بحران گفت وگو در رسانه ای که قرار بود تریبون آزاداندیشی دینی شود!

سرویس فرهنگی ـ  به تازگی، در شبکه گفت وگو، اعتراض به هر نحو منجر به اخراج از شبکه می شود و تنها ستایشگران می توانند در این شبکه حضور داشته و کار کنند.

به گزارش «تابناک»، سال های بسیاری از روزی که عز‌ت‌الله ضرغامی رادیو گفت و گو را تریبونی برای آزاداندیشی دینی خواند، نمی گذرد. این شبکه با رویکرد قابل تحسین مدیران ارشد صدا و به ویژه با حمایت ویژه دکتر خجسته راه اندازی شد و فضایی فراخ برای بیان انواع اندیشه در کشور پدید آورد.

این شبکه با درایت و تدبیر مستمر مدیران آن روزهای رادیو، توانست دیدگاه بسیاری از معترضان ـ که ضرغامی را به یکسو نگری متهم می کردند ـ تغییر دهد، چرا که این شبکه با تلاش های گردانندگانش، تا آنجا که می توانست برای بیان اندیشه های گوناگون، امکان فراهم می کرد و در واقع، تریبونی برای بی تریبون ها فراهم شد.

اگر از صدها کارشناسی که در آن روزها به نوعی میهمان این شبکه می شدند، بپرسید که چه نکته این شبکه برایتان قابل توجه بود، حتما درصد چشمگیری خواهند گفت که حضور شخص مدیر شبکه در استودیو و برخورد گرم و صمیمی وی، از نکات مثبت بود.

از سوی دیگر، برنامه سازان این شبکه بودند که به راحتی و در فضایی به دور از هر گونه مانع اداری و ... می توانستند با مدیران این شبکه طرح بحث کرده و مسایل و مشکلاتشان را مطرح کنند تا در نخستین فرصت اوضاع بهبود یابد.

آنها به خوبی می دانستند که مدیران این شبکه، به ویژه شخص مدیر شبکه، همه برنامه ها را با دقت گوش می دهد و با آن کاملا آشناست، چون فردای پخش هر برنامه حتما تماس هایی از شبکه داشتند که با ارایه راهکار، خواهان رفع نقاط ضعف می شد و با تأکید، نقاط قوت را تحسین می کرد. همه برنامه ریزی ها در فضایی چندصدایی و با دعوت و همراهی فرهیختگانی از همه جناح ها و ارایه نظریات همه مدیران شبکه بود و امور، تنها وابسته به شخص مدیر شبکه نبود.

برنامه سازان با طیب خاطر، موضوعات و کارشناسان میهمان را به دفتر شبکه اعلام می کردند، نه برای تعیین تکلیف و نگرانی از برخوردهای مدیر شبکه، بلکه تجربه به ایشان آموخته بود، در آنجا نه تنها مانع برنامه نمی شدند، بلکه بعضا پیشنهادهای موثری نیز می دادند که بر قابلیت های برنامه سازان بیفزاید و ایشان را دلگرم تر کند.

برای این دلگرمی هم از روش های گوناگون مدیریتی بهره برده می شد و همه این شاخصه ها، باعث شد که بسیاری از فرهیختگان با رغبت فراوان با این شبکه همکاری کنند و رادیو گفت و گو توانست با پخش برنامه های حرفه ای (چه در قالب و چه در محتوایی) که جامع بود و به همه ابعاد توجه داشت.

همکاری مستمر اصحاب نظر با اهالی رسانه به شکلی بسیار مستمر و موثر پدید آمد و نتیجه این شد که رادیویی با شش ساعت پخش، آن هم تنها در گستره استان تهران اندیشمندان متعدی را به خود جلب کرد و می رفت که در بسیار از امور جامعه مان، جریان ساز شود که به هر دلیل، با تغییرات متعددی روبه رو شد.

بنابراین، با هر دلیل، مدیرانی به کار گرفته شدند که بدون توجه به خاستگاه و فلسفه راه اندازی این شبکه، هر چه خواستند، فقط با رأی و نظر خود کرده و می کنند. در واقع موضوع تضارب آرا از پشت صحنه این شبکه کاملا برچیده شده و به گونه ای پیش رفت که امروز بر همه همکاران و مرتبطان با این شبکه محرز شده که در همه امور، تنها رأی و نظر شخص، تعیین کننده است.

برای بسیاری از برنامه سازان، به طور مستمر، خط و مشی تعیین می شود و تنها آنچه مدیران بخواهند، باید طرح شود و با کوچکترین اظهار نظری، باید از این شبکه خداحافظی کنند. فرقی هم نمی کند که اظهار کنندگان از همکاران رادیویی باشند یا از معدود برنامه سازانی که در واقع، تنها برنامه سازند و رابطه استخدامی و... با رادیو ندارند.

اعتراض به هر نحو منجر به اخراج از شبکه می شود و تنها ستایشگران می توانند در این شبکه حضور داشته باشند و کار کنند.

در این باره باید گفت، معلوم است، برای کسانی که در تولید برنامه تجربه دارند، کار کردن با این نحو، به ویژه برای حوزه هایی که نیاز به مطالعه و تحقیق دارد تا چه اندازه سخت و ناامید کننده است و در این بین، مشکلات کسانی که برنامه های زنده را تولید می کنند، بسیار بیشتر از دیگر برنامه سازان است، چرا که شخص مدیر شبکه ممکن است در آخرین لحظات پیش از آغاز برنامه، موضوع را با رأی و نظر خودش تغییر دهد و نتیجه این می شود که به دلیل نبودن فرصت، عوامل برنامه نمی توانند آنچنان که باید و شاید، آمادگی به دست آورند و در نتیجه، برنامه ای به روی آنتن می رود که هر چه باشد، برای شنوندگانش سودمند نخواهد بود و در نتیجه، یک نفر با خودرأیی و بی توجهی به سرمایه های انسانی که در کشورمان هست، همه جریانی را که می توانست برای نظام سودمند باشد، دچار روندی معکوس می کند.

و همه این خسارات، در حالی بر رسانه صدا تحمیل می شود که باید از ابزار رسانه برای ایجاد وحدت و همدلی، به ویژه در بین صاحب نظران بهره برد تا با تقویت داشته ها و رفع برخی نقاط ضعف که البته ناشی از برخی کم تجربگی های فردی است، در نبرد محرزی که امروز دشمنان این نظام، با ابزار رسانه، در پیش گرفته اند، موفق و سربلند شویم.

برای مسئولان ارشد سازمان صدا و سیما که معمولا در رویارویی با انتقادات، سعه صدر نشان می دهند، آگاهی از این مسایل، کار سختی نیست. کافی است، نشستی با برنامه سازان این شبکه، به ویژه آنان که در چند ماهه اخیر، عطای کار با مدیران این شبکه را به لقای آن بخشیده اند، برگزار شود تا از معضلات متعدد ـ که متأسفانه در این شبکه پدید آمده و به طور مستمر رو به تزاید است ـ آگاه شوند تا رسانه ای که قرار بود، تریبون آزاداندیشی دینی شود، از هر گونه تک اندیشی رهایی یابد.

انشاءالله