گناه «افتخاری» در این وانفسای بی اخلاقی چیست که...

سرویس فرهنگی ـ در حالی که فشارها به علیرضا افتخاری به خاطر دیدار وی با رئیس جمهور، به ویژه در محافل هنری بالا گرفته است، به تازگی وی اعلام کرده است که قصد جلای وطن دارد و به زودی رهسپار فرانسه خواهد شد و گویی، این تقدیر ایرانیان است که همواره از یک سر بام افتاده و برای همین، نمی توانند حد وسطی در برخوردها، رفتارها و واکنش ها از خود نشان دهند.

به گزارش «تابناک»، به نظر می رسد گناه افتخاری در این میان، تنها اظهار لطف به رئیس جمهور بوده که این گونه مورد کم لطفی و بی مهری قرار گرفته است. گویی دایره تفکر و اندیشیدن در جامعه ایران، به اندازه ای تنگ شده است که هر کسی حتی اگر سلیقه متفاوتی با دیگران داشت، باید از سوی آنان طرد و با بدترین القاب مورد خطاب قرار گیرد.
 هنوز چند روزی از انتقاد برخی از جریانات و البته بخشی از مردم به پخش نشدن ربنای شجریان در تلویزیون نگذشته است که می بینیم این بار با علیرضا افتخاری برخوردی سیاسی می شود و جالب این که کسانی با افتخاری برخوردی سیاسی می کنند که خود، منتقد برخورد سیاسی با شجریان هستند؛ افرادی که همواره از آزادی بیان و فکر و عقیده سخن می گویند، وی را زیر شدیدترین فشارها گذارده اند، به گونه ای که وی تاب تحمل از دست داده و به فکر جلای وطن افتاده است.

 بر این اساس باید گفت گویی آمیختن بازی های مبتذل و نازل سیاسی با همه جوانب زندگی ایرانیان تمام شدنی نیست و افرادی از گرایش های مختلف فکری که روزگاری با صدای خوانندگان نامی کشور با هم احساس یگانگی می کردند، اینک دیگر نه تنها به همدیگر رحم نمی کنند، بلکه به جان هنرمندان کشور افتاده اند.

این ها همه در حالی است که علیرضا افتخاری به زبان خود تاکنون بارها گفته است که در برابر رئیس جمهور ادب و احترام گذاشته است و چه حسنی از این بهتر که انسان در هر مقطع و هر جایگاهی مأخوذ به حیا و مودب باشد.

حال چه شده است که ما داعیه داران اخلاق، عالم و آدم را دروغگو و بی اخلاق می نامیم؛ اما ادب به جا آوردن یکی از بزرگان موسیقی کشور را چون در مقابل رییس جمهور بوده و مثلا ما از او خوشمان نمی آید، برنمی تابیم و هر چه او از صادقانه و خالصانه بودن آن رفتارش می گوید، ما مصرانه او را به چاپلوسی و... متهم می کنیم و تا آنجا پیش می رویم که وی به فکر جلای وطن می افتد.

در پایان باید افزود که این رفتارها نشان می دهد تفاوت بسیاری در میان جناح های سیاسی و گروه های فکری موجود در ایران در برخوردهای خلاف اخلاق نیست و تنها گهگاه این صحنه هاست که عوض می شود و زمانی طرفداران دولت و زمانی مخالفان، صحنه گردان تداوم این بی اخلاقی ها در جامعه می شوند و به عقاید افراد، سلایق آنان و ویژگی های اخلاقی و فکری آنان بی احترامی می کنند.