سلول شخصی ؛ رضا یزدانی

خمیازه های کش دار سیگار پشت سیگار
شب گوشه ای به ناچار سیگار پشت سیگار
این روح خسته هر شب جان کندنش غریزیست
لعنت به این خود آزار سیگار پشت سیگار

پای چپ جهان را با اَره ای بریدند
چپ پاچه های شلوار سیگار پشت سیگار
در انجماد یک تخت این لاشه منفجر شد
پاشیده شد به دیوار سیگار پشت سیگار
صد صندلی در این خط بی سرنشین کبودند
مردی تکیده بیزار سیگار پشت سیگار
این پنج پنجه امشب هم خوابگان خاکند
بدرود ِ دست و گیتار سیگار پشت سیگار
مُردم از این رهایی در کوچه های بن بست
انگارها نه انگار سیگار پشت سیگار

مبهوت رد دودم این شکوه ها قدیمیست
مومن به اصل تکرار سیگار پشت سیگار
صد لنز بی ترحم در چشم شهر جوشید
این شاعران بیکار سیگار پشت سیگار
در لا به لای هر متن این صحنه تا اَبد هست
مردی به حال اقرار سیگار پشت سیگار
اسطوره های خائن در لا به لای تاریخ
خوابند عین کفتار سیگار پشت سیگار
عکس تو بود و قصه قاب تو بود و انکار
کوبیدمش به دیوار سیگار پشت سیگار

هر شب همین بساط است چای و سکوت و یک فیلم
بعد از مرور اشعار سیگار پشت سیگار
ته مانده های سیگار در استکانی از چای
هاج اند و واج انگار سیگار پشت سیگار
کنسرو شعر سیگار تاریخ انقضا خورد
سه یک ممیز چهار سیگار پشت سیگار
خودکار من قدیمیست گاهی نمی نویسد
یک مارک بی خریدار سیگار پشت سیگار
خمیازه های کش دار سیگار پشت سیگار
شب گوشه ای به ناچار سیگار پشت سیگار
این روح خسته هر شب جان کندنش غریزیست
لعنت به این خود آزار سیگار پشت سیگار