای از سیستمهای ایمنی مثل کنترل پایداری، ترمز ضدقفل، مدیریت کشش و امکانات کمکی راننده هم اضافه شده تا J6P-460 روی کاغذ شبیه یک کشنده مدرن به نظر برسد.
اما مشکل دقیقاً از جایی شروع میشود که تئوری وارد دنیای واقعی میشود.
اولین چیزی که رانندگان حرفهای خیلی زود متوجهش میشوند، رفتار گیربکس در شرایط بار کامل است. در حرکتهای سنگین، بهخصوص در شیبها، تعویض دندهها همیشه آنقدر نرم و بهموقع نیست که انتظار میرود. تأخیرهای کوتاه اما پیدرپی در انتخاب دنده باعث میشود موتور لحظهای از بازه گشتاور مؤثر خارج شود. شاید روی کاغذ مسئله کوچکی باشد، اما روی جاده، همین مکثهای نصفثانیهای میتواند تمرکز راننده را به هم بزند و او را مجبور کند مدام با پدال گاز بازی کند تا ماشین دوباره جان بگیرد.
این موضوع وقتی آزاردهندهتر میشود که کشنده با بار سنگین در مسیرهای کوهستانی حرکت میکند. جایی که راننده انتظار دارد گیربکس دقیقاً بفهمد چه زمانی باید معکوس بدهد، اما سیستم گاهی مردد عمل میکند. نتیجه؟ فشار ذهنی بیشتر روی راننده و احساس اینکه هنوز هم باید خودش «رانندگی کند»، نه اینکه ماشین همراهش باشد.
مصرف سوخت هم یکی دیگر از نقاط بحثبرانگیز J6P-460 است. با وجود استاندارد آلایندگی و مدیریت الکترونیکی موتور، در استفاده واقعی و نه شرایط آزمایشگاهی، مصرف سوخت بالاتر از حد متوسط کلاس خودش ثبت میشود. ترکیب وزن خودرو، ضرایب گیربکس و نحوه مدیریت توان باعث شده این کشنده در مسیرهای طولانی اقتصادیترین انتخاب نباشد. برای شرکتهای حملونقل شاید هنوز قابل قبول باشد، اما برای رانندهای که هزینه سوخت را با گوشت و پوست حس میکند، این عددها اهمیت زیادی دارند.
حالا برسیم به کابین؛ جایی که راننده ساعتها و گاهی روزها در آن زندگی میکند.
FAW تلاش کرده با اضافه کردن امکانات رفاهی مثل صندلی بادی، کولر و بخاری درجا، نمایشگر مرکزی، کروز کنترل و دوربینهای کمکی، حس مدرن بودن را منتقل کند. اما واقعیت این است که راحتی فقط به تعداد آپشنها بستگی ندارد. طراحی ارگونومی فرمان، موقعیت پدالها، فرم صندلی و میزان لرزش کابین نقش بسیار مهمتری دارند.
در رانندگیهای طولانی، لرزشها بهخصوص روی آسفالتهای ناهموار کاملاً به کابین منتقل میشود. سیستم تعلیق اگرچه برای باربری تنظیم شده، اما در جذب ضربهها آن لطافتی را ندارد که در کشندههای اروپایی میبینیم. بعد از چند ساعت رانندگی، خستگی زودتر از حد انتظار سراغ راننده میآید. فضای اطراف فرمان هم برای بعضی رانندهها کمی تنگ احساس میشود و دسترسی به برخی کلیدها چندان طبیعی نیست.
اینها جزئیات کوچکی به نظر میرسند، اما وقتی شغل تو رانندگی سنگین است، همین جزئیات کیفیت زندگی را تعیین میکنند.
از نظر پایداری و ترمزگیری، J6P-460 نمره قابل قبولی میگیرد. ترمزها اعتمادبهنفس مناسبی دارند و ریتاردر در سرازیریها کمک بزرگی است. اما باز هم وقتی وارد مسیرهای بد جاده میشویم، واکنش شاسی و تعلیق نشان میدهد این ماشین بیشتر برای جادههای استاندارد طراحی شده تا واقعیت آسفالتهای ایران.
نکته مهم دیگر، شخصیت کلی این کشنده است. J6P-460 اساساً با فلسفه «اقتصادی بودن» ساخته شده، نه با هدف رسیدن به بالاترین سطح کیفیت رانندگی. یعنی سازنده تلاش کرده تعادلی بین قیمت، توان فنی و امکانات ایجاد کند. نتیجه ماشینی است که کار راهانداز است، اما الهامبخش نیست.
و این دقیقاً همان جایی است که نقد بزرگتر وارد میشود.
بازار کشنده ایران سالهاست از حضور گسترده برندهای بزرگ اروپایی و ژاپنی محروم است. همین خلا باعث شده امروز درباره محصولاتی صحبت کنیم که در بازارهای جهانی معمولاً گزینههای رده دوم یا اقتصادی محسوب میشوند. نه به این دلیل که بد هستند، بلکه چون سطح تکنولوژی و تجربه رانندگیشان با بزرگان صنعت فاصله دارد.
FAW J6P-460 هم قربانی همین شرایط است. اگر انتخابهای بیشتری وجود داشت، احتمالاً خیلی از رانندهها سراغ گزینههای دقیقتر، کملرزشتر و کممصرفتر میرفتند. اما وقتی دایره انتخاب محدود میشود، همین کشندههای چینی تبدیل میشوند به گزینههای اصلی ناوگان.
J6P-460 یک کشنده قابل استفاده است: موتور قوی دارد، امکانات مناسبی ارائه میدهد و از نظر ایمنی در سطح قابل قبولی قرار دارد. اما همزمان با ضعفهایی مثل رفتار نهچندان دقیق گیربکس در بار سنگین، مصرف سوخت نسبتاً بالا، راحتی متوسط کابین و انتقال محسوس ضربات جاده به راننده.
این ماشین میتواند بار را جابهجا کند، اما همیشه حال راننده را خوب نگه نمیدارد.
و شاید این بهترین تعریف برایش باشد:
کشندهای که کار میکند، اما هنوز بلد نیست با راننده رفیق شود.
